Η Κρήτη μπαίνει και το 2026 στη μάχη του μεταναστευτικού με τον ίδιο τρόπο που έκλεισε το 2025, δηλαδή με ευχολόγια, αυτοσχεδιασμούς και μηδενική ουσιαστική προετοιμασία.
Οι νέες αφίξεις μεταναστών στη νότια ακτογραμμή του νησιού από τις πρώτες κιόλας ημέρες του έτους και η ασφυκτική πίεση στον εκθεσιακό χώρο της Αγυιάς δεν αποτελούν «έκτακτα γεγονότα».
Είναι η φυσική συνέχεια μιας εδραιωμένης κατάστασης που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζεται σαν προσωρινή, με τους αριθμούς όμως να είναι αμείλικτοι για τη συνεχώς αυξανόμενη τάση.
Όταν ένα φαινόμενο παύει να είναι συγκυριακό και αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά, τότε η απουσία σχεδιασμού οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διόγκωση του προβλήματος.
Οι μεταναστευτικές ροές σε Κρήτη και Γαύδο αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, μετατρέποντάς τα νότια παράλια σε βασική πύλη του κεντρικού μεταναστευτικού διαδρόμου της ανατολικής Μεσογείου, χωρίς όμως τις υποδομές που απαιτεί αυτός ο “ρόλος”.
Την ίδια ώρα, αδειάζει η κλεψύδρα για την επιλογή του χώρου όπου θα αναπτυχθεί η δομή φιλοξενίας μεταναστών στο Ηράκλειο.
Η προθεσμία που είχαν οι δήμαρχοι ήταν μέχρι το φινάλε του 2025, με το δεδομένο ότι στην τηλεδιάσκεψη του περασμένου Οκτώβρη συμφωνήθηκε να είναι πλήρως λειτουργική η νέα δομή το αργότερο μέχρι τον Μάιο του 2026.
Η συμφωνία που επετεύχθη, προβλέπει τη δημιουργία δύο προσωρινών, μη κλειστού τύπου δομών σε Ηράκλειο και Χανιά, με πρωτοβουλία της τοπικής αυτοδιοίκησης ως προς τη χωροθέτηση. Στα Χανιά, τουλάχιστον, υπάρχει μια κατεύθυνση, με τον εκθεσιακό χώρο της Αγυιάς να έχει ήδη επιλεγεί.
Στο Ηράκλειο, όμως, η εικόνα παραμένει θολή. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον πού θα γίνει η δομή, αλλά γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε ξανά στο «και πέντε». Γιατί ένα νησί που σηκώνει δυσανάλογο βάρος στο μεταναστευτικό εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο, χωρίς επαρκείς υποδομές και χωρίς ξεκάθαρο επιμερισμό ευθυνών ανάμεσα σε κράτος και αυτοδιοίκηση.
Η Κρήτη δεν μπορεί να συνεχίσει να διαχειρίζεται ένα μείζον ζήτημα με όρους προσωρινότητας. Το μεταναστευτικό ήρθε για να μείνει και απαιτεί ρεαλισμό, αποφάσεις και πολιτικό θάρρος.