Αγαπητοί μου φίλοι, πολλές φορές μόλις συναντήσουμε τις πρώτες δυσκολίες το βάζουμε κάτω ή κοινώς βάζουμε την ουρά στα σκέλια και κάνουμε πίσω, χάνοντας το θάρρος μας (όπως έχει αναφερθεί και σε παλαιότερα άρθρα του υπογράφοντα). Δεν είναι έτσι τα πράγματα… κι αν τυχόν τα βλέπουμε έτσι, ίσως χρειάζεται να αλλάξουμε οπτική. Για τα πραγματικά ποθούμενα αξίζει να τα βάλεις με «Θεούς» και «Αγίους» και ακόμα κι αν δε βρεις συμμάχους, πολέμα μονάχος μέχρι την έσχατη στιγμή.
Και γιατί δηλαδή να μην το παλέψεις. Γιατί να βολευτείς με όσα σου πλασάρουν οι άλλοι και να πεις «α, όλα καλά!» και «είμαστε οκ… ας συμβιβαστώ». Όχι, δεν θα είναι όλα καλά και δεν θα είναι όπως τα επιθυμείς αν δεν γίνουν έτσι όπως αληθινά τα επιθυμείς. Και ερωτώ τι είναι προτιμότερο, να δεχτείς εξ ανάγκης όσα απλά έρθουν να σε βρουν παρόλο που δεν ταιριάζουν στις προτιμήσεις σου ή να παλέψεις με νύχια και δόντια, παλικαρίσια και σαν λιοντάρι, γι’ αυτά που σε ικανοποιούν και ευφραίνουν τον μέσα εαυτό. Η απάντηση είναι κανένας συμβιβασμός, κανένας περιορισμός, καμία υποχώρηση και καμία αποδοχή. Στα όνειρα μας δεν χωρούν εκπτώσεις, αρκεί βέβαια να είναι σε λογικό πλαίσιο.
Κάποτε, ρώτησαν μια πολύ γνωστή από τις σύγχρονες συγγραφείς ως συνεντευξιαζόμενη (και δεν θα κάνω ονομαστική αναφορά μην υποδειχθεί ως διαφήμιση)… «Πως επιθυμείτε να δείτε την κόρη σας μεγαλώνοντας, ως ενήλικη;», κι εκείνη απάντησε «Θεωρώ ότι το ερώτημα είναι σε λάθος κατεύθυνση, διότι το ζητούμενο δεν είναι πως επιθυμώ εγώ να δω την κόρη μου και που επιθυμώ εγώ να φτάσει, αλλά τι πραγματικά επιθυμεί η ίδια για τον εαυτό της» και όταν η δημοσιογράφος της είπε «Ναι, πολύ σωστά! Έχετε απόλυτο δίκιο. Να τη χαίρεστε την κορούλα σας!», η συγγραφέας ανταπάντησε «Να την χαίρομαι όσο είναι παιδί και βρίσκεται στις φτερούγες και την προστασία μου. Αργότερα, το φυσιολογικό θα είναι να μην την χαίρομαι εγώ αλλά να χαίρεται εκείνη με τον εαυτό της και με όσα πετυχαίνει και να την χαίρεται ο άνθρωπος που θα επιλέξει ως σύντροφο».
Αξίζει λοιπόν να καταλάβουμε ότι σημασία δεν έχουν οι επιθυμίες και οι προσδοκίες που έχει για εμάς ο οποιοσδήποτε άλλος, από συγγενή μέχρι τον όποιο σαλτιπάγκο της γειτονιάς ή του διαδικτύου, που βλέπουν με διαφορετικά μάτια από τα δικά σου, σκέφτονται με διαφορετικό μυαλό από το δικό σου και αισθάνονται με διαφορετική καρδιά από τη δικιά σου. Το σημαντικό είναι τι πιστεύεις και τι αισθάνεσαι εσύ και τι αναζητάς από τη ζωή και για τη ζωή σου.
