Μην χάνεις είδηση. Βάλε το
CRETA24
στην Google
ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΟ CRETA24 ΣΤΗΝ GOOGLE
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αναζητούν την Τέχνη, είναι η ίδια η Τέχνη που, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έρχεται να τους συναντήσει.
Ίσως γιατί υπάρχουν συναισθήματα που δεν χωρούν στις λέξεις, μνήμες που αντιστέκονται στη λήθη και σιωπές που ζητούν επίμονα να αποκτήσουν μορφή. Τότε ο άνθρωπος παίρνει ένα πινέλο, κοιτάζει έναν άδειο καμβά και, χωρίς να το καταλάβει, αρχίζει έναν διάλογο με τον βαθύτερο εαυτό του.
Σε αυτή τη σπάνια και ουσιαστική διαδρομή συναντάμε τη Φιλία Γωνιωτάκη.
Γεννημένη στο Ηράκλειο της Κρήτης, μεγάλωσε μέσα σε έναν κόσμο όπου οι αξίες είχαν ακόμη βάθος, οι σχέσεις είχαν πρόσωπο και η οικογένεια αποτελούσε το πρώτο μεγάλο σχολείο ζωής. Οι τόποι που σημάδεψαν την πορεία της έγιναν παράθυρα προς τον κόσμο, μέσα από αυτά έμαθε να παρατηρεί τον άνθρωπο, να αφουγκράζεται τις σιωπές του και να αναγνωρίζει πίσω από το προφανές εκείνο που μένει αθέατο.
Η μακρά επαγγελματική της διαδρομή στη δημόσια διοίκηση, από τη Νομαρχία Ηρακλείου μέχρι τη Λότζια και τον Δήμο Αρχανών, της χάρισε ένα πολύτιμο μάθημα: τη βαθιά γνώση της ανθρώπινης φύσης. Άνθρωποι διαφορετικοί, ιστορίες διαφορετικές, πρόσωπα που έκρυβαν χαρές, αγωνίες, προσδοκίες και πληγές. Όλα αυτά, χωρίς ίσως να το γνωρίζει τότε, έγιναν μέσα της υλικό δημιουργίας.
Και κάποια στιγμή, η ζωή ζήτησε να ειπωθούν όλα αυτά αλλιώς.
Με χρώμα. Με φως. Με σιωπή.
Στον καμβά της Φιλίας η πραγματικότητα δεν αναπαράγεται, μεταμορφώνεται. Το φως δεν είναι απλώς φως, είναι συναίσθημα. Το χρώμα δεν είναι απλώς χρώμα, είναι μνήμη. Και η στιγμή, εκείνη η φευγαλέα στιγμή που περνά και χάνεται, αποκτά μέσα από τη ζωγραφική μια δεύτερη ζωή.
Η εικαστικός Φιλία Γωνιωτάκη μας μιλάει για την καλλιτεχνική της πορεία
«Θυμάμαι την πρώτη φορά που στάθηκα μπροστά σε έναν λευκό καμβά.
Ήταν τόσο λευκός, που σχεδόν με τρόμαζε. Δεν υπήρχε τίποτα επάνω του. Κι όμως, εγώ ένιωθα πως μέσα σε εκείνη τη σιωπή υπήρχαν όλα. Πρόσωπα, τοπία, μνήμες, όνειρα, φόβοι, φως.
Δίπλα μου υπήρχαν χρώματα και πινέλα. Τα κοιτούσα σαν να ήταν άγνωστα εργαλεία ενός κόσμου που περίμενε να τον ανακαλύψω.
Και τότε φαντάστηκα πως ο καμβάς μου μίλησε.
«Μη φοβάσαι το λευκό μου», μου είπε. «Δεν είμαι κενός. Είμαι ό,τι δεν έχεις ακόμη τολμήσει να πεις».
Πήρα ένα πινέλο. Το βούτηξα στο χρώμα και, για πρώτη φορά, άφησα το χέρι μου να κινηθεί χωρίς να το οδηγήσει η σκέψη. Η πρώτη πινελιά έπεσε πάνω στον καμβά σαν μικρή σπίθα. Και τότε κατάλαβα. Δεν ζωγράφιζα πάνω στον καμβά. Ο καμβάς ζωγράφιζε μέσα μου.
Από εκείνη τη στιγμή, τα χρώματα έγιναν η δική μου γλώσσα. Το πινέλο έγινε η φωνή μου και ο καμβάς ένας τόπος όπου μπορούσα να συναντώ όσα δεν μπορούσα να εξηγήσω με λόγια.
Ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που στέκομαι μπροστά σε έναν άδειο καμβά, αισθάνομαι πως δεν αρχίζω ένα έργο αλλά πως επιστρέφω στην πρώτη εκείνη στιγμή…. Στη στιγμή που το λευκό με κάλεσε να του δώσω ψυχή.»
Μας έδειξε ένα πίνακά της: « Πανιά στον Ορίζοντα» και μας είπε λίγα λόγια γι αυτή την υπέροχη δημιουργία:
«Όταν στάθηκα απέναντι στον λευκό καμβά, δεν ήξερα ακόμη τι ήθελα να ζωγραφίσω. Ήξερα μόνο πως μέσα μου υπήρχε μια θάλασσα που ζητούσε να ταξιδέψει.
Πήρα τα χρώματα και άφησα το χέρι μου ελεύθερο. Το μπλε έγινε ουρανός, το πράσινο έγινε νερό, οι σκούρες πινελιές έγιναν μνήμες και κάπου ανάμεσά τους γεννήθηκαν τα καράβια.
Δεν ζωγράφισα απλώς ιστιοφόρα. Ζωγράφισα την ανάγκη του ανθρώπου να φύγει, να αναζητήσει, να επιστρέψει. Κάθε πανί είναι κι ένα όνειρο. Κάθε κύμα κι ένας δρόμος που δεν ξέρουμε πού θα μας βγάλει.
Κοιτάζω τα μικρά καράβια και αισθάνομαι πως ταξιδεύουν μέσα σε κάτι μεγαλύτερο από τη θάλασσα. Ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο. Κι εκεί, στο βάθος, ανάμεσα στις σκιές και στις φωτεινές αντανακλάσεις, υπάρχει ίσως και η δική μου διαδρομή.
Γιατί τελικά, αυτό που ζωγραφίζουμε δεν είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια μας. Είναι αυτό που φοβόμαστε να ξεχάσουμε.
Κι εγώ, μέσα από αυτόν τον πίνακα, θέλησα να κρατήσω ζωντανό ένα ταξίδι… εκεί όπου η θάλασσα συναντά το φως και το όνειρο δεν έχει ακόμη τελειώσει.»
Δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε την Έκθεση στο Μουσείο « El Greco” στο Φόδελε από τις 15 – 30 Σεπτεμβρίου 2026. Τα εγκαίνια θα γίνουν την Παρασκευή 18 του μήνα στις 5 το απόγευμα με ομιλίες και μουσική από τον χαρισματικό Μιχάλη Φραγκιαδάκη.
