Ηράκλειο: «Σύγχρονο σκλαβοπάζαρο» με αλλοδαπούς εργαζόμενους καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο

Σοβαρές καταγγελίες για οικονομική και εργασιακή εκμετάλλευση αλλοδαπών εργαζομένων, οι οποίοι φέρονται να καταβάλλουν χιλιάδες ευρώ σε μεσάζοντες και εταιρείες εύρεσης εργασίας προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας στην Ελλάδα, φέρνει στο φως το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου.

Κάνοντας λόγο για ένα «σύγχρονο σκλαβοπάζαρο», το ΕΚΗ περιγράφει ένα σύστημα στο οποίο εργαζόμενοι από τρίτες χώρες, αντί να ακολουθούν απευθείας τη νόμιμη διαδικασία μετάκλησης, καταφεύγουν σε πρακτορεία που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, τους επιβάλλουν υπέρογκες χρεώσεις.

Το ζήτημα συζητήθηκε σε συνάντηση του προεδρείου του Εργατικού Κέντρου με μέλη του Συλλόγου Φιλιππινέζων Ηρακλείου, με αφορμή τις καταγγελίες που δέχεται η συνδικαλιστική οργάνωση από αλλοδαπούς εργαζόμενους.

Έως και χιλιάδες ευρώ πριν πιάσουν δουλειά

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει το ΕΚΗ, εργαζόμενοι που επιθυμούν να έρθουν στην Ελλάδα καλούνται να πληρώσουν τουλάχιστον 2.500 ευρώ σε εταιρείες εύρεσης εργασίας, να καλύψουν οι ίδιοι τα αεροπορικά τους εισιτήρια και να παραδώσουν ακόμη και τον πρώτο τους μισθό στο πρακτορείο.

Μάλιστα, μετά την άφιξή τους στη χώρα, φέρονται να καταβάλλουν επιπλέον 500 έως 1.000 ευρώ σε μεσάζοντες, χωρίς παραστατικά, προκειμένου να έρθουν σε επαφή με τον εργοδότη τους.

Το Εργατικό Κέντρο καταγγέλλει επίσης περιπτώσεις στις οποίες εργαζόμενοι πιέζονται να αποδεχθούν αποδοχές χαμηλότερες από τις νόμιμες, υπό την απειλή ότι διαφορετικά θα αναγκαστούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες καταγγελίες, από τους μισθούς τους παρακρατούνται ποσοστά 11% για διαμονή και 4% για διατροφή.

Ερωτήματα για τις βίζες και τις εταιρείες μεσολάβησης

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις δυσκολίες που, όπως υποστηρίζει το ΕΚΗ, αντιμετωπίζουν εργαζόμενοι από τις Φιλιππίνες όταν επιχειρούν να επικοινωνήσουν απευθείας με την πρεσβεία για την έκδοση βίζας.

Το Εργατικό Κέντρο ζητά να διερευνηθεί γιατί η απευθείας διαδικασία εμφανίζεται τόσο δύσκολη, ενώ μέσω πρακτορείων πραγματοποιούνται, σύμφωνα με την ανακοίνωσή του, μαζικές διεκπεραιώσεις αιτημάτων.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι πολλοί εποχικοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να επιστρέφουν στις χώρες τους με τη λήξη της τουριστικής περιόδου, ακόμη και όταν επιθυμούν να συνεχίσουν να εργάζονται στην Ελλάδα, επωμιζόμενοι εκ νέου σημαντικά έξοδα την επόμενη χρονιά.

Το ΕΚΗ θέτει ερωτήματα για τη λειτουργία των εταιρειών μεσολάβησης και ζητά ουσιαστικά να εξεταστούν οι καταγγελίες και οι συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιούνται οι μετακλήσεις εργαζομένων από τρίτες χώρες.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου:

«Το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου καταγγέλλει ένα «σύγχρονο σκλαβοπάζαρο»

Το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου επιχειρεί να «ανοίξει» τον φάκελο των μετακλητών εργαζομένων, μετά και τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο ΕΚΗ με μέλη του Συλλόγου Φιλιππινέζων Ηρακλείου, με αφορμή σωρεία καταγγελιών που δέχεται από αλλοδαπούς εργαζομένους.

Δυστυχώς, πρόκειται για ακόμη μία περίπτωση εκμετάλλευσης ανθρώπων από ανθρώπους. Αρχικά, θα επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τη νόμιμη διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα σε εργαζομένους από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις οποίες η Ελλάδα έχει υπογράψει διακρατική συμφωνία, να έρθουν και να εργαστούν στη χώρα μας.

Για να έρθει, λοιπόν, ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα, θα πρέπει να απευθυνθεί στην ελληνική πρεσβεία της χώρας του, προκειμένου να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση βίζας (visa) και να υποβληθεί στις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις. Παράλληλα, θα πρέπει να έχει προηγηθεί αίτημα από εργοδότη στην Ελλάδα, ο οποίος αναλαμβάνει και τα έξοδα μετακίνησης του αλλοδαπού εργαζομένου από τη χώρα του προς την Ελλάδα.

Σύμφωνα με αυτή τη νόμιμη διαδικασία, το συνολικό κόστος για κάθε εργαζόμενο ανέρχεται περίπου στα 200 ευρώ, ενώ ο εργοδότης αναλαμβάνει τα υπόλοιπα έξοδα μετακίνησης.

Τι, όμως, συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Ένας εργαζόμενος, για παράδειγμα από τις Φιλιππίνες, όχι μόνο δεν μπορεί να μεταβεί στην ελληνική πρεσβεία για να υποβάλει αίτηση για βίζα, αλλά ούτε καν να την προσεγγίσει, εάν προηγουμένως δεν έχει κλείσει τηλεφωνικό ραντεβού με το αρμόδιο γραφείο της πρεσβείας. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος τηλεφωνικός αριθμός, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν απαντά ποτέ.

