Η Γεωργία Νταγάκη ήταν η καλλιτέχνιδα που «έφερε» την Κρήτη στο Πανθεσσαλικό Στάδιο. Έπαιξε την μουσική της μπροστά σε 22.000 φιλάθλους σε έναν τελικό που θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τις μεγάλες διοργανώσεις.
Και αυτό γιατί το στερεότυπο που θέλει τις μεγάλες διοργανώσεις να σημαδεύονται από βίαια επεισόδια, έσπασε. Και έσπασε για δεύτερη φορά με μπροστάρηδες τους Κρητικούς φιλάθλους, οι οποίοι μετρούν πλέον πολλούς σημαντικούς αγώνες οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί γιορτές για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η Κρητικιά καλλιτέχνιδα σε ανάρτησή της μια ημέρα μετά τον τελικό ανάμεσα σε ΟΦΗ και ΠΑΟΚ και με μια φωτογραφία της με φόντο την εξέδρα των φιλάθλων αναφέρθηκε και σε ένα ακόμη στερεότυπο που πρέπει να σπάσει. Αυτό των έμφυλων διακρίσεων.
Μέσα από μια προσωπική εξομολόγηση για όλα όσα έχει αντιμετωπίσει στην 20ετή καριέρα της, η καλλιτέχνιδα που έσπασε το «άβατο» της κρητικής λύρας στέλνει μήνυμα προς όλες τις γυναίκες. «Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το πού μπορούμε να φτάσουμε. Αυτό το γνωρίζει η μοίρα του καθενός, την οποία εμείς οι ίδιες τελικά ορίζουμε.»
Η ανάρτησή της:
«Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν απ την αρχή…
Τι συνέβη αυτές τις δύο μέρες που πέρασαν; Και άραγε συνέβησαν όλα αυτά στ’ αλήθεια; Ας κάνουμε λοιπόν, έναν μικρό απολογισμό.
Η αρχή έγινε, όταν πριν από 20 χρόνια ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου καλλιτεχνικά βήματα. Αμέσως μετά, ήρθαν ο δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Γιατί ένα κορίτσι να παίζει κρητική λύρα; Γιατί μια κοπέλα να παίρνει τη λύρα και να προσπαθεί να την εντάξει σε άλλους χώρους και μέρη εκτός Κρήτης;
Γιατί μια γυναίκα να παίζει κρητική λύρα με αυτόν τον τρόπο και να δημιουργεί ένα νέο άλλο είδος μουσικής στην Ελλάδα και όχι αυστηρά παραδοσιακό.
Γιατί γιατί γιατί…
Στερεότυπα και παθογένειες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν από ένα κορίτσι, μια κοπέλα, μια γυναίκα.
Δεν υπάρχει γιατί, ακόμα κι αν πούμε πως υπάρχει. Τη μοίρα μας δεν την επιλέγουμε άλλα μαγικά αυτή μας επιλέγει.
Όπως λέει το νέο μου τραγούδι:
«Στο δρόμο το δικό μου πήρα τα πάντα επώ μου, να ‘ταν το τυχερό μου η μοίρα το γραφτό μου»
Και σήμερα φτάσαμε εδώ ; Πού; Δεν ξέρω…
Ξέρω μόνο ότι προχθές έπαιξα σε ένα κατάμεστο και μυσταγωγικό KYTTARO Live Club / ΚΥΤΤΑΡΟ, με ένα κοινό που έχω δημιουργήσει και σέβεται απόλυτα αυτό που είμαι και κάνω, γιορτάζοντας τα 20 μου χρόνια γεμάτη συγκίνηση για αυτό που έχουμε καταφέρει.. Μια υπέροχη ομάδα συνεργατών με υποστήριξη και απόλυτη εμπιστοσύνη προς εμένα και τη μουσική μου. Ανθρώπους που χαίρονται με τη χαρά μου. Πρόσωπα γεμάτα αγάπη.
Και εχθές λίγες ώρες αργότερα βρέθηκα πάλι με τη λύρα μου ανά χείρας, στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος να αντιπροσωπεύω τον ΟΦΗ. Να παίζω τις μουσικές μου μπροστά σε 22.000 κόσμο.
Τι όμορφο να ταυτίζουν το πρόσωπό σου, με την εικόνα της Κρήτης και πόσο υπέροχο να παίρνεις μέρος σε έναν αγώνα τελικού, που επιτέλους δεν δημιουργούνται επεισόδια βίας.
Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το πού μπορούμε να φτάσουμε. Αυτό το γνωρίζει η μοίρα του καθενός, την οποία εμείς οι ίδιες τελικά ορίζουμε. Εγώ μπορώ να υποσχεθώ πως θα πάμε δυνατά και για τα επόμενα 20. Σας υπόσχομαι πως πάντα θα προσπαθώ να εστιάζω στα θετικά αυτού του δύσκολου δρόμου, και θα προσπαθώ να παίρνω το δρόμο προς το φως. Πάντα.
Μαζί.
Από την Κρήτη ως το Άπειρο
Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν από την αρχή».
