Η δολοφονία του 21χρονου Νικήτα στην Αμμουδάρα είναι μια υπόθεση πέρα ως πέρα συγκλονιστική. Δυο νεαρά παιδιά σκοτωμένα, δυο οικογένειες διαλυμένες και μακάρι να μην έχουμε και συνέχεια.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κοιτάξει κάποιος μέσα στα σκοτάδια που είχαν τυλίξει το μυαλό και την ψυχή του θύτη . Η διαδρομή μέσω της οποίας ο πόνος για τον χαμό του δικού του παιδιού, μετατράπηκε σε μίσος, εμμονή και βαθιά επιθυμία να βυθίσει ακόμα μια οικογένεια στο πένθος που βίωνε ο ίδιος, είχε συνοδοιπόρο μονάχα την σύζυγό του.
Εκείνη ήταν δίπλα σε αυτήν την κάθοδο προς το σκότος, εκείνη ξέρει πώς και γιατί “κλείδωσε” το μυαλό του άντρα της στην εκδίκηση ως μοναδικό μέσο λύτρωσης – αναρωτιέμαι ειλικρινά αν βρήκε έστω και ένα ψήγμα τέτοιας μετά την πράξη του. Οι υπόλοιποι μπορούμε μονάχα να υποθέτουμε και να ανατριχιάζουμε με το βλέμμα αυτών των δυο ανθρώπων, σε παλιότερα βίντεο, τώρα που δυστυχώς γνωρίζουμε τι έκρυβε από πίσω.
Τα επί μέρους στοιχεία της διπλής τραγωδίας ακόμα αποκαλύπτονται. Και με βάση αυτά έχει καταστεί απολύτως ξεκάθαρο ότι μιλάμε για πλήρη αποτυχία του συστήματος να αποτρέψει ένα έγκλημα που όλοι έβλεπαν να έρχεται. Μοιάζει αδιανόητο ότι μετά από τόσες απειλές και επεισόδια, οι αρμόδιες αρχές δεν είχαν λάβει επί της ουσίας κανένα μέτρο αποτροπής του μοιραίου.
Ωστόσο αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει να παραδεχτούμε και τούτο: παρότι είναι αφοριστικό σε κάθε περιστατικό με όπλα να τσουβαλιάζεται ολόκληρη η Κρήτη, απαιτείται ένα πολύ συγκεκριμένο ψυχικό και κοινωνικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί ένας τέτοιος τρόπος σκέψης. Ο τρόπος σκέψης δηλαδή που αντιλαμβάνεται την αυτοδικία ως μια υπαρκτή, οριακά θεμιτή και σίγουρα καθόλου μακρινή επιλογή.
Να το θέσουμε πιο απλά: από τη στιγμή που κάποιος κοινωνικοποιείται έχοντας το “παίρνω τον νόμο στα χέρια μου” εντός του οπτικού και νοητικού του πεδίου, από την στιγμή επίσης που τα όπλα δεν αποτελούν κάτι άγνωστο, ακραίο και τρομακτικό μα ένα σχετικά συνηθισμένο αντικείμενο της καθημερινότητας του, τότε η απόσταση ανάμεσα στο θολωμένο μυαλό και το οπλισμένο χέρι γίνεται αυτομάτως μικρότερη. Δραματικά μικρότερη.
Στον τόπο μας τα παραπάνω συνιστούν ακόμα την θλιβερή πραγματικότητα σε αρκετές περιοχές της ενδοχώρας. Όχι σε όλες, Αλλά ακόμα και για μία να μιλούσαμε, πάλι θα ήταν πολύ. Μιλάμε προφανώς για περισσότερες.
Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε ξανά και ξανά πίσω από την καρτποσταλική εικόνα του νησιού που μας αρέσει να διαφημίζουμε.
Νόημα έχει να κοιτάζουμε τις παθογένειες κατάματα, να τις στηλιτεύσουμε, να σταθούμε απέναντι τους με όλες μα τις δυνάμεις, παρότι πολλές φορές νιώθουμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό. Κυρίως τότε.
Με την σιωπή, την υποκρισία και την εθελοτυφλία πάντως σίγουρα δεν θα αλλάξει.
