Επιστρέφουμε στην εποχή του…πιστολέρο, τότε που οι πρέσβεις έδιναν χαστούκια στους Έλληνες υπουργούς;

Του Κώστα Α.Μπογδανίδη

Επιστρέφουμε στην εποχή του Πιουριφόϊ και του Τάσκα; Την εποχή που ο μεγάλος Τζων ή ‘πιστολέρο’ καθάριζε με τον τρόπο του τους εκλογικούς νόμους ή ο άλλος ο Πόρτερ που έδινε…χαστούκια στους Έλληνες πολιτικούς;

Και έχει άραγε το ανάστημα η Κίμπερλι ή είναι τέτοιες οι εποχές για να κάνει τέτοιο παιγνίδι στα Βαλκάνια;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πόσο ισχύει το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal, το οποίο καταλογίζει στην πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, ένα επεισόδιο με τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, δεν ξέρουμε στην πραγματικότητα. Αλλά δεν μπορεί και να το έβγαλε από την…κοιλιά της.

Η αμερικάνικη εφημερίδα λέει ότι έγινε σε δείπνο στην Αθήνα τον περασμένο Μάρτιο. Εκεί, «στο δείπνο παρευρίσκονταν Ελληνες και Αμερικανοί αξιωματούχοι, και η Γκιλφόιλ ήρθε σε αντιπαράθεση με τον υπουργό Ενέργειας της Ελλάδας, μπροστά στους υπόλοιπους καλεσμένους. Αναφερόμενη στην επικείμενη κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης, η Γκιλφόιλ είπε στην ομήγυρη: “Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε εδώ”!

Η συζήτηση έγινε έντονη, με τον Παπασταύρου να απαντά ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία έχει εκλεγεί από τον λαό». «Ο δικηγόρος της Γκιλφόιλ αμφισβήτησε αυτή την περιγραφή της συζήτησης», λέει το δημοσίευμα.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα ούτε η κυβέρνηση το διέψευσε όπως θα περίμενε κανένας, ούτε ο υπουργός, ούτε η αμερικάνικη πλευρά. Μοιάζει σαν κάτι να συνέβη- ελπίζω να μην υπάρχει και…ηχητικό- ίσως αυτό να φοβούνται οι συνδαιτημόνες…

Όπως και να έχει είναι θλιβερό να επιστρέψουμε 80 χρόνια…πίσω. Τότε που ο Τζων Πιουριφόι ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα έμπαινε στα γραφεία των Ελλήνων κυβερνητικών παραγόντων και τους έλεγε πως να φτιάξουν τον εκλογικό νόμο, πώς και γιατί θα πρέπει να ηγηθεί ενός ελληνικού συναγερμού ο Παπάγος.

Ο Πιουριφόι ήταν επίσης εκείνος που χαρακτήριζε συχνά τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο «μικρό μπάσταρδο»! Συνήθιζε να φέρεται προς τις ελληνικές κυβερνήσεις σαν να ήταν υποταγμένες, όπως στα πολεμικά χρόνια του 1946-49».

Υπήρξαν βέβαια και χειρότερα! Όπως Πολ Πόρτερ: για τον οποίο περιγράφουν το εξής απίθανο περιστατικό: «Όταν πήγε στην Αθήνα έγινε ένας διαφορετικός άνθρωπος, ένας δικτάτορας. Η συμπεριφορά του προς τους Έλληνες αξιωματούχους, αρχίζοντας από τον πρωθυπουργό, ήταν βλοσυρή και κάποτε τραχιά, προκαλώντας αλγεινή εντύπωση στη σκέψη του ελληνικού λαού. Ο Πόρτερ, συζητώντας για οικονομικό θέμα με τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τότε υπουργό Συντονισμού, οργίστηκε τόσο ώστε σήκωσε το χέρι του και του κατάφερε ένα ηχηρό ράπισμα στο πρόσωπο, τόσο που ο υπουργός ξέσπασε σε κλάματα! Ο υπουργός αποχώρησε από το γραφείο και λίγες ημέρες αργότερα δώρισε στην κυρία Πόρτερ ένα διαμαντένιο περιδέραιο, για να κατευνάσει τον Πόρτερ!

Πέραν πολλοί πρέσβεις εκτός από αυτούς. Ο Γκρέιντι, ο Τάλμποτ, ο ανεκδιήγητος Τάσκα που έκανε παιγνίδι με τη χούντα. Σε ποιον θέλει να μοιάσει ή που θέλει άραγε να το πάει η Κίμπερλι; Εκεί, ξανά σε αυτή τη λογική; Δεν είμαι σίγουρος εάν τους γνωρίζει καν από την ιστορία. Αλλά φαίνεται να το χοντραίνει και οι δικοί μας δείχνουν περίεργη ανοχή! Εντάξει κυρία μου ξέρουμε: «Διπλωματία είναι η τέχνη να επιτρέπεις στον άλλο να κάνει το δικό σου», αλλά μην μας αρχίσετε στα χαστούκια!