Ποιος σοβαρός άνθρωπος είναι υπέρ του Πολέμου; Κανένας. Ποιος δεν θα ήθελε να ζούμε όλοι σε ένα συννεφάκι και να μοιράζουμε αγάπη; το κάνουν ίσως όλα τα ζώα, μόλις φάνε, εκτός από τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και οι ανησυχίες, οι επιφυλάξεις για τον (κάθε) πόλεμο από ευαίσθητους πραγματικά συμπολίτες μας είναι απολύτως σεβαστές. Και δικαιολογημένες. Δεν μιλάμε για εκείνους που απλώς λένε… όχι ακόμη και ενοχλούνται από το νερό που πίνουνε εάν δεν τους δίνει ένας Ρώσος ή ένας επαναστάτης του γλυκού νερού. Εκείνοι που δεν είπαν κουβέντα για την Ουκρανία και όλες τις χώρες που γνώρισαν την μπότα του ξανθού γένους, τώρα καλούν την χώρα μας να μην εμπλέκεται πουθενά, να μην κάνει κίνηση ακόμη και βοηθώντας την Κύπρο!
Την Κύπρο…ρε σεις; Που την προδώσαμε τόσο πολύ και που επιτέλους στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων; Στην Κύπρο που τώρα ζήτησε τη βοήθειά μας εμείς θα λέγαμε όχι για να ικανοποιήσουμε την ιδεοληψία ορισμένων που επιμένουν στο όπου φυσάει ο ρωσικός άνεμος;
Ορισμένοι δε επικαλούνται και το παράδειγμα της Ισπανίας. Πιο…ατυχές δεν υπάρχει. Να συγκρίνεις την Ιβηρική Χερσόνησο με τα Βαλκάνια…
Όλο αυτό που ζούμε δεν είναι τυχαίο και πρωτοφανές. Έχει να κάνει με την σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά έχει κυρίως να κάνει με την ίδια την ιστορία. Η οποία μας έχει διδάξει ότι η δήθεν ουδετερότητα είναι φενάκη. Πως το να μην παίρνεις θέση όχι μόνο είναι σαν να σιγοντάρεις τον εχθρό, αλλά μπορεί κι εσύ ο ίδιος να βρεθείς διπλά μπλεγμένος. Και με ήττα στην πλάτη και με Εθνικό Διχασμό! Η ιστορία τα λέει όχι εμείς!
