Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Οι λέξεις δεν φτάνουν. Είτε αμιγώς δημοσιογραφικά, είτε συναισθηματικά, είτε οπαδικά, όπως κι αν προσεγγίσεις την απώλεια εφτά νέων ΠΑΟΚτσήδων στο τραγικό δυστύχημα στην Ρουμανία, οι λέξεις μοιάζουν φτωχές. Ίσως είναι που δεν τα καταφέρνω καλά στα κείμενα τα οποία απαιτούν λίγο παραπάνω λυρισμό, ίσως είναι που δεν χρειάζεται τελικά να ειπωθούν πολλά. Το γεγονός από μόνο του, σε συνδυασμό με την δύναμη της εικόνας από το -φριχτό- βίντεο, μέχρι ενός σημείο τα λέει όλα.
Κι απ΄ την άλλη δεν λέει και τίποτα. Περιγράφει το δυστύχημα, δεν περιγράφει, δεν μπορεί να περιγράψει τον ανείπωτο πόνο που νιώθουν και θα νιώθουν για πάντα όσοι έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο, μέσα σε δύο – τρία δευτερόλεπτα. Η απώλεια είναι δική τους, κατάδικη τους. Όλοι οι υπόλοιποι συγκλονιστήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, μουδιάσαμε, μα συνεχίζουμε με τη ζωή μας. Η ζωή των εφτά οικογενειών ουσιαστικά σταμάτησε το μεσημέρι της Τρίτης 27 Ιανουαρίου σε έναν δρόμο στην Ρουμανία.
Απλώς η φύση του δυστυχήματος, στο πλαίσιο μιας οπαδικής εκδρομής, η συγκυρία, στο ξεκίνημα της χρονιάς που ο ΠΑΟΚ κλείνει έναν αιώνα ιστορίας, οι ομοιότητες με ένα άλλο δυστύχημα, στα Τέμπη πριν από 27 χρόνια, όταν είχαν σκοτωθεί έξι ΠΑΟΚτσήδες, δημιουργούν μια συνθήκη ομαδικού πένθους, πρωτίστως για εμάς που αγαπάμε τον ΠΑΟΚ, μα και για τους οπαδούς όλων των ομάδων που έχουν βρεθεί αμέτρητες φορές στους δρόμους, σε παρόμοια ταξίδια, με το ίδιο πάθος, ντυμένο με διαφορετικά χρώματα να τους οδηγεί. Έστω και μια ημέρα, άπαντες θυμήθηκαν πώς όσα τους ενώνουν, είναι σαφώς περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Θα το ξεχάσουν σύντομα πάλι, μα για μερικές ώρες ήταν σαν να βρέθηκαν όλοι μαζί στο ίδιο ίδιο πέταλο, στη θύρα 4 στην Τούμπα. Έχει κι αυτό τη σημασία του.
Οι εφτά χαμένοι ΠΑΟΚτσήδες κίνησαν για τη Γαλλία με στόχο να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα. Και άθελα τους έγιναν μέρος της ιστορίας της. Διότι αν ένα πράγμα μπορούμε σήμερα να πούμε με βεβαιότητα, είναι ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Και ο χαμός τους, θα περάσει στο DNA του συλλόγου που έχει μάθει στην ταραχώδη διαδρομή του να ατσαλώνεται μέσα από τον πόνο του και να μετατρέπει το πένθος του σε καύσιμο για ακόμα περισσότερες οπαδικές εκδρομές, για ακόμα περισσότερα νέα ΠΑΟΚτσάκια.
Τα υπόλοιπα τα λένε οι ίδιοι οι ΠΑΟΚτσήδες, σε κάθε ματς, σε ένα από τα πιο ωραία συνθήματά τους:
“Δικέφαλε μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά
όμως εγώ ακόμα εδώ πιστά,
όπου πας σ’ ακολουθώ να σε λέω πως σ’ αγαπώ
και για σένανε να σκοτωθώ..”