Αυτό που χρειάζεται φίλοι μου, είναι να φτιάξεις έναν κόσμο που να ταιριάζει στα μάτια σου, όχι στα μάτια των άλλων. Να γκρεμίσεις το όποιο οικοδόμημα δημιουργήθηκε με ξένα- φερτά υλικά που δεν ήταν της επιλογής σου ή της αρεσκείας σου και να χτίσεις από την αρχή αν κριθεί αναγκαίο με τα υλικά της προτίμησης σου. Διαφορετικά, το οικοδόμημα θα είναι ακατάλληλο και χωρίς βάση που να μπορέσει να το κρατήσει στην πορεία του χρόνου. Στον πρώτο σεισμό ή την πρώτη ισχυρή κακοκαιρία θα πέσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.
Το κλειδί της υπόθεσης είναι να επιμένεις και να επιμείνεις σε ό,τι πραγματικά αγαπάς. Με υπομονή και σύνεση, αλλά ταυτόχρονα με έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, με πάθος και ορμή να διεκδικείς όλα εκείνα που γεννήθηκαν για σένα κι εσύ γεννήθηκες γι’ αυτά. Να επιμένεις μέχρι τέλους! Τι κι αν έπεσες μία, δυο, τρεις ή και παραπάνω φορές… τι κι αν πόνεσες σκληρά και βίαια… να σηκωθείς όρθιος και να συνεχίσεις τον έντιμο αγώνα σου. Δεν σου λέω να προβείς σε ακρότητες και πράξεις στα όρια της παραφροσύνης, αλλά μην αφήσεις να κλέψει κανείς τα όνειρα σου ή μην αφήσεις ψεύτικα όνειρα των άλλων να περάσουν για δικά σου, ως άλλος δούρειος ίππος. Μέχρι την τελευταία ανάσα να είσαι παρών.
Κι όπως γράφει ο μεγάλος και βραβευμένος ποιητής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης: «Και τα όνειρα μια μέρα θα πάρουν εκδίκηση». Και η εκδίκηση σ’ αυτή την περίπτωση δεν αφορά εχθρική, επιθετική ή δόλια πράξη σε βάρος κάποιου, αλλά αφορά ότι τα όνειρα θα γίνουν πραγματικότητα. Θα υπερισχύσουν απέναντι σε κάθε ψευδεπίγραφο, πλασματικό, κατασκευασμένο. Γιατί τα όνειρα μας είναι η αλήθεια μας, και η αλήθεια θα νικήσει το ψέμα όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η αλήθεια των ονείρων θα λάμψει με ένα φως εκτυφλωτικό και δυνατό, ακατανίκητο… που δεν θα αφήνει περιθώρια για το όποιο σκοτάδι. Και τότε ναι, τα όνειρα θα πάρουν την εκδίκηση τους, σκορπώντας μόνο το καλό και ενεργώντας μόνο με το καλό. Αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι το παμμέγιστο.
Φίλοι μου, εύχομαι τα όνειρα σας να γίνουν πραγματικότητα… όπως εύχομαι και τα δικά μου πραγματικά όνειρα να γνωρίσουν την αλήθεια τους και να υπερνικήσουν κάθε ψέμα, κάθε σκοτάδι, κάθε εμπόδιο, κάθε στρεβλότητα. Κι όπως έγραψα και παραπάνω, να επιμείνετε… όπως θα επιμείνω κι εγώ μέχρι να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να μην ξημερώνει επόμενη μέρα, μέχρι να κυλά αίμα στις φλέβες. Γιατί το αύριο το δικό μου ή το δικό σας, ανήκει στα όνειρα μας και τις ελπίδες μας. Ανήκει σε εμάς! Ας σταθούμε λοιπόν άξιοι μαχητές, υπερασπιστές και περήφανοι διεκδικητές απέναντι τους και ας βοηθήσουμε ώστε να πάρουν την ιερή τους εκδίκηση, από όλους όσους τόλμησαν να μπουν ως ανεπιθύμητοι λαθρεπιβάτες και με δόλιους σκοπούς σ’ αυτό το πανέμορφο ταξίδι για την πραγμάτωση του ονείρου, της επιθυμίας, της αλήθειας. Με το καλό, γιατί μας αξίζει και γιατί το αξίζουμε.