Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την σύλληψη Μαδούρο και κυρίως η φράση “ this is not the time to comment on the legality of the recent actions” ήταν ιστορικής αστοχίας, ακατανόητης προχειρότητας και δυνητικά μεγάλης επικινδυνότητας. Ειδικά για μια χώρα όπως η δική μας, για την οποία ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακής σημασίας. Η εξωτερική μας πολιτική επί δεκαετίες στηρίζεται στην αναγκαιότητα σεβασμού ακριβώς σε αυτό – το διεθνές δίκαιο δηλαδή. Κατά τούτο ο πρωθυπουργός δεν επιτρέπεται να κάνει δηλώσεις που μπορούν να ερμηνευτούν σαν υπαναχώρηση από την συγκεκριμένη θέση.
Νομίζω ότι καθώς έχουν περάσει πια κάμποσα εικοσιτετράωρα από την βραδιά που έγινε η δήλωση, ακόμα και στην κυβέρνηση δείχνουν να έχουν αντιληφθεί το λάθος. Δεν το παραδέχτηκαν ανοιχτά, όμως η προσπάθεια να πειστούμε ότι η αναφορά του Μητσοτάκη στην νομιμότητα ήταν στην πραγματικότητα έμμεση καταδίκη της καταστρατήγησης των διεθνών κανόνων από τις ΗΠΑ, προς το εκεί κατατείνει.
Βεβαίως, από τις αναρτήσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις του Άδωνι Γεωργιάδη και του Μάκη Βορίδη (αμφότεροι πανηγυρίζουν για τον ηγέτη Τραμπ) καθίσταται ξεκάθαρο ότι ένα τμήμα της κυβέρνησης προτιμά την άλλη εκδοχή. Εκείνη που θέλει το δίκιο του ισχυρού να είναι σημαντικότερο από το διεθνές δίκαιο , τα ανθρώπινα δικαιώμα και κάτι ”αριστεροφλώρικα” διεθνή δικαστήρια. Ετούτοι οι κοντόφθαλμοι υποστηρικτές του “σερίφη” , μέσα στην χαρά τους για την άνοδο και την κυριαρχία της παγκόσμιας ακροδεξιάς δεν αντιλαμβάνονται καν τους βασικούς κανόνες του μπούλινγκ: όταν γλύφεις ασύστολα τον τραμπούκο, δεν κερδίζεις την εύνοιά του. Απλώς εισπράττεις την αδιαφορία του και ενδεχομένως, όταν του κάνει κέφι και την επόμενη καρπαζιά.
Η απαγωγή Μαδούρο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν μια πράξη σοκαριστικής ωμότητας, διότι κατέλυσε κάθε πρόσχημα. Δεν έχει την παραμικρή σχέση με το γεγονός ότι ο Μαδούρο ήταν δικτάτορας, τέτοιοι υπάρχουν δυστυχώς πολλοί ακόμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είχε καμία σχέση με τα ναρκωτικά, πρόσφατα ο Τραμπ έδωσε προεδρική χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντεζ, ο οποίος ήταν καταδικασμένος σε 45 χρόνια φυλάκισης για εμπόριο ναρκωτικών και την είσοδό τους στις ΗΠΑ. Το αποκλειστικό ζητούμενο, ο Τραμπ το λέει ανοιχτά και απερίφραστα, είναι ο έλεγχος των πετρελαίων και ποσώς η ευημερία του λαού της Βενεζουέλας. Όσοι, εδώ στην Ελλάδα κόπτονται για τους βενεζουελάνους, παρακαλούνται να μας υπενθυμίσουν μια χώρα στην οποία μετά από παρέμβαση των ΗΠΑ για “αποκατάσταση της δημοκρατίας”, η ζωή των κατοίκων της βελτιώθηκε. Ας αφήσουμε στην άκρη λοιπόν την παιδική επιχειρηματολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων – φυσικά ο Μαδούρο ήταν φριχτός από κάθε άποψη, με αντιστοίχως φριχτούς ηγέτες συναγελάζεται καθημερινά και ο Τραμπ και η Ευρώπη και βέβαια και ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Ας αφήσουμε στην άκρη επίσης τον “φίλο του Μαδούρο” Τσίπρα και την “υποκρισία” της αριστεράς – και τα δυο, ακόμα κι αν ισχύουν , είναι εντελώς άσχετα εν προκειμένω και άλλωστε περί υποκρισίας να φάνε και οι κότες από όλες τις πλευρές .
Τη δεδομένη στιγμή η διεθνής πολιτική σκηνή, περνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την εποχή της μεταπολεμικής εύθραυστης ισορροπίας που συνοδευόταν από σχετική βεβαιότητα για τα όρια όλων των μεγάλων “παικτών”, σε μια περίοδο ακραίας αβεβαιότητας και εκ νέου μοιράσματος του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής.
Για την Ελλάδα έχει τεράστια σημασία που και πώς ακριβώς θα σταθεί μέσα στον χαμό και πώς θα προασπίσει τα συμφέροντά της. Ουδείς , νομίζω, προσδοκούσε ανοιχτή και ισχυρή καταδίκη των ενεργειών Τραμπ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον ίδιο τρόπο που καταδίκασε άμεσα την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η πολυπλοκότητα της διεθνούς συγκυρίας δεν επιτρέπει τέτοιες απαιτήσεις. Ωστόσο μετά και την δήλωση του πρωθυπουργού του αλλά και την άνευ όρων εισχώρηση πρωτοκλασσάτων κυβερνητικών στελεχών, δημιουργείται η εύλογη απορία μήπως οι διεθνείς εξελίξεις αποτελούν απλώς την αφορμή για να παραδοθεί πλήρως η χώρα σε βαθιά συντηρητικές , θεσμικά απαξιωτικές, κοινωνικά απάνθρωπες πρακτικές.
Παραμένει περίπου ακατανόητο στα μάτια μου, πώς ένας άνθρωπος όπως ο Τραμπ , ο οποίος ολοφάνερα ενδιαφέρεται απολύτως για κανέναν άλλο πλην του εαυτού, έχει τόσους ορκισμένους οπαδούς. Και φτάνει στα όρια του ανεξήγητου πώς έχει τόσους ορκισμένους οπαδούς και στην Ελλάδα. Ενδεχομένως να μην πρόκειται βέβαια ακριβώς για οπαδούς τους Τραμπ, αλλά για οπαδούς κάθε είδους αυταρχισμού. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους επιτρέπει να ψαρεύουν στα θολά νερά της ακροδεξιάς αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους, οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι. Όποιος δεν το καταλαβαίνει εθελοτυφλεί.
Η αλήθεια είναι τα δικά μας προβλήματα μοιάζουν κάπως επουσιώδη, ,μπροστά στα προβλήματα του κόσμου που στα χέρια ηλικιωμένων, λευκών, ανδρών με εμμονές, τεράστιο εγωισμό, παθολογικό ναρκισσισμό, κακία και μηδενική ενσυναίσθηση, διολισθαίνει με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε μια μαύρη τρύπα. Αλλά ξέρετε, είναι σε τέτοιες περιόδους που οφείλουμε να παλεύουμε περισσότερο. Κατά τούτο η αντίσταση στους έλληνες “τραμπιστές” μα και στους άλλους θαυμαστές δικτατορικών και φασιστικών πρακτικών, αποτελεί μονόδρομο.