Μην χάνεις είδηση. Βάλε το
CRETA24
στην Google
ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΟ CRETA24 ΣΤΗΝ GOOGLE
Το χωριό Γιαννιού, στην περιοχή του ανάμεσα σε Ασώματο και Πρέβελη, ήταν ένα από τα σημεία που βρέθηκαν στο πέρασμα των καταστροφκών πυργαγιών στο νότιο Ρέθυμνο.
Το CRETA24 βρέθηκε στην κοινότητα μία ημέρα μετά την καταστροφή και κατέγραψε εικόνες που σοκάρουν αλλά και τις μαρτυρίες κατοίκων, οι οποίοι περιγράφουν τις δραματικές στιγμές που έζησαν όταν οι φλόγες περικύκλωσαν το χωριό τους.
Σήμερα, οι δρόμοι είναι γεμάτοι στάχτη και αποκαΐδια. Καμένες αποθήκες, υπόστεγα που έχουν καταρρεύσει από τη φωτιά, κεραμίδια σκορπισμένα στο οδόστρωμα, καμένες περιφράξεις και αυλές που σώθηκαν την τελευταία στιγμή συνθέτουν το σκηνικό της επόμενης ημέρας.
Οι κάτοικοι επιστρέφουν στα σπίτια τους για να διαπιστώσουν τι έχει απομείνει από τις περιουσίες τους. Άλλοι αντίκρισαν καμένες αποθήκες, άλλοι μισοκαμένα σπίτια, ενώ σχεδόν όλοι μετρούν απώλειες σε ελιές, κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και ζώα.
«Η φωτιά μας κύκλωσε – Φύγαμε μόνοι μας»
Η Μαρία Πετράκη δεν μπορεί να συγκρατήσει την αγανάκτησή της. Όπως περιγράφει στο Creta24, η φωτιά περικύκλωσε το χωριό, όμως –όπως λέει– οι κάτοικοι αισθάνθηκαν ότι έμειναν μόνοι τους.
«Έχουμε μεγάλο παράπονο από τον Δήμο. Δεν φάνηκαν καθόλου, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για εμάς. Πέρασαν από άλλα χωριά, πήγαν κόσμο στο κλειστό στη Μεσαρά, όμως για εμάς δεν υπήρξε καμία μέριμνα. Φύγαμε μόνοι μας και μόνοι μας βρήκαμε ξενοδοχείο για να μείνουμε.»
Όπως λέει, η οικογένειά της επέστρεψε σήμερα στο χωριό για να αντικρίσει μια εικόνα καταστροφής. «Μας κάηκαν πρόβατα, κάηκαν οι ελιές του γιου μου, κάηκε το μισό υπόστεγο. Ήρθαμε πίσω και δεν έχουμε ούτε νερό, ούτε ρεύμα. Εμείς τώρα τι θα γίνουμε; Πού είναι όλοι αυτοί που έπρεπε να είναι εδώ;»
Ηλικιωμένοι έψαχναν να βρουν καταφύγιο
Ανάλογη είναι η μαρτυρία της Ελευθερίας Σπιταδάκη – Σιέμπενου, η οποία περιγράφει πως οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν μόνοι τους το χωριό.
«Μας έπιασαν στον ύπνο. Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να μας απομακρύνει. Εδώ είμαστε άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, οι περισσότεροι πάνω από 80 ετών.»
Η ίδια έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά τρεις ιδιοκτησίες. «Τρία κτήματά μου κάηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Το 2010 είχαν καεί άλλα 500 δέντρα μου και τώρα ξανά τα ίδια.»
Όπως αναφέρει, οι κάτοικοι βρήκαν μόνοι τους καταφύγιο. «Ένα καφενείο στον Πλακιά μάς φιλοξένησε αρχικά και το βράδυ πήγαμε σε ξενοδοχείο στο Ρέθυμνο. Επιστρέψαμε σήμερα και δεν έχουμε νερό. Έχουμε προβλήματα υγείας, εγώ έχω αναπνευστικά προβλήματα και κυκλοφορώ με μάσκα. Καμία βοήθεια δεν υπάρχει. Ό,τι κάνει ο καθένας, το κάνει μόνος του ή με συγγενείς.»
«Δεν γίνεται να καιγόμαστε κάθε δέκα χρόνια»
Η Ελευθερία Αλεφαντινού θυμάται έντονα τη μεγάλη φωτιά του 2010. «Έζησα και τη φωτιά του 2010 και, ύστερα από 16 χρόνια, ξανά τα ίδια.»
Η ίδια στέκεται ιδιαίτερα στη συμβολή των εθελοντών και των κατοίκων. «Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους εθελοντές, τους ανθρώπους του χωριού που έτρεχαν με τα αγροτικά, γέμιζαν νερό και προσπαθούσαν να σώσουν σπίτια και περιουσίες. Έδωσαν πραγματική μάχη.»
