Αναμφίβολα, στην πορεία του καθενός έρχεται η ώρα και η στιγμή που θα βρεθεί μπροστά σε σημαντικά θέματα και θα κληθεί ώστε να λάβει μεγάλες αποφάσεις που αφορούν προσωπικά, επαγγελματικά, κοινωνικά ζητήματα και κυρίως κρίσιμα σημεία εαυτού και ζωής. Σε παλαιότερο (δημοσιευμένο) κείμενο αρθρογραφίας του υπογράφοντα, προτάθηκε η ακολουθία του να κλείνεις τα μάτια και να αποφασίζεις με τη ψυχή και όχι με την όραση, με όσα νιώθεις και όχι με ό,τι βλέπεις.
Σίγουρα, τα κάθε λογής διλήμματα και προβληματισμοί ταλανίζουν το μέσα μας, γεννώντας δεκάδες και εκατοντάδες λογισμούς. Ορισμένα από τα εσωτερικά ερωτήματα και απορίες που τίθενται αναφέρονται σε προτάσεις του τύπου: «Να κάνω αυτό ή το τάδε;», «Να πράξω έτσι ή αλλιώς», «Θα μου βγει σε καλό;», «Ποιον δρόμο να διαλέξω;», «Δεν ξέρω τι να κάνω;», «Είμαι σε πανικό!», «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!», «Πάει, χάθηκα!», «Θα τρελαθώ, αν δεν βρεθεί λύση», «Προβληματίζομαι έντονα», «Σβήνω και τελειώνω από την αγωνία».
Όλα τα παραπάνω, είναι απολύτως ανθρώπινα. Και πίεση θα νιώσεις και σε προβληματισμό θα μπεις, διότι δεν γίνεται σε όλα τα ερωτήματα να έχεις έτοιμη μια απάντηση και σε όλα τα προβλήματα μια λύση και ειδικά στα σημαντικά θέματα εξέλιξης και ζωής. Μην το παίρνεις κατάκαρδα λοιπόν το γεγονός ότι δυσκολεύεσαι και ζορίζεσαι απέναντι σε μια κατάσταση που εξαρτάται από τη δική σου στάση και απόφαση. Γιατί, είναι θέμα ευθύνης και σαφώς δεν μπορείς να λειτουργήσεις αψήφιστα και αυθόρμητα. Δικαίως ψάχνεσαι και πολύ σωστά κάνεις που διερωτάσαι. Αν δεν υπάρχει ερώτηση, τότε δεν θα υπάρξει και απάντηση.
Επί τούτου, θα ήθελα να παραθέσω μια ιστορία μυθοπλασίας, ως παράδειγμα σχετικό με τα σημερινό κείμενο: «Κάποτε, υπήρξε ένας νέος γεμάτος όνειρα και ελπίδες. Όταν έφτασε η στιγμή αυτός ο νέος να χτίσει το δικό του σπίτι, στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε και στον τόπο που πρόσφερε με τις μικρές του δυνάμεις και με την ψυχή του, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περίμενε.
Αυτό το σπίτι, που ήταν το όνειρο του και η μοναδική του περιουσία, έγινε ισχυρός σεισμός και γκρεμίστηκε. Αρκετοί, τον πλησίασαν συμπονετικά και τον συμβούλευσαν να βρει άλλο σπίτι ή να νοικιάσει, μα εκείνος δεν άκουγε κανέναν, αυτό ήταν το σπίτι που ήθελε και σε αυτό επιθυμούσε να ζήσει και όχι σε άλλο. Ο νέος, δεν το έβαλε κάτω ούτε στιγμή. Έτσι, έχτισε το σπίτι από την αρχή με πιο ισχυρά υλικά για να αντέχει στον όποιο σεισμό. Το έκανε ακριβώς όπως ήταν πριν, μέσα και έξω (αλλά πιο ανθεκτικό).
Αργότερα, το σπίτι πάλι καταστράφηκε από πλημμύρα που το παρέσυρε στο πέρασμα της και ο νέος το έχτισε ξανά, με κατάλληλη αντιπλημμυρική προστασία. Ενώ, σε επόμενο χρόνο εξαιτίας μεγάλης πυρκαγιάς στην περιοχή, το σπίτι παραδόθηκε στις φλόγες.
