Μια νεαρή κοπέλα έχασε τη ζωή της με τρόπο τραγικό. Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε σε εκείνο το δωμάτιο, τη μοιραία νύχτα. Εκτός από τους αλητήριους που την πότιζαν ουσίες και την αφήσαν αβοήθητη την κρίσιμη στιγμή και δεν θέλουν να μιλήσουν, αλλά και την ίδια που δεν μπορεί πια να μιλήσει. Το αστυνομικό κομμάτι της ιστορίας αυτής δεν μπορείς να μην το προσεγγίσεις και με μια λογική κοινωνιολογική, δεν μπορείς να το δεις ξεκομμένο από το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τι ανατρέφουμε, ποια νοοτροπία τους έχουμε εμφυσήσει.
Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Έχεις να κάνεις με ενήλικες που ήταν στο δωμάτιο. Νέοι, αλλά ενήλικες. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Τα όποια λάθη της Μυρτώς– και προκύπτει από τα γεγονότα ότι έκανε- την όποια μόδα με τον… ινφλουεσερισμό στον οποίο έχουν βουτήξει οι νέοι, και αν πλήρωσε αυτό το όμορφο κορίτσι δεν παραγράφονται από τις εγκληματικές ενέργειες αυτής της συμμορίας που την πότιζε ό,τι έβρισκε για να την εκμεταλλευτεί ποικιλοτρόπως. Καταγγελία δεν υπήρξε, βία δεν προέκυψε, εκείνη μοιάζει να πήρε πρωτοβουλίες και να κινήθηκε μαζί τους. Αυτοβούλως ή όχι θα το δείξει η ανάκριση. Αλλά ξαναλέω τα όποια λάθη του θύματος δεν είναι καμία δικαιολογία για εκείνους που την πέταξαν σαν σκυλί, για εκείνους που ενώ μπορούσαν να τη σώσουν πήγαν να γλιτώσουν το τομάρι τους. Και τελικά τι έκαναν; Μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά στο χώμα κι εκείνοι δικαίως θα σαπίσουν- εάν το ελληνικό δικονομικό σύστημα το επιτρέψει- στη φυλακή. Ή τουλάχιστον θα φάνε τα καλύτερά τους χρόνια.
Θλιβερά και αποκρουστικά όλα όσα αναφέρονται στην συγκεκριμένη ιστορία. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι εάν η οικογένεια και τα παράγωγά της που συνιστούν την κοινωνία έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα και την ουσία του. Θυμόμαστε άραγε ότι η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα και πως ο εγκληματίας το διαπράττει; .Μάλλον όχι! Αλλά ό,τι και να λέμε όλα ξεκινούν από την οικογένεια! Εάν κρίνουμε από το πως σχολιάζει ο καθένας μας τα γεγονότα, πως ακόμη και fake news κυκλοφόρησαν για το νοσοκομείο, πως ένας 66χρονος ενεπλάκη για να έχει παρέες δροσερές παρουσίες, πως μια μάνα που έχει μεγαλώσει τον δολοφόνο γιο της δεν έχει ούτε ένα ίχνος καλοσύνης, δεν έχει ένα λόγο παρηγοριάς να πει. Δεν μας αγγίζει η περίπτωση της Μυρτώς λέτε; Δεν μας αφορά; Είναι απλώς η Μυρτώ της διπλανής πόρτας; Λέμε ψέματα απλώς στον εαυτό μας! Εκτός κι αν πιστέψουμε πραγματικά ότι αυτό το ψέμα είναι το οξυγόνο της αναπνοής της κοινωνίας…
