Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Σηκώνουν πολύ μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από αυτό που τους αναλογεί, συχνά αναλαμβάνουν αρμοδιότητες άλλων και όλα ετούτα δίχως την απαιτούμενη στελέχωση, με βασικές ελλείψεις ακόμα και σε υλικοτεχνικά μέσα και με θολές κεντρικές οδηγίες. Ειδικά εδώ στην Κρήτη γνωρίζουμε ακριβώς πόσες και τι είδους δυσκολίες καλούνται καθημερινά να ξεπεράσουν οι λιμενικοί, με την ενίσχυση που τους υπόσχεται διαρκώς η κυβέρνηση να είναι από μηδενική έως ασήμαντη (ποσοτικά).
Η παραπάνω εισαγωγή δεν αποτελεί ένα πολιτικά ορθό disclaimer για να γλιτώσω την γκρίνια των υπερπατριωτών. Ούτε κόλπο για να γίνει το υπόλοιπο κείμενο πιο εύπεπτο. Αποτελεί μια αλήθεια από την οποία πρέπει να ξεκινήσουμε διότι είναι τελικά και μέρος του προβλήματος.
Και το πρόβλημα φάνηκε μια ακόμα φορά στο ναυάγιο της Χίου με τους 15 νεκρούς. Μιλάμε για ανθρώπους που στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή, βρήκαν τον θάνατο στα νερά του Αιγαίου. Δυστυχώς δεν είναι οι πρώτοι και δεν θα είναι οι τελευταίοι.
Το θέμα του σημειώματος όμως δεν είναι το μεταναστευτικό, του οποίου η λύση είναι μονάχα πολιτική, ούτε το σύγχρονο δουλεμπόριο που συνιστά ασφαλώς την βασική αιτία πίσω από τέτοιες τραγωδίες. Το θέμα είναι ο σεβασμός που αξίζει -και – στα θύματα. Και δεν εννοούμε τον σεβασμό από τους διάφορους σχολιαστές των social media που ξεχύθηκαν στο άκουσμα της είδησης για να βγάλουν όλο το μίσος και την χολή τους. Αυτοί έτσι κι αλλιώς, το γράψαμε ήδη, είναι χαμένη υπόθεση. Μιλούμε για τον σεβασμό από τις αρμόδιες αρχές. Και εν προκειμένω, σεβασμός θα είναι η πλήρης διαλεύκανση του περιστατικού. Χωρίς σκιές και αστερίσκους.
Είναι θλιβερό ότι οι συνθήκες μας οδηγούν να έχουμε εύλογες αμφιβολίες επ’ αυτού. Αλλά όταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης προτού ξεκινήσει οποιαδήποτε έρευνα είναι “πιστεύουμε τους λιμενικούς, όχι τους διακινητές” (το είπε ο κ. Πλεύρης στην βουλή), όταν έχουμε το κακό παράδειγμα του ναυαγίου στην Πύλο με τους εκατοντάδες νεκρούς και το πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη σχετικά με τους χειρισμούς του Λιμενικού (και τη σχετική προσπάθεια συγκάλυψης), όταν βίντεο από το επεισόδιο στην Χίο δεν φαίνεται να υπάρχει, τότε οι επιφυλάξεις προκύπτουν αβίαστα. Τούτο, η αμφιβολία δηλαδή, συνιστά πρόβλημα από μόνο του. Η αίσθηση ότι η Ελλάδα εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε μια χώρα που μπορεί υπό προϋποθέσεις να διαπράττει και να συγκαλύπτει εγκλήματα, είναι εξαιρετικά σκοτεινή και δυσοίωνη μα είναι επίσης βάσιμη και μονάχα το άπλετο φως μπορεί να την διαλύσει.
Όσοι γνωρίζουν από τέτοιες καταστάσεις, γνωρίζουν επίσης ότι ανεξάρτητα από τις σημαντικές λεπτομέρειες, η τραγωδία συνέβη επειδή το σκάφος με τους μετανάστες έφτασε κοντά στις ακτές της Χίου χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς και επειδή όταν πια όντων το πήραν χαμπάρι, οι λιμενικοί έκριναν ότι ήταν προτιμότερο να το κυνηγήσουν (για να πιάσουν τους διακινητές; για να επιχειρήσουν pushback;). Η λογική και η επιχειρησιακή εμπειρία που καταθέτουν στελέχη του Λιμενικού, λέει ότι εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, δεν ήταν σκόπιμο και είχε μεγάλο ρίσκο η εμπλοκή σε κυνηγητό. Δεν γνωρίζουμε αν είναι έτσι, αν ο νεαρός κυβερνήτης είχε εντολές να δείξει αυστηρότητα, δεν γνωρίζουμε που και πώς το πράγμα πήγε τόσο στραβά. Άρα επιστρέφουμε στην απαίτηση για αλήθεια.
Η οποία δεν προκύπτει μονάχα ως ελάχιστη υποχρέωσή απέναντι στους νεκρούς και στις οικογένειές τους. Ούτε από υποχρέωση σε όλους τους ευσυνείδητους λιμενικούς. Προκύπτει ή θα έπρεπε να προκύπτει και από αληθινή αίσθηση πατριωτισμού. Όποιος αγαπά την πατρίδα του ειλικρινά, οφείλει να απαιτεί από αυτήν να σέβεται τους νόμους και τους κανόνες, να έχει στοιχειώδη ανθρωπιά. Και οφείλει επίσης να μάχεται σθεναρά ώστε ο ευσεβής πόθος ορισμένων στην κυβέρνηση να μετατρέψουν το ελληνικό λιμενικό σε παραλλαγή του τραμπικού ICE, να μην ευοδωθεί.
