Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από έναν μαθητή!

Λένε πως έναν τόπο τον θυμάσαι από τους ανθρώπους του…

Αν με ρωτούσε κάποιος τι είναι για μένα τα Χανιά, θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη: είναι η κουμπάρα Έφη Μανωλάκη (νονά του αδερφού μου Ορέστη). Μια γνήσια Κρητικιά, με καρδιά μεγάλη όσο και το νησί της. Από εκείνη ξεκίνησε η γνωριμία μου με την κρητική φιλοξενία και στη συνέχεια μέσα από όλους τους ανθρώπους του Chania Film Festival κατάλαβα τι σημαίνει να νιώθεις πραγματικά ευπρόσδεκτος.

Πριν από περίπου δέκα ημέρες ξεκίνησα από τη Λαμία με προορισμό τα Χανιά, για να λάβω μέρος στο 5ο Θερινό Σχολείο Κινηματογράφου. Αρχικά, περίμενα να μάθω περισσότερα για τον κινηματογράