Αγαπητοί μου φίλοι, παρατηρώντας ορισμένες συμπεριφορές και συνήθειες ανθρώπων μου έρχεται (συχνά) στο νου μια φράση από τις διδαχές του Χριστού, που οι περισσότεροι (συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντα) τη λησμονούμε στις μεταξύ μας σχέσεις και την καθημερινή ζωή. Η φράση αυτή είναι τόσο απλή στο άκουσμα, μα εμπεριέχει το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης και της πορείας μας, καθώς και της όποιας σύνδεσης και συναναστροφής, με κοντινούς ή μη. Είπε: «Εγώ είμαι ο δρόμος!».
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός είναι εγωιστής, συγκεντρωτικός ή ότι ένιωθε ότι εξουσιάζει συνειδήσεις ή ότι είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, όπως μπορεί να έλεγε κάποιος (αφελής ή χωρατατζής) στη σύγχρονη εποχή, ως ερμηνεία και διαπίστωση.
Αντιθέτως, το μήνυμα βρίσκεται πίσω από τις λέξεις και φανερώνει διαστάσεις και πτυχές που καθορίζουν ολόκληρο το Είναι μας. Αυτό το μήνυμα, μπορείς να το διαβάσεις μονάχα με τα μάτια της ψυχής και να το αφουγκραστείς με την καρδιά.
Η φράση «Εγώ είμαι ο δρόμος!», υποδηλώνει την ανάγκη οι πράξεις και ο τρόπος ζωής του ανθρώπου να είναι διανθισμένες με την αγάπη, την αλληλεγγύη, το μοίρασμα, την ενότητα, την ταπείνωση, την πίστη, τη συγγνώμη και τη συγχώρεση, τη μεταμέλεια και τη μετάνοια. Σημαίνει, να προσπαθείς όσο το δυνατόν η ψυχή σου να είναι ελαφριά, με απομάκρυνση των στοιχείων του μίσους, της κακίας, του εγωισμού. Σημαίνει, ότι αν υιοθετήσεις και εφαρμόσεις αυτές τις έννοιες τότε θα έχεις πλησιάσει τον Χριστό, γιατί στο πρόσωπο του ανταμώνουν όλες αυτές οι συνθήκες μαζί, κι άλλες τόσες.
Αλήθεια, τι θα τα καταφέρεις αν κουβαλάς στη ψυχή σου τόσο βάρος με διάφορα αρνητικά συναισθήματα. Θα έρθει κάποια στιγμή, που θα γίνει ασήκωτη και θα σε δυσκολέψει αφάνταστα και θα ταλαιπωρηθείς άσχημα. Δεν γίνεται να λες συνεχώς, μα ο τάδε έκανε αυτό ή ο δείνα το άλλο. Άσε τον τάδε και τον δείνα να φέρουν αυτοί το βάρος, τις ενοχές και την ευθύνη για ότι έκαναν. Το θέμα είναι το τι κάνεις εσύ και κατά πόσο η απάντηση σου προάγει το δίκιο, την αλήθεια και τον δικό σου αυτοσεβασμό. Μην επιλέγεις την επίθεση αλλά ούτε και την άμυνα να προτιμάς. Μην λαμβάνεις το ρόλο ούτε του θύτη αλλά ούτε και να παραμένεις στη θέση του θύματος.
Η στάση σου να είναι συνειδητοποιημένη και με εγκράτεια. Για παράδειγμα, δεν είπε κανείς αν χειροδικούν σε βάρος σου να κάθεσαι να τις τρως και να λες ευχαριστώ ή αν σε βρίζουν να στέκεσαι να τους ακούς χαμογελώντας. Απλά, μόλις καταλάβεις ότι πλησιάζει καβγάς και για να προλάβεις τα χειρότερα, διατήρησε όσο γίνεται στάση ψυχραιμίας και κατευνασμού και μην ανταπαντάς σε έντονο ύφος ή με αντιδράσεις που οξύνουν περισσότερο μια ήδη τεταμένη κατάσταση. Είναι καλύτερα, να δηλώσεις ευγενικά ότι δεν συμμετέχεις σε τέτοια κουβέντα και έναν διαπληκτισμό αυτού του είδους και να προτείνεις να επιλυθεί το θέμα που προκάλεσε τη σύγκρουση όταν θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα και σε επόμενο χρόνο. Ποτέ, μην ενεργείς εν θερμώ ή θολωμένος από θυμό. Η διαχείριση του θυμού είναι σωτήρια, για όσους το καταφέρνουν.
Πραγματικά, είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές συνηθίζουμε στην περπατησιά μας να πέφτουμε σε λακκούβες. Όχι λακκούβες που απαραιτήτως δημιουργήθηκαν από μόνες τους ή τις άνοιξαν άλλοι για να μας ρίξουν εσκεμμένα μέσα, αλλά λακκούβες που ανοίξαμε εμείς οι ίδιοι με τα χέρια μας (χωρίς να το καταλάβουμε και να το αντιληφθούμε). Το «Εγώ είμαι ο δρόμος» του Χριστού, το μετατρέψαμε «Εγώ είμαι και κάνω ότι γουστάρω και σε όποιον αρέσει και λογαριασμό δεν δίνω και άμα λάχει», ακολουθώντας συμπεριφορές του τύπου «@μάω και δέρνω!». Και δεν το αναφέρω με λόγο επικριτικό ή καταγγελτικά, αλλά ως γεγονός και διαπίστωση.
Αγαπητοί μου αναγνώστες, σε καμία περίπτωση ο σκοπός και η κατεύθυνση του παρόντος άρθρου και κειμένου δεν είναι ότι θα πρέπει κάποιος να βρίσκεται κάθε Κυριακή στον Ναό ή να ακολουθεί με αυστηρότητα τα εκκλησιαστικά τυπικά ή να συμμετέχει κάπου αν δεν το νιώθει και δεν τον ευχαριστεί. Εξάλλου, ούτε ο υπογράφων τα τηρεί απαρεγκλίτως ώστε να παριστάνει το μέγα συμβουλάτορα ή να εποφθαλμιά το ρόλο του πνευματικού καθοδηγητή.
Όμως, αν καταφέρουμε έστω στο ελάχιστο να έχουμε ως οδηγό όλες τις αλήθειες που περικλείει η πραγματευόμενη φράση «Εγώ είμαι ο δρόμος!», τότε δεν θα έχουμε κάνει καλό σε κανέναν άλλο… αλλά θα έχουμε καταφέρει να βελτιώσουμε τον εαυτό μας, να ελαφρύνουμε τη ψυχή μας, να καθαρίσουμε το πνεύμα μας. Θα έχουμε καταφέρει να βλέπουμε τη σκιά που διαγράφεται στο δρόμο που βαδίζουμε και μεγεθύνει την εικόνα του εαυτού μας και να αισθανόμαστε όχι φόβο… αλλά υπερηφάνεια, ικανοποίηση, αξιοπρέπεια, σεβασμό.
