Η δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ φημολογούνταν ότι έρχεται εδώ και καιρό. Τελικά ήρθε και καθώς φαίνεται θα προκαλέσει σημαντικές αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Όσο κι αν η κυβέρνηση έχει μάθει να ξεπερνά το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για την άρση της ασυλίας σε έντεκα εν ενεργεία βουλευτές της, (συν πέντε πρώην βουλευτές και ακόμα έναν πρώην υπουργό και έναν πρώην υφυπουργό αγροτικής ανάπτυξης), δεν μπορεί παρά να κλονίσει το βασικό αφήγημα της πλειοφηφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Διότι ναι, εντάξει, το σύστημα των επιδοτήσεων ήταν πράγματι φορτωμένο με διαχρονικές παθογένειες, ουδείς αμφιβάλει. Όμως πλέον μιλάμε πια για πληθώρα κυβερνητικών στελεχών, ορισμένων πρωτοκλασσάτων που κατηγορούνται μετά από πολύμηνη έρευνα για αξιόποινες πράξεις.
Στην ΝΔ μέχρι ενός σημείου περίμεναν την εξέλιξη. Δεν περίμεναν όμως ότι στην δικογραφία θα ήταν μονάχα δικοί τους βουλευτές. Είχαν την προσδοκία ή ακόμα και την ελπίδα ότι θα συμπεριλαβάνοταν και πολιτευτές από άλλους χώρους. Προς το παρόν δεν συνέβη. Κι έτσι το “όλοι τα ίδια κάνουν” αυτήν την στιγμή ακούγεται κενό νοήματος ενώ ταυτόχρονα καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο για την Νέα Δημοκρατία να προσπεράσει την περίσταση με τις συνήθεις “ντρίπλες” , όταν η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εμπλέκει ένα σημαντικό μέρος αποκλειστικά της δικής της κοινοβουλευτικής ομάδας στο σκάνδαλο.
Προφανώς η βαρύτητα των στοιχείων και των κατηγοριών δεν είναι ίδια για όλους και προφανώς επίσης ουδείς είναι ένοχος εκ των προτέρων. Όμως πέρα από το ποινικό σκέλος της υπόθεσης, στο αμιγώς πολιτικό, το κυβερνών κόμμα είναι πολλαπλά εκτεθειμένο.
Η κεντρική κατηγορία άλλωστε από την πρώτη ημέρα που έγινε γνωστό το σκάνδαλο είναι η ίδια και είναι απλή: στελέχη της ΝΔ είχαν στήσει ένα σύστημα εξυπηρέτησης των ψηφοφόρων τους για να λαμβάνουν επιδοτήσεις που σε πολλές περιπτώσεις δεν δικαιούταν. Ευρωπαϊκά κονδύλια εκατομμυρίων ευρώ, κατευθυνόταν, συχνά παρανόμως και πάντως επί σειρά ετών σε τσέπες ημέτερων. Αυτό δεν αλλάζει. Εκείνο που αλλάζει με την νέα δικογραφία είναι ότι το έτσι κι αλλιώς αστείο επιχείρημα “δεν ήξερα, δεν γνώριζα, δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή μου”. Με 11 βουλευτές κατηγορούμενους (ακόμα κι αν σε κάποιες περιπτώσεις μιλάμε απλώς για πλημμέλημα) ουδείς μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε. Ούτε και πριν μπορούσε εδώ που τα λέμε, πολύ περισσότερο τώρα.
Και ναι, το ρουσφέτι δεν ανακαλύφθηκε τα τελευταία εφτά χρόνια. Όμως το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση που ανέλαβε την χώρα στο φινάλε μιας πολυετούς κρίσης, (η οποία οφειλόταν και σε τέτοιες, όντως διαχρονικές παθογένειες) με υποτίθεται μεταρρυθμιστική ατζέντα και υποσχέσεις να τα αλλάξει όλα, δεν κάνει απλώς τα ίδια μα καθώς φαίνεται πολύ χειρότερα, την καθιστά πολιτικά υπόλογη απέναντι σε ολόκληρη την ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Μεταξύ άλλων (ενδεχομένως και πρωτίστως) στους δικούς της ψηφοφόρους που πίστεψαν στο αφήγημα του “κεντρώου, μεταρρυθμιστή” πρωθυπουργού, το οποίο έχει αποδειχθεί δυστυχώς κίβδηλο πολύ καιρό τώρα και σε υπερβολικά πολλές περιστάσεις.
