Μπορεί κάποιος να είναι αλλεργικός στο νερό; Κι όμως!

Μπορεί να μην είναι σχετικά γνωστό αλλά το ανοσοποιητικό μας σύστημα κάνει καθημερινά μια εξαιρετικά δύσκολη δουλειά, όπως να αναγνωρίζει κινδύνους, να μας προστατεύει από μικρόβια και και φυσικά να χτυπά συναγερμό όταν κάτι απειλεί τον οργανισμό. Μερικές φορές, όμως, γίνεται υπερβολικά ευαίσθητο και θεωρεί ως απειλή πράγματα που στην πραγματικότητα είναι αθώα, όπως η γύρη, οι ξηροί καρποί ή οι γάτες.

Για τους περισσότερους ανθρώπους που έχουν αλλεργίες, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποφεύγουν ορισμένες τροφές, να μένουν μέσα τις ημέρες με πολλή γύρη ή να περιορίζουν την επαφή με ένα κατοικίδιο.

Για έναν εξαιρετικά μικρό αριθμό ανθρώπων, όμως, το ανοσοποιητικό φαίνεται να αντιδρά σε μία από τις πιο βασικές ουσίες της ζωής, χωρίς την οποία δεν γίνεται.  Το νερό. Οσο παράξενο κι αν ακούγεται, υπάρχει αλλεργία στο νερό. Και η πάθηση είναι ακόμη πιο σπάνια και περίπλοκη από όσο φαντάζεται κανείς.

Τι είναι η αλλεργία στο νερό

Ο ιατρικός όρος και ο πιο σωστός είναι υδατογενής κνίδωση. Πρόκειται για μια σπάνια μορφή κνίδωσης, δηλαδή εμφάνισης εξανθημάτων και έντονου κνησμού στο δέρμα μετά την επαφή με το νερό. Βέβαια να πούμε πως η πάθηση είναι τόσο σπάνια, ώστε διεθνώς έχουν καταγραφεί περίπου 100 έως 150 περιστατικά.
Οι ειδικοί, ωστόσο, εκτιμούν ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότερα αδιάγνωστα περιστατικά, καθώς όταν ένας ασθενής εμφανίζει εξανθήματα, η πρώτη σκέψη των γιατρών συνήθως δεν είναι ότι μπορεί να φταίει το νερό. Σύμφωνα με τον δερματολόγο Dr. Amir Bajoghli, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει ασθενή με αυτή τη σπάνια πάθηση, η υδατογενής κνίδωση μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την καθημερινότητα. Ένα μπάνιο στη θάλασσα, μια βουτιά στην πισίνα ή ακόμη και ένα απλό ντους μπορεί να γίνει δύσκολη διαδικασία.

Τι φταίει; 

Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη κατανοήσει πλήρως τον μηχανισμό της υδατογενούς κνίδωσης. Η επικρατέστερη εκτίμηση είναι ότι το ίδιο το νερό δεν είναι ο πραγματικός «ένοχος». Πιο πιθανό θεωρείται ότι σε ορισμένα άτομα η επαφή του νερού με το δέρμα πυροδοτεί μια αντίδραση στην εξωτερική στιβάδα του.

Τότε ενεργοποιούνται τα μαστοκύτταρα, δηλαδή κύτταρα του ανοσοποιητικού που συμμετέχουν στις αλλεργικές αντιδράσεις, και απελευθερώνεται ισταμίνη. Η ισταμίνη είναι η ουσία που ευθύνεται για πολλά από τα γνωστά συμπτώματα των αλλεργιών.

Έτσι μέσα σε λίγα λεπτά από την επαφή με το νερό, το άτομο μπορεί να εμφανίσει ανάγλυφα, κόκκινα και έντονα κνησμώδη εξανθήματα. Η αντίδραση συνήθως διαρκεί από μισή έως μία ώρα, ενώ όσο περισσότερο μένει το νερό πάνω στο δέρμα τόσο πιο έντονα μπορεί να γίνουν τα συμπτώματα.

Υπάρχει θέμα στην πόση;  

Το παράδοξο είναι ότι οι άνθρωποι με υδατογενή κνίδωση μπορούν συνήθως να πίνουν νερό χωρίς πρόβλημα. Η αντίδραση προκαλείται όταν το νερό έρχεται σε επαφή με το δέρμα, όχι όταν περνά από το πεπτικό σύστημα.  Το ίδιο, όμως, δεν ισχύει πάντα με τον ιδρώτα. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν συμπτώματα και όταν ιδρώνουν, αν και αυτό δεν συμβαίνει σε όλους. Αυτό κάνει την καθημερινότητα ακόμη πιο δύσκολη, ειδικά για ανθρώπους που αθλούνται ή ζουν σε ζεστό κλίμα.

Πώς γίνεται η διάγνωση 

Η διάγνωση είναι σχετικά απλή, εφόσον κάποιος γιατρός υποψιαστεί την πάθηση. Συνήθως εφαρμόζεται στο δέρμα μια κομπρέσα με νερό και ο γιατρός παρακολουθεί αν θα εμφανιστούν συμπτώματα.  Σε πολλές περιπτώσεις η αντίδραση φαίνεται μέσα σε πέντε λεπτά, αλλά η παρακολούθηση μπορεί να διαρκέσει έως και μισή ώρα πριν αποκλειστεί το ενδεχόμενο υδατογενούς κνίδωσης.

Η καθημερινότητα με μια τόσο σπάνια αλλεργία

Για έναν άνθρωπο με αλλεργία στο νερό, ακόμη και το ντους πρέπει να γίνει με προσοχή. Ο ασθενής του Dr. Bajoghli, ένας έφηβος που ασχολείται με τον αθλητισμό, χρειάζεται να κάνει πολύ σύντομα ντους. Όταν η επαφή με το νερό κρατά περίπου δύο λεπτά, τα συμπτώματα είναι πιο ήπια. Όταν διαρκεί περισσότερο, γίνονται εντονότερα και επιμένουν για περισσότερη ώρα. Η καλή είδηση είναι ότι η υδατογενής κνίδωση σπάνια προκαλεί σοβαρή αλλεργική αντίδραση. Παραμένει, όμως, μια χρόνια κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την ποιότητα ζωής.

Υπάρχει θεραπεία;

Οι θεραπευτικές επιλογές στοχεύουν κυρίως στον περιορισμό των συμπτωμάτων. Τα αντιισταμινικά μπορούν να βοηθήσουν αρκετούς ασθενείς, ειδικά όταν λαμβάνονται πριν από την έκθεση στο νερό. Σε πιο δύσκολες περιπτώσεις, νεότερα φάρμακα όπως η ομαλιζουμάμπη έχουν δείξει ενθαρρυντικά αποτελέσματα.  Ωστόσο, η πάθηση παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα ιατρικό μυστήριο. Οι επιστήμονες ακόμη αναζητούν ποια ακριβώς ουσία ή ποιος μηχανισμός στο δέρμα ενεργοποιεί αυτή την αντίδραση. Μέχρι να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, η θεραπεία παραμένει κυρίως συμπτωματική.

Πηγή: Popular Science