Γιατί η Κολομβία εξοντώνει τους ιπποπόταμους του Εσκομπάρ

Η κυβέρνηση της Κολομβίας ενέκρινε τη Δευτέρα ένα σχέδιο για τη θανάτωση έως και 80 ιπποπόταμων που ζουν ελεύθεροι σε περιοχές της κεντρικής χώρας, καθώς θεωρούνται απειλή για τους κατοίκους και τα τοπικά οικοσυστήματα.

Η υπουργός Περιβάλλοντος Ιρένε Βέλες δήλωσε ότι τα προηγούμενα μέτρα ελέγχου του πληθυσμού έχουν αποδειχθεί ακριβά και αναποτελεσματικά, ενώ δεν διευκρίνισε πότε θα ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις.

«Αν δεν το κάνουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τον πληθυσμό», υπογράμμισε η Βέλες, τονίζοντας ότι η απόφαση είναι αναγκαία για τη διατήρηση των οικοσυστημάτων.

Η Κολομβία αποτελεί τη μοναδική χώρα εκτός Αφρικής με άγριο πληθυσμό ιπποπόταμων. Τα ζώα αυτά προέρχονται από τέσσερις ιπποπόταμους που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1980 από τον διαβόητο βαρόνο ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ, στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός ιδιωτικού ζωολογικού κήπου στη Hacienda Nápoles, μια τεράστια αγροτική έκταση στην κοιλάδα του ποταμού Μαγδαλένα. Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Πανεπιστημίου της Κολομβίας, ο πληθυσμός τους έφτανε τα 170 το 2022.

Τα τελευταία χρόνια, οι ιπποπόταμοι έχουν επεκτείνει την παρουσία τους σε περιοχές που βρίσκονται πάνω από 100 χιλιόμετρα μακριά από το αρχικό σημείο εγκατάστασής τους. Οι αρχές επισημαίνουν ότι τα ζώα αυτά απειλούν αγρότες και κατοίκους, ενώ ανταγωνίζονται για τροφή και χώρο με ντόπια είδη, όπως οι μανάτοι.

Παρά τους κινδύνους, οι ιπποπόταμοι έχουν εξελιχθεί και σε τουριστικό πόλο έλξης, με κατοίκους να προσφέρουν περιηγήσεις παρατήρησης και να πωλούν αναμνηστικά. Παράλληλα, αποτελούν βασική ατραξιόν στο πρώην κτήμα του Εσκομπάρ, το οποίο έχει κατασχεθεί από το κράτος και λειτουργεί πλέον ως θεματικό πάρκο με πισίνες, νεροτσουλήθρες και ζωολογικό κήπο.

Η απόφαση για θανάτωση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από φιλοζωικές οργανώσεις και πολιτικούς. Η γερουσιαστής και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων, Αντρέα Παδίγια, χαρακτήρισε το σχέδιο «σκληρό» και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιλέγει την εύκολη λύση. «Οι δολοφονίες και οι σφαγές δεν θα είναι ποτέ αποδεκτές», έγραψε, προσθέτοντας ότι τα ζώα είναι «θύματα της αμέλειας» των αρχών.

Τα τελευταία 12 χρόνια, τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό μέσω στείρωσης, ωστόσο οι προσπάθειες είχαν περιορισμένη επιτυχία λόγω υψηλού κόστους και κινδύνου κατά τη σύλληψη και χειρουργική επέμβαση στα ζώα.

Η επιστροφή των ιπποπόταμων στην Αφρική έχει επίσης απορριφθεί ως λύση, καθώς προέρχονται από περιορισμένη γενετική δεξαμενή και ενδέχεται να μεταφέρουν ασθένειες, καθιστώντας τη μετεγκατάσταση ανέφικτη.

Η υπόθεση αναδεικνύει μια σύνθετη σύγκρουση ανάμεσα στην προστασία της φύσης, την ασφάλεια των πολιτών και τα δικαιώματα των ζώων, σε μια χώρα με μακρά ιστορία βίας, όπου ακόμη και οι περιβαλλοντικές αποφάσεις αποκτούν βαθύ κοινωνικό και ηθικό φορτίο.