Διαβάζεις τους τίτλους και πια δεν εκπλήσσεσαι: «Παγκόσμιος συναγερμός για την στέγαση»- «Αλματώδης αύξηση ενοικίων και μείωση πληθυσμού» – «Πρωταθλήτρια στις αυξήσεις η στέγαση στην Ελλάδα» – «Δεν υπάρχουν σπίτια ούτε για δείγμα» – και άλλα τέτοια που στο τέλος τους κοτσάρουν και ένα… “λόγω πολέμου”!
Μόνο που αυτό δεν συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες λόγω πολέμου. Η έλλειψη στέγασης, τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν και η μη πρόσβαση σε φτηνά σπίτια είναι ήδη… πόλεμος. Εδώ και καιρό αυτό που συμβαίνει έχει προκαλέσει αναταράξεις στο σύνολο σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας και κυρίως των νέων ανθρώπων που βλέπουν πια με… κυάλι το όνειρο να αποκτήσουν ένα δικό τους σπίτι!
Είναι εντυπωσιακό ότι μόλις η προηγούμενη γενιά από τη δική μας με ένα κουμάντο, με πειθαρχία στα οικονομικά και μεγάλες προφανώς θυσίες έφτιαχνε ένα σπιτάκι, πολλές φορές και ένα δεύτερο. Το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας που έλεγαν οι παλιότεροι, ήταν ένας ιερός σκοπός και τον πετύχαιναν. Συνήθως δε με ένα… μισθό που έμπαινε στο σπίτι!
Η δική μας γενιά ζορίστηκε περισσότερο γιατί μεγάλωσαν οι ανάγκες, αλλά λίγο με δανεισμό, λίγο με βοήθεια της προηγούμενης γενιάς, κάτι κατάφερε. Αλλά για τους νέους το σπίτι πια είναι εφιάλτης. Όχι μόνο δεν μπορούν με αυτούς τους μισθούς που υπάρχουν και με τις αυξήσεις που έχουν πάρει οι οικοδομές να διανοηθούν… αγορά αλλά αδυνατούν και να βρουν σπίτια να ενοικιάσουν! Και ένα βρουν τους ζητούν 1,5 μισθό και δύο …νεφρούς! Και μετά λέμε διάφορες ανοησίες για το δημογραφικό…
Αυτό είναι πια και το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν οι νέοι άνθρωποι που θα ήθελαν να φτιάξουν οικογένεια. Πώς; Πού; Με τι εφόδια; Πώς να ξεκινήσουν; Πώς θα συνεχίσουν; Αμείλικτα ερωτήματα για εκείνους και καμία απάντηση από τους… άλλους που έχουν την ευθύνη για μια συγκροτημένη πολιτική στέγασης.
Το πως ξεκίνησε και γιγαντώθηκε το πρόβλημα της στέγασης στην Ελλάδα ξέρουμε grosso modo όλοι. Από την οικονομική κρίση της περασμένης δεκαετίας, ως την έκρηξη των Airbnb αλλά κυρίως εξαιτίας των λαθών που έχουν γίνει στην αντιμετώπιση ενός τόσο οξέος προβλήματος. Τόσα λάθη, που τα επισημαίνουν οι ειδικοί και που λες δεν μπορεί να μην ακούει κανένας! Κι όμως…
Πίεσαν , για παράδειγμα, τις τράπεζες για να κάνουν το πρόγραμμα «Σπίτι μου» για να δώσουν φτηνότερη στέγη και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο! Σκέφτηκες και επιδότησες τους νέους να έχουν εύκολο χρήμα και πρόσβαση στις χρηματοδοτήσεις για να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι. Αυξήθηκε λοιπόν η ζήτηση ενώ δεν υπήρχε… προσφορά σπιτιών και τελικά όχι μόνο έκανες μια τρύπα στο νερό, αλλά αύξησες περισσότερο τις τιμές με την κίνηση αυτή! Βασικός νόμος προσφοράς και ζήτησης και η δακρύβρεχτη ομολογία τραπεζιτών («Αποτύχαμε» είπαν!) ακριβώς δείχνει το μέγεθος της κοινωνικής ήττας που έχουμε υποστεί!
Κι αν αυτό οφείλεται σε λάθος υπολογισμούς τι να πούμε για τις επόμενες εγκληματικές κινήσεις. Η ίδια Πολιτεία που διατείνεται ότι θέλει να βρει λύσεις για την στεγαστική κρίση, που θέλει να τονώσει την ενδοχώρα και το δημογραφικό αποφασίζει να…μικράνει τα όρια των οικισμών , να περιορίσει ακόμη περισσότερο τα χωριά, να μην μπορείς να χτίσεις ακόμη κι αν διαθέτεις ένα μικρό οικοπεδάκι-χωραφάκι δίπλα πχ .στο Ηράκλειο για να ξεφύγεις από τις δυσθεώρητες τιμές! Στα χωριά μας πλέον κυκλοφορούν φαντάσματα δίπλα στα ερημωμένα σπίτια και εμείς θα… πανηγυρίζουμε ότι περιορίσαμε τα όρια των οικισμών προστατεύοντας το περιβάλλον!
Θέλετε κι άλλο; Μελετητές προτείνουν να υπάρξει γενναία επέκταση των Σχεδίων Πόλης ώστε να βρεθεί φτηνότερη γη για οικοδομή και οι ιθύνοντες λένε : Α όχι δεν θέλουμε να ακούμε τέτοια τώρα!
Να πούμε και για το ότι όποιος είχε 4 στρέμματα μπορούσε να κάνει ένα σπιτάκι; Όχι, του λένε τώρα, να… σεβαστείς μια… ούφο λογική μας για το περιβάλλον και θα πας στα… 8 στα 16 στρέμματα, αύριο στα 50- τα ίδια κάνουν και σε όποιον θέλει να φτιάξει μια μικρή τουριστική επένδυση. Μόνο για τους μεγάλους θα επιτρέπεται πια να διαθέτουν οικοδομές πάσης φύσεως…
Θα μπορούσαμε να παραθέτουμε παραδείγματα κρατικής ανοησίας και αναλγησίας μέχρι… αύριο. Αλλά το αύριο δεν μπορεί να περιμένει. Είναι σήμερα. Ειδικά για τους νέους που βλέπουν ότι «όταν όλες οι επιθυμίες τους θα έχουν εκπληρωθεί, πολλά από τα όνειρά τους θα έχουν καταστραφεί.»
Δεν ξέρω που πάμε. Ήταν λίγα τα σπίτια πάντα, ήρθε και η σφαλιάρα. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια λέει ο λαός μας -για άλλους λόγους-, αλλά και στην περίπτωσή μας ταιριάζει γάντι!
