Ως και τα παιδιά γύρισαν αλαφιασμένα. Εκεί που μόλις πριν λίγο καιρό έπαιρναν το… πιτόγυρο και ένα μικρό αναψυκτικό στα 6-7 ευρώ, χθες πλήρωσαν σχεδόν… 9 ευρώ! Παιδιά είναι αλλά δεν είναι χαζά. Το κατάλαβαν. Ο πόλεμος φίλε μου. Τα πάντα χάνονται. Και όταν δεν χάνονται… ακριβαίνουν! Μα πότε πρόλαβαν; Σε πόσες μέρες όλα πήραν αύξηση; Η βενζίνη, το πετρέλαιο, τα προϊόντα στα σούπερ μάρκετ, τα σουβλάκια, ό,τι κινείται τέλος πάντων πληρώνεται με αδρό τίμημα στην ταμειακή μηχανή.
Πατήρ πάντων ο πόλεμος -ήξερε τι έλεγε ο Ηράκλειτος. Κι ας μην μπορούσε να φανταστεί με τι ταχύτητες σήμερα πολλαπλασιάζει τα… παιδιά του. Το αίμα, το μίσος, την καταστροφή, την ανέχεια, την ακρίβεια, που σε χρόνο dt φτάνει στα ράφια και τα προϊόντα, όσο ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία. Από τις εκατόμβες των νεκρών ως την εξαφάνιση της αλήθειας, ο πραγματικός χρυσός του κόσμου που σε κάθε πόλεμο γίνεται το ζητούμενο. Το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία. «Κανείς δεν πρέπει να αρχίζει έναν πόλεμο αν δεν έχει ξεκαθαρίσει τους στόχους του: τι επιδιώκει με τον πόλεμο, πώς θα τον διεξάγει και τι θα κάνει αν τον κερδίσει. Και, κυρίως, δεν πρέπει να ξεκινάει έναν πόλεμο αν δεν είναι βέβαιος ότι θα τον κερδίσει.» έλεγε ο κορυφαίος θεωρητικός του πολέμου Φον Κλαούζεβιτς, αλλά μάλλον ο Τραμπ και οι συν αυτώ δεν έχουνε ακούσει γι’ αυτόν…
Χιλιετίες μετά που ο άνθρωπος βγήκε από τις σπηλιές ετοιμάζεται να ξαναμπεί. Σήμερα ζούμε μια θλιβερή πραγματικότητα. Τέσσερα χρόνια ήδη με πόλεμο στους πάνω μαχαλάδες της γειτονιάς μας. Η Ευρώπη δεν μπορεί να συνέλθει ακόμη από το καταστροφικό κύμα που ενέσκηψε από την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία. Σαν μην έφτανε αυτό προέκυψε και δεύτερο μακελειό στη γειτονιά μας. Πολύ πιο σκληρό, πιο αιματηρό όχι γιατί έχει καμιά διαφορά η ανθρώπινη ζωή που χάνεται στη Μέση Ανατολή, αλλά γιατί εμπλέκονται πια περισσότερες χώρες, κράτη ασταθή, οικονομίες που διαχειρίζονται πλούτο για όλο τον πλανήτη.
Προφανώς και δεν υπάρχει πόλεμος που να μην έχει νικητές και ηττημένους- συνήθως οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι και οι… σίγουροι. Στην πρώτη περίμετρο είναι οι εμπλεκόμενοι. Στη δεύτερη όλοι οι άλλοι, συνήθως και εμείς. Που έχουμε την ιδιαιτερότητα να απορροφούμε πιο γρήγορα τους κραδασμούς και από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους. Όπως στην Ουκρανία έτσι και στο Ιράν περίμεναν να δουν τις επιπτώσεις των μαχών για να αποφασίσουν για τις ανατιμήσεις. Εμείς εδώ… πριν καν πέσει η πρώτη τουφεκιά- άντε τα πρώτα drones πια- είχαμε αλλάξει τις τιμές στην αντλία των πρατηρίων, είχαμε προσθέσει άλλες τιμούλες στα χαρτιά υγείας, και άλλα ευαίσθητα προϊόντα και… οχυρώσαμε με περαιτέρω αυξήσεις τη σουβλακόπιτα!
Δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς γιατί συμβαίνει αυτό. Μια εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει ισόρροπη ανάπτυξη της αγοράς, δεν έχουμε ανταγωνισμό, λειτουργούν καρτέλ ακόμη και εκεί που… δεν μιλιούνται μεταξύ τους. Ο κόσμος όμως δεν αντέχει πια. Δεν μπορεί ο πολίτης να πληρώνει και τις κυβερνητικές αστοχίες και τις πολεμικές συνέπειες. Εάν δεν υπάρχουν σοβαρά μέτρα και όχι… πλαφόν σε κάτι θεωρητικό και αόριστο οι συνέπειες θα είναι τεράστιες και οδυνηρές το επόμενο διάστημα. Και δεν θα δείχνει μόνο ένα νοσοκομείο τι είναι ο πόλεμος, που έλεγε ο Έριχ Μαρία Ρέμαρκ, αλλά και ένα… σουβλατζίδικο!