Ωστόσο, επισημαίνει ότι η προστασία της περιοχής παραμένει ανεπαρκής. «Δεν μπορεί να καίγεται αυτή η περιοχή κάθε δέκα χρόνια και να μην υπάρχει ουσιαστική προστασία. Ούτε αποζημιώσεις πήραμε την προηγούμενη φορά. Δεν το λέω για να πάρουμε χρήματα, αλλά για να υπάρχει στήριξη και πρόληψη.»
Όπως αναφέρει, οι ζημιές στο χωριό είναι μεγάλες. «Έχει καεί σπίτι, αποθήκες, στάβλοι, χάθηκαν πρόβατα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν τεράστιες υποδομές και χιλιάδες μπάλες ζωοτροφών. Ο κόσμος εδώ χρειάζεται στήριξη.»
Στο χωριό ο δήμαρχος Αγίου Βασιλείου – «Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι η ερημοποίηση»
Το πρωί της Παρασκευής στο Γιαννιού βρέθηκε και ο δήμαρχος Αγίου Βασιλείου, Γιάννης Ταταράκης, ο οποίος συνομίλησε με τους κατοίκους, περπάτησε στα σημεία όπου η φωτιά άφησε πίσω της ανυπολόγιστες καταστροφές και διαπίστωσε από κοντά το μέγεθος της ζημιάς σε σπίτια, ποιμνιοστάσια, καλλιέργειες και υποδομές.
Όπως ανέφερε, μέσα σε αυτή τη μεγάλη τραγωδία, το σημαντικότερο είναι ότι δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές. «Το ευτύχημα είναι ότι δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές, ούτε εδώ στο Γιαννιού ούτε στα υπόλοιπα χωριά που βρέθηκαν στο πέρασμα της φωτιάς. Δυστυχώς, όμως, ο απολογισμός για τις περιουσίες των ανθρώπων είναι τεράστιος».
Ο δήμαρχος έκανε λόγο για μια από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές που έχει γνωρίσει ο Δήμος Αγίου Βασιλείου. «Υπολογίζουμε ότι έχουν καεί περισσότερα από 55.000 στρέμματα. Η ελαιοκαλλιέργεια σε πολλές περιοχές έχει ουσιαστικά αφανιστεί. Έχουν καταστραφεί ποιμνιοστάσια, επιχειρήσεις, κατοικίες, αποθήκες, αγροτικές εγκαταστάσεις, ενώ υπάρχουν και σημαντικές απώλειες ζωικού κεφαλαίου. Ο απολογισμός είναι πραγματικά βαρύς».
Ο κ. Ταταράκης υπογράμμισε ότι πλέον η προτεραιότητα είναι η επόμενη ημέρα για τους κατοίκους. «Πρέπει να κινηθούν άμεσα όλες οι διαδικασίες ώστε να δοθούν αποζημιώσεις το συντομότερο δυνατό. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μπορέσουν να μείνουν στον τόπο τους και να ξαναστήσουν τις ζωές τους. Αν δεν υπάρξει ουσιαστική στήριξη, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που έχουμε μπροστά μας είναι η ερημοποίηση της περιοχής».
Όπως σημείωσε, η εικόνα που αντίκρισε στα χωριά είναι αποκαρδιωτική. «Ο κόσμος δεν φωνάζει, δεν διαμαρτύρεται. Είναι απογοητευμένος. Βλέπει τον κόπο μιας ζωής να έχει χαθεί μέσα σε λίγες ώρες και προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους δύο πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους επιχειρώντας να προστατεύσουν κατοίκους και περιουσίες. «Θέλω να εκφράσω για ακόμη μία φορά τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των δύο πυροσβεστών που έπεσαν στο καθήκον. Θυσιάστηκαν προσπαθώντας να σώσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες και η προσφορά τους δεν θα ξεχαστεί ποτέ».
Τέλος, αναφέρθηκε στην έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη για τα αίτια της πυρκαγιάς. «Υπάρχουν ενδείξεις για τα αίτια της φωτιάς και πιστεύω ότι σύντομα θα έχουμε αποτέλεσμα. Όποιοι ευθύνονται για αυτή την ανυπολόγιστη καταστροφή πρέπει να λογοδοτήσουν και να τιμωρηθούν».
Με τους κατοίκους να μετρούν ακόμη τις πληγές τους και την καταγραφή των ζημιών να βρίσκεται σε εξέλιξη, το Γιαννιού προσπαθεί να αφήσει πίσω του τις δραματικές ώρες που έζησε. Για τους ανθρώπους του χωριού, όμως, η πραγματική μάχη μόλις αρχίζει: να ξαναχτίσουν τις περιουσίες και τη ζωή τους από τις στάχτες.