Τότε, ο νέος της ιστορίας ήρθε σε έντονο δίλημμα και βαριά εσωτερική ανησυχία και σκέψη για το τι θα έπρεπε να ακολουθήσει. Έκλαψε, χτυπήθηκε, πόνεσε, πληγώθηκε, απογοητεύτηκε. Ώσπου κατάλαβε ότι δεν έφταιγε εκείνος, ούτε τα οικοδομικά υλικά, ούτε το σπίτι. Απλά, το μέρος που έχτιζε ήταν ακατάλληλο, επικίνδυνο και οι συνθήκες μη ευνοϊκές (η περιοχή σεισμογενής, κοντά σε ρέμα, περίκλειστη από καλαμιές και ξερόκλαδα).
Η αλήθεια ήταν ότι είχε αισθήματα γι’ αυτόν τον τόπο, όσο κι αν τον πίκρανε και όσες καταστροφές έφερε στη ζωή του. Όμως, κατάλαβε ότι στον συγκεκριμένο τόπο δεν μπορούσε να στεριώσει το σπίτι που ονειρεύτηκε και όπως το ονειρεύτηκε. Το πάλεψε και αγωνίστηκε σε αυτόν τον τόπο και για πολλά χρόνια, αλλά το μοναδικό Καλό για εκείνον το στερήθηκε εξαιτίας των άσχημων και δυσάρεστων συνθηκών.
Τα έβαλε κάτω, τα μέτρησε… και η απόφαση του ήταν να μην εγκαταλείψει το όνειρο του και να μην οπισθοχωρήσει στην αληθινή επιθυμία και την ανάγκη του γι’ αυτό το συγκεκριμένο σπίτι… αλλά να επιλέξει έναν διαφορετικό τόπο για να προσπαθήσει (με αισιοδοξία, εντιμότητα, δικαιοσύνη και έργο) να χτίσει – ξανά και από την αρχή – αυτό το σπίτι και όχι άλλο. Με την όψη, την εικόνα και τη ψυχή που αγάπησε και αγαπά. Αυτό ήταν το «θαύμα» της ζωής του, κι αν το άφηνε να χαθεί, θα χανόταν και θα έσβηνε και ο ίδιος.
Στην ιστορία αυτή, μετά από βασανιστική πορεία και δυσκολίες υπερίσχυσε το όνειρο έναντι κάθε συνθήκης. Ο νέος μέσα από τη στάση και την επιλογή του αυτή δεν πρόδωσε κανέναν, δεν απαρνήθηκε κανέναν, δεν εκδικήθηκε κανέναν, δεν κράτησε κακία σε κανέναν και δεν μίσησε κανέναν. Ο τόπος που τόσο αγάπησε, όπως φάνηκε (εκ των πραγμάτων) δεν μπορούσε να αγκαλιάσει τα όνειρα του, άρα και τον ίδιο. Γιατί, όταν αγαπάς κάποιον, τότε αγαπάς και τα όνειρα του και δεν προσπαθείς να τα αντικαταστήσεις με άλλα (ξένα και αντίθετα από εκείνον). Αντιθέτως, τον νιώθεις και τον βοηθάς ώστε να γίνουν πραγματικότητα αυτά τα πραγματικά».
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, μετά από εσωτερική πάλη και σύγκρουση ο καθένας θα έρθει η στιγμή που (τελικά) θα κάνει την επιλογή του και θα δώσει την απάντηση του σε όποιο ερώτημα ή δίλημμα τον απασχολεί και συνταράσσει το μέσα του. Δεν γίνεται αλλιώς και δεν γίνεται διαφορετικά. Είναι φορές, που ο χρόνος δεν μπορεί να περιμένει και η ζωή δεν σου δίνει άλλοθι για να καθυστερήσεις ή να απουσιάσεις. Και στο σημείο αυτό, μου έρχεται αυθορμήτως για το κλείσιμο ένα και μόνο νόημα, με την υπογραφή του μεγάλου στοχαστή και συγγραφέα, του μεγάλου κρητικού Νίκου Καζαντζάκη: «Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά: Τετέλεσται! Κι ήταν σαν να έλεγε, όλα αρχίζουν».
