Αγαπητοί μου φίλοι, αναρωτιέμαι πολλές φορές αν υπάρχει ομορφότερο και ουσιαστικότερο στοιχείο – στην πορεία ζωής του καθενός – από την αγάπη. Το γεγονός να βρεθεί κάποιος σε θέση να νιώσει την αγάπη είτε είναι εκείνος που αγαπά είτε είναι εκείνος που αγαπιέται, είναι κάτι θαυμαστό και ζωοποιό.
Οι μορφές και οι κατηγορίες της αγάπης είναι πολλές και μπορεί να αφορούν γονεϊκή αγάπη, αδελφική αγάπη, φιλική αγάπη, ενώ ξεχωρίζει για την ισχυρή και δυναμική ταυτότητα της η συντροφική ή συζυγική αγάπη, με το παρόν κείμενο να επιχειρεί να πλησιάσει και να αναδείξει σημαντικά και κεντρικά σημεία της τελευταίας από τις αναφερθείσες.
Όταν δηλώνω και εκφράζω το σ’ αγαπώ μου, αυτό δεν αποτελεί και δεν πρέπει να αποτελεί και να θεωρείται μια απλή ομολογία μιας απλής λέξης ή ενός άψυχου και κενού συναισθήματος. Όταν αγαπώ, σημαίνει ότι δίνομαι ολοκληρωτικά και αφήνομαι σε μια εκ βαθέως τάση και στάση που υπάρχει, ενεργεί και λειτουργεί ως γεμάτο σύνολο συναισθημάτων και ως ξεχωριστή σύνθεση.
Στην αληθινή αγάπη αφοσιώνεσαι και προσηλώνεσαι στο πρόσωπο που σε έκανε να αισθανθείς αυτά τα μοναδικά στοιχεία. Για σένα, δεν είναι ένα τυχαίο αντάμωμα αλλά ένα αντάμωμα που σου ξύπνησε και γέννησε το ίδιο το νόημα της ζωής. Μπροστά σε μια τέτοια συνάντηση παύει να υπάρχει και σβήνει κάθε ασχήμια ή δυσκολία του παρελθόντος… και υφίσταται η εκκίνηση της ελπίδας, της αισιοδοξίας και της ευκαιρίας να ονειρεύεσαι και να προσμένεις.
Η αγάπη εγκαθιδρύει ένα πλαίσιο και μια συνθήκη αναγέννησης, αναβάπτισης, ανάστασης και εκ νέου ζωής… καινούργιας και ελπιδοφόρας ζωής. Η αγάπη είναι γεμάτη και κουβαλά πλούσια και πολύτιμα δώρα, τα οποία και σου προσφέρει απλόχερα, αρκεί να βρει την καρδιά σου έτοιμη να τα αποδεχτεί και να γίνουν ένα με σένα και το μέσα εαυτό σου.
Η τρυφερότητα, το νοιάξιμο, η ευαισθησία, η αγκαλιά, η ολοκλήρωση, το χάδι, η έλξη, η ένωση ψυχής και σώματος είναι ορισμένα από αυτά τα σημαντικά που πρεσβεύει η αγάπη.
Σίγουρα, η αγάπη στην πορεία της θα βρει και πολέμιους, που για τους δικούς τους λόγους θα προσπαθήσουν να θέσουν εμπόδια. Όμως, η αγάπη είναι ανίκητη και δεν μπορεί να ηττηθεί από κανέναν, όποιος κι αν είναι αυτός. Η αγάπη κατοικεί μέσα μας (και είναι ένα με το μέσα μας) και προστατεύεται από το περίβλημα της καρδιάς. Ίσως, καταφέρουν να τη βρουν στο σημάδι και την πληγώσουν ή να την τραυματίσουν, αλλά να τη σκοτώσουν είναι αδύνατο. Από τις σταγόνες του αίματος που προκαλεί κάθε πληγή και τραύμα, παίρνει ζωή και ξαναζεί.
Όποιος πολεμά την αγάπη, δεν είναι απαραιτήτως κακός άνθρωπος, είναι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που φοβάται και τρέμει τη δύναμη και την αλήθεια της αγάπης και επειδή δεν μπορεί να νιώσει ο ίδιος το μεγαλείο της, εκδικείται και φθονεί κάθε ζωντανό κομμάτι της αγάπης. Στην ουσία, πρόκειται για άτομα κυριευμένα από ανασφάλειες και παραδομένα σε έναν υπέρμετρο ατομικισμό, που λόγω του χαρακτήρα τους αδυνατούν να ευτυχήσουν ή να βρουν γαλήνη μέσα τους, και βλέπουν ανταγωνιστικά και μισητά όποιον υπάρχει περίπτωση να ευεργετηθεί από τα θετικά σημεία της ζωής, βάζοντας προσκόμματα και δυσκολίες.
Ακόμα, η πραγματική και αληθινή αγάπη δεν μπορεί να αντικατασταθεί από «μια άλλη» αγάπη. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να σου πουν πάρε τη «μία», την «άλλη» ή την τάδε «καλή» αγάπη. Εσύ, έχεις το δικό σου συναίσθημα και οτιδήποτε άλλο (ξένο) πέρα από αυτό, δεν είναι ένωση αγάπης αλλά ένωση δυστυχίας και εξαναγκασμού. Και ούτε να αισθάνεσαι καμία ενοχή ή τύψη για τα αισθήματα σου, είναι τα όμορφα γεννήματα της ψυχούλας σου. Γιατί να λογοδοτήσεις ή να αναφερθείς στον οποιονδήποτε σαλτιπάγκο του σωρού – δεν χρωστάς σε κανέναν και σε καμία τα χρόνια σου και τη ζωή σου. Ανήκεις στον εαυτό σου και σ’ αυτά που νιώθεις.
Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες, η αγάπη υποκλίνεται σε ένα και μόνο δικό της νόημα. Δεν υπακούει και δεν στηρίζεται στα λόγια. Τα λόγια εύκολα αλλάζουν χαρακτήρα, σκοπό, περιεχόμενο και ερμηνεία (πλανεύεις ή πλανεύεσαι)… μέχρι και ο άνεμος μπορεί να τα σκορπίσει και να τα ανασηκώσει. Όμως, αυτό το μοναδικό που νιώθεις (με την αγάπη) δεν αλλοιώνεται και δεν επηρεάζεται, γιατί είναι βαθύ και δυνατό.
Η αγάπη είναι γενναία και αυθεντική, είναι ένα «θαύμα»… κι αν θες αυτό το «θαύμα» να συνεχίσει να ζει μέσα σου… μη σταματάς να δίνεις μάχες ξανά και ξανά, να παλεύεις παλληκαρήσια διεκδικώντας την ίδια τη ζωή και για της αγάπης τα ανεκτίμητα δώρα.
Κι αν θες να καταλάβεις τη σημαίνει αγάπη, μπορείς να τη φέρεις στο νου σαν τη μέρα που ξύπνησες από τον αιώνιο λήθαργο, που αναγνώρισες την ειδοποιός διαφορά της αλήθειας από το ψέμα, της ομορφιάς από την ασχήμια, της απελευθέρωσης από την αιχμαλωσία, της γαλήνης από την τρικυμία. Για κάποιους αυτή η μέρα ίσως είναι η σημερινή – η 17η Απριλίου, για άλλους η αυριανή ή η μεθαυριανή, γιατί όλοι δικαιούνται να έχουν τη δική τους μέρα που αντάμωσαν ή θα ανταμώσουν με την αγάπη, κι αυτό αξίζει να το γιορτάζουν σαν να γιορτάζουν τη μέρα που γεννήθηκαν.