Ως αποτέλεσμα, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να απευθυνθούν σε εταιρείες εύρεσης εργασίας, οι οποίες, στην πλειονότητά τους, αποτελούν παραρτήματα ελληνικών εταιρειών που συνήθως εδρεύουν στην Αττική. Και τότε ξεκινά ο μεγάλος Γολγοθάς των αλλοδαπών εργαζομένων…

Οι εταιρείες αυτές τούς ζητούν να καταβάλουν άμεσα τουλάχιστον 2.500 ευρώ, προκειμένου να «φροντίσουν» για την εύρεση εργασίας τους στην Ελλάδα. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι υποχρεούνται να καλύψουν τα έξοδα μετακίνησής τους, όπως τα αεροπορικά εισιτήρια, ενώ καλούνται να καταβάλουν στο συγκεκριμένο πρακτορείο εύρεσης εργασίας και τον πρώτο τους μισθό.

Τέλος, μετά την άφιξή τους στην Ελλάδα, καταβάλλουν σε μετρητά, χωρίς παραστατικά(μαύρα), ποσά που κυμαίνονται από 500 έως 1.000 ευρώ στον «μεσάζοντα», προκειμένου να τους φέρει σε επαφή με τον ενδιαφερόμενο εργοδότη.

Από την πλευρά τους, πολλοί εργοδότες καταβάλλουν το ποσό των 1.000 ευρώ για κάθε εργαζόμενο, έχοντας αποφύγει τα έξοδα μετακίνησης, καθώς και τις δαπάνες που σχετίζονται με την υποβολή των απαραίτητων αιτημάτων προς το αρμόδιο υπουργείο. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή δεν βρίσκουν ανταπόκριση μέσω της νόμιμης διαδικασίας, είτε για λόγους ευκολίας, καθώς ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των πρακτορείων, τα οποία τους ενημερώνουν «πότε» και «πόσοι» αλλοδαποί εργαζόμενοι θα «φτάσουν» στην επιχείρησή τους.

Οι αλλοδαποί εργαζόμενοι πέφτουν, πολλές φορές, θύματα εκμετάλλευσης και από τους ίδιους τους εργοδότες τους, οι οποίοι επιχειρούν να τους αναγκάσουν να αποδεχθούν πολύ χαμηλότερες αμοιβές από τις νόμιμα προβλεπόμενες. Ουσιαστικά, εκβιάζονται με το επιχείρημα ότι, εάν δεν δεχθούν τους συγκεκριμένους όρους, δεν θα βρεθεί άλλος εργοδότης για αυτούς και θα αναγκαστούν να επιστρέψουν άμεσα στη χώρα τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις καταγγελίες, από τους συγκεκριμένους εργαζομένους παρακρατείται το 11% του μισθού τους για τη διαμονή και το 4% για τη διατροφή.

Πολλοί από αυτούς, και ιδιαίτερα οι εποχικοί εργαζόμενοι που απασχολούνται για λίγους μήνες, δεν καταφέρνουν καν να καλύψουν τα έξοδα της πρώτης χρονιάς. Ως αποτέλεσμα, πέφτουν θύματα τοκογλυφίας στη χώρα τους, ενώ, με τη λήξη της τουριστικής περιόδου, αναγκάζονται να αποχωρήσουν από την Ελλάδα, καθώς λήγει και η ισχύς της βίζας τους. Στη συνέχεια, καλούνται να επιστρέψουν την επόμενη χρονιά, καταβάλλοντας εκ νέου τα έξοδα μετακίνησής τους προς τη χώρα μας.

Εύλογα, λοιπόν, αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν η έκδοση βίζας να αποτελεί πραγματικό Γολγοθά για έναν εργαζόμενο, για παράδειγμα από τις Φιλιππίνες, όταν πρόκειται να απευθυνθεί στην ελληνική πρεσβεία, την ώρα που η ίδια πρεσβεία εκδίδει εκατοντάδες χιλιάδες βίζες μέσω πρακτορείων.

Παράλληλα, παρά τις αυξημένες ανάγκες για εργατικά χέρια και σε άλλους παραγωγικούς τομείς, όπως ο πρωτογενής τομέας, πολλοί εποχικοί εργαζόμενοι επιθυμούν να εργαστούν και να παραμείνουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη χώρα μας. Ωστόσο, για λόγους που παραμένουν αδιευκρίνιστοι, δεν παρατείνεται η ισχύς της βίζας τους, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να επιστρέψουν στη χώρα τους και να επανέλθουν τον επόμενο χρόνο, βάζοντας και πάλι βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Όλα τα παραπάνω γεννούν εύλογα ερωτήματα σχετικά με τις σχέσεις που ενδέχεται να υπάρχουν μεταξύ υπαλλήλων των ελληνικών πρεσβειών και εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη διακίνηση αλλοδαπών εργαζομένων.

Εξίσου εύλογο είναι και το ερώτημα γιατί εργαζόμενοι από άλλες χώρες, και συγκεκριμένα από την Αίγυπτο, προτιμούν να «πέφτουν στα χέρια» διακινητών, διακινδυνεύοντας ακόμη και τη ζωή τους στις θάλασσες, αντί να έρθουν στη χώρα μας ακολουθώντας τη νόμιμη διαδικασία.

Τα παραπάνω καταγγέλλονται καθημερινά στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου από αλλοδαπούς εργαζομένους. Τα ίδια ζητήματα τέθηκαν επί τάπητος και κατά τη συνάντηση των μελών του Συλλόγου Φιλιππινέζων Ηρακλείου με το προεδρείο του ΕΚΗ».