Και σκέφτομαι καμιά φορά, πειράζει πως θα πεις για τον εαυτό σου εγώ είμαι λίγος στο τάδε θέμα και χρειάζομαι προσπάθεια και μεγάλο έργο ακόμα για να φτάσω στο κάτι παραπάνω. Δε σημαίνει απαραιτήτως ότι εμφανίζεις χαμηλή αυτοεκτίμηση ή έλλειψη αυτοπεποίθησης σώνει και καλά ή ότι σου λείπει το ταλέντο και η ικανότητα αλλά ίσως αντανακλά ότι έχεις όρεξη και διάθεση να δουλέψεις περισσότερο και να προοδεύσεις ή ότι διατηρείς σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη.
Από την άλλη, αν πεις και το πιστέψεις πως έφτασες το πολύ… τι σου μένει μετά για να κάμεις, να φτάσεις το πιο πολύ ή το υπερβολικά πολύ; Γι’ αυτό κάτσε στο λίγο και δούλεψε όσο γίνεται παραπάνω, γέμισε ο κόσμος από πολλούς που συχνά διατυμπανίζουν και κομπάζουν ότι είναι πολλοίς και ολοκληρωμένοι και αυτάρκεις.
Στην πραγματικότητά και κατά την ελαχιστότητα μου, κανένας δεν γίνεται να φτάσει την ολοκλήρωση γιατί είμαστε άνθρωποι. Συνεχώς ο καθένας θα παλεύει και θα προσπαθεί για να επιτύχει βελτιωμένες συνθήκες και ευημερία στην οικογένεια, στην εργασία, στις σπουδές, στον έρωτα, στις σχέσεις, στην υγεία και την ευεξία, στις συναναστροφές και την κοινωνική αλληλεπίδραση. Συνεχώς θα υπάρχει διαρκής ενέργεια και δράση. Άρα, πως μπορεί να υποστηρίζει κάποιος ελαφρά την καρδία ότι έφτασε το πολύ και την ολοκλήρωση.
Δε σου λέει κανείς ότι το λίγος ταυτίζεται με το μισός και το μη ικανός ή ότι θα πρέπει να αφήνεις εκκρεμότητες και μισοτελειωμένες καταστάσεις, αλλά να έχεις την αίσθηση ότι ο αγώνας σου για το καθετί δεν κλείνει και παραμένει ανοιχτός. Στις μάχες που δίνονται στην παλαίστρα της ζωής, αν δηλώσεις ότι είσαι ο πολύς και ο μεγάλος νικητής, τότε είσαι πολύ γελασμένος και ο μεγάλος χαμένος.
Είναι λοιπόν προτιμότερο το χαμηλό προφίλ και η αδιάκοπη και μεθοδική εργασία σε κάθε τομέα… είναι προτιμότερη η χρησιμότητα και η αποτελεσματικότητα, παρά την έπαρση της βεβαιότητας ότι εσύ έφτασες στον προορισμό ενώ οι υπόλοιποι έμειναν πίσω και έπονται. Δυναμισμός και επάρκεια ναι, αλαζονεία και φουσκωμένα μαλλιά και μυαλά όχι.
Κι ας μην περιφρονούμε και να μην μειώνουμε την αξία και τη σπουδαιότητα του λίγο – λίγο και του σιγά – σιγά. Για παράδειγμα, όπως μου είχε πει παλαιότερα σε κατ’ ιδίαν συνάντηση ένας σημερινός Δεσπότης σε Μητρόπολη της Κρήτης είναι πιο χρήσιμο να πηγαίνεις από τις σκάλες και βήμα – βήμα, ξεκινώντας από το τελευταίο σκαλοπάτι πάρα να βρεθείς απευθείας στα υψηλά πατώματα με τον ανελκυστήρα. Και θεωρώ είναι μια αλήθεια αυτό για πολλούς και διάφορους λόγους… άσε που εκτός των άλλων προλαβαίνεις να απολαύσεις και τη διαδρομή και να αποκτήσεις την εμπειρία της ανάβασης.
Αγαπητοί μου φίλοι, κάποιες φορές χρειάζεται το κεφάλι να σκύβει λίγο χαμηλά όχι βέβαια από υποδούλωση ή ντροπή ή από έλλειψη υπερηφάνειας αλλά από την ανάγκη να κοιτάξει κατάματα και καθαρά το μονοπάτι και το δρόμο τον οποίο θα διαβεί και θα περπατήσει. Αν το κεφάλι παραμένει συνεχώς ψηλά, τότε υπάρχει σημαντικός κίνδυνος να σκοντάψουμε και να πέσουμε… και ίσως πονέσουμε και τραυματιστούμε σοβαρά από την απότομη πτώση στο έδαφος.
Γι’ αυτό λοιπόν, μην λες ότι έφτασες και κάλυψες την απόσταση που σου έβαλε ή σου έφερε μπροστά σου η ζωή. Και χρόνια αμέτρητα να περπατάς, πάλι να λες πως δεν την κάλυψες ολόκληρη και υπάρχουν ακόμα χιλιόμετρα να διανύσεις. Έτσι είναι η ζωή, ξεκινάς αλλά δεν φτάνεις, ακόμη κι αν νομίζεις ότι έφτασες. Γιατί αν φτάσεις… δεν θα υπάρχει και νόημα να συνεχίσεις, και κάτι τέτοιο δεν συνάδει με την ίδια την ύπαρξη και τη ζωή. Κι αν πάλι το καλοσκεφτείς υπό τη διαφορετική προσέγγιση και ανάλυση που τέθηκε στο παρόν κείμενο, τότε προκύπτει ο συλλογισμός ότι ίσως το λίγο να είναι το πολύ και τελικά απ’ το πολύ έως το λίγο… μακρύς ο δρόμος βγαίνει.