Την πεποίθηση ότι η χώρα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του ελαιολάδου, εξέφρασε μιλώντας στον Περιφερειακό Τηλεοπτικό Σταθμό CRETA και στον Σωτήρη Μεταξά, ο ερευνητής και πρώην Διευθυντής του Ινστιτούτου Ελιάς Κώστας Χαρτζουλάκης.

«Η χώρα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που είχε μέχρι τη δεκαετία του ’90 ή μέχρι το ’00. Η χώρα ήταν η μόνη που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό παραγωγής έξτρα παρθένου ελαιολάδου. Δυστυχώς, με την ΚΑΠ την αλλαγή και την παγκοσμιοποίηση το ’94 άλλαξαν πολλά πράγματα. Πολλές χώρες και ιδίως η Ισπανία, προσαρμόστηκαν με ένα συγκεκριμένο σχέδιο που παρακολούθησε πολύ σωστά η κυβέρνηση. Ενίσχυσε τις δομές και όπως είδαμε μέσα στην πρώτη δεκαετία του 2000, έγινε ο κεντρικός παίκτης σε παγκόσμιο επίπεδο» τόνισε ο κ. Χαρτζουλάκης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η χώρα μας ακόμη δεν κατάφερε να κάνει ένα road map για το που πρέπει  να πάμε με το ελληνικό ελαιόλαδο. «Άκουσα τον κ. Βορίδη σε ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη παλιά και είπε ότι ετοιμάζουμε σχέδιο. Εγώ αυτό το ακούω από το ’90. Δυστυχώς δεν έχουμε δει σχέδιο, όπως  είπα η Πορτογαλία μέσα σε 10 χρόνια που έγινε το μεγαλύτερο φράγμα της Ευρώπης, φύτευσαν εκατομμύρια ελαιόδεντρα και φέτος περιμένει 150 χιλ. τόνους αλλά δεν είναι μόνο η Πορτογαλία».

Ο κ. Χαρτζουλάκης ανέφερε πως αν δούμε τις μεσογειακές χώρες, οι οποίες έχουν κάνει άλματα, θα διαπιστώσουμε πολλά. «Η Τυνησία αυτή τη στιγμή κινδυνεύει να περάσει την Ελλάδα, να πούμε για το Μαρόκο; Το green Μαρόκο είναι πρόγραμμα που έγινε για να αυξηθεί η δική του παραγωγή, όμως το Μαρόκο είναι καλύτερη από την Τυνησία τώρα και έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή του. Η Τουρκία από 60 χιλ. τόνους έχει φτάσει 200 χιλ. τόνους, μόνο εμείς κατεβήκαμε πέρσι στους 280 χιλ. και θα κατέβουμε και άλλο. Το θέμα είναι η στρατηγική και πως το στηρίζουμε».

Όσον αφορά το κρητικό ελαιόλαδο, ο κ. Χαρτζουλάκης ανέφερε πως δεν παρακολουθήθηκαν όπως έπρεπε οι αλλαγές που έγιναν στον τομέα αλλά στην συνήθεια του καταναλωτή. «Επαναπαυτήκαμε και επαναπαύτηκε η πολιτεία, γιατί είπαμε ότι για ένα προϊόν ειδικά για ένα εθνικό προϊόν, χρειάζεται στρατηγική. Με βήματα, συγκεκριμένα τα οποία θα στηρίζονται με μέτρα και όχι με λόγια. Η Ισπανία για να φτάσει από 600 χιλ. τόνους στο 1.700.000 και να συνεχίζει στο 1.500.00 είχε συγκεκριμένα βήματα τα οποία κάθε δύο χρόνια αξιολογούσε και άλλαζε ότι χρειαζόταν για να φτάσει στο στόχο. Εμείς δεν έχουμε στόχο και αφού δεν έχουμε στόχο, βλέπουμε τι γίνεται. Γίνονται λάθη, συγκεκριμένα στην χώρα μας και στην Κρήτη φυτεύουμε ποικιλίες ξενικές. Παίζουμε ενώ δεν έχουμε στρατηγική, το παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης. Ένα ελαιόλαδο έξτρα παρθένο υπάρχει και είναι το δικό μας».