Αγαπητοί μου φίλοι, αποτελεί μια πραγματικότητα ότι κάθε λεπτό και ώρα και σε διαφορετικά μέρη της ίδιας πόλης, της ίδιας χώρας, της ίδιας κοινωνίας κάποιοι άνθρωποι περνούν δύσκολα και πληγώνονται από διάφορα γεγονότα. Έτσι, έχουμε ανθρώπους που – ταυτόχρονα – πονούν και δακρύζουν για την κατάσταση που τους πιέζει και τους περιορίζει από το να ζήσουν ανεμπόδιστα και ευχάριστα την καθημερινότητα τους ή ακόμα και ανθρώπους που στερούνται τα βασικά ή και τη ζωή τους την ίδια.
Για παράδειγμα, γυναίκες βιώνουν (ως θύματα) ακραίες συμπεριφορές βίας και κακοποίησης, παιδιά υφίσταται παραμέληση και κακομεταχείριση από οικείους ή αντιμετωπίζουν εκφοβισμό από συνομήλικους, ζευγάρια οδηγούνται σε διαζύγιο, εργαζόμενοι χάνουν την εργασία τους, άστεγοι κοιμούνται σε παγκάκια ή πεζόδρομους σκεπασμένοι με χαρτόκουτα, ασθενείς σε κλίνες νοσοκομείων παλεύουν να φτάσουν το επόμενο ξημέρωμα, γονείς θρηνούν για το χαμό του παιδιού τους ή παιδιά πενθούν για την απώλεια των γονιών τους. Άνθρωποι, βρίσκονται απέναντι σε κάθε λογής αδιέξοδο οικονομικό, κοινωνικό, συναισθηματικό.
Όλοι αυτοί, δεν ζήτησαν τον οίκτο μας ούτε καν την κατανόηση μας, αλλά αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και όχι απλά συνάνθρωποι και συμπολίτες, οφείλουμε να δείχνουμε τη στοιχειώδη στάση σεβασμού και ενσυναίσθησης. Και όχι μόνο σε λόγια και στη θεωρία, αλλά στην πράξη.
Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε να θέσουμε στον εαυτό μας το κρίσιμο ερώτημα για το τι κάνουμε εμείς (οι ίδιοι) και ποια είναι η συμπεριφορά και οι ενέργειες μας για τον περιορισμό, τη βελτίωση ή και την εξάλειψη ορισμένων φαινομένων και επεισοδίων από όσα περιγράφηκαν, καθώς και ποιο είναι το ενδιαφέρον και η συμπαράσταση μας για τις έτερες καταστάσεις ασθένειας και πένθους.
Άραγε, νιώσαμε το πρόβλημα των άλλων ως δικό μας πρόβλημα, μπήκαμε στα παπούτσια όσων βιώνουν τα δύσκολα και δυσάρεστα, περπατήσαμε τους δρόμους και τα δύσβατα μονοπάτια του πόνου, της θλίψης, του φόβου, της αγωνίας ή της ανέχειας. Το ερώτημα σαφώς δεν το θέσαμε στον εαυτό μας και δεν μπήκαμε καν σε τέτοια πράξη εσωτερικής διεργασίας. Κι αν μας ρωτούσαν, το πιθανότερο θα απαντούσαμε με γενικό και απόλυτο τρόπο: «σιγά, δική μας δουλειά είναι να αλλάξουμε τον κόσμο» ή «και τι να κάνουμε που συμβαίνουν αυτά, να πέσουμε σε κατάθλιψη» ή «έτσι είναι η ζωή, σκληρή και άδικη».
Αρκετοί (και ευτυχώς όχι όλοι), έμαθαν και συνήθισαν να πετούν την μπάλα στην εξέδρα και να μην αναλαμβάνουν το δικό τους μερίδιο στην αλλαγή του κόσμου και να αποποιούνται της συμμετοχής στην όποια χρήσιμη προσπάθεια. Είναι εκείνοι που λένε ότι όλα είναι λάθος και στραβά, αλλά δεν κάνουν το παραμικρό για να γίνουν τα πράγματα σωστά και να βρεθούν στο ίσιωμα. Βεβαίως, αναλαμβάνουν την ευθύνη για εύκολες απαντήσεις και γενικές διαπιστώσεις, δίχως καμία ανάληψη ευθύνης για κοινωνική ενεργοποίηση και κοινωνική δικαιοσύνη.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, το παρόν κείμενο δεν έχει ως σκοπό να δημιουργήσει ενοχές ή να «μαλώσει» τον οποιονδήποτε για τη στάση και την κρίση του. Διότι, ο καθένας είναι υπεύθυνος για αυτά που πράττει αλλά και γι’ αυτά που δεν πράττει. Απλά, στοχεύει να λειτουργήσει παρακινητικά σε ένα αναγκαίο ξύπνημα συνείδησης και μια έκρηξη ευαισθησίας. Σε μια υγιή κινητοποίηση και δράση για τον πόνο του άλλου, ώστε μέσα από την κατάλληλη φροντίδα και περίθαλψη να βοηθήσουμε στην επούλωση και το κλείσιμο των πληγών του. Να είμαστε μαζί του, στη μάχη και τον αγώνα του. Όχι μόνο να του το πούμε με λόγια, αλλά να του δείξουμε και τον κάνουμε να το νιώσει.
Και μη φοβόμαστε ότι έτσι θα ρίξουμε ή θα αδικήσουμε τον εαυτό μας. Αντιθέτως, αν προσφέρουμε καλοσύνη και τον Χριστό που έχει ο καθένας μέσα του για να βοηθήσουμε στη γιατρειά κάθε πονεμένης και κατατρεγμένης ψυχής, τότε και η δική μας ψυχή θα ανυψωθεί σε μέρη επουράνια, γνωρίζοντας τη γαλήνη, την ανάταση και τη δική της Ανάσταση. Εξάλλου, για να φτάσει κάποιος να πατήσει το σκαλοπάτι της Σωτηρίας της ψυχής, θα πρέπει πρώτα να έχει διανύσει το δρόμο της δοτικότητας και της αλληλεγγύης. Το δρόμο της αληθινής αγάπης, αυτής που ενώνει και δεν χωρίζει. Γι’ αυτό, μη διστάζεις και μη δειλιάζεις να δώσεις κάτι από σένα στη γυναίκα και το παιδί που κακοποιούνται, σ’ αυτόν που έκλεισε το σπιτικό του, σ’ εκείνον που μένει στο δρόμο ή βρέθηκε χωρίς εργασία, στον ασθενή και ταλαιπωρημένο, σε όποιον πενθεί το αγαπημένο του πρόσωπο.
Κλείνοντας, καταγράφονται τα συμβουλευτικά και παρηγορητικά λόγια δύο ποιητών που συγκλονίζουν και ταυτίζονται με τον όρο και την ουσιαστική έννοια της ενσυναίσθησης και μάλιστα δίνουν ολόκληρο το νόημα του σημερινού άρθρου, κι ας αφεθούμε ώστε να εντυπωθούν στο μέσα μας. Ο Γ. Ποταμίτης, γράφει: «Απόψε ονειρέψου πιο τρυφερά τον κόσμο. Κανείς δεν ξέρει πόση ανθρωπότητα είναι τραυματισμένη» και ο Τ. Λειβαδίτης, γράφει: «Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε. Όμως, τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω απ’ την πόρτα».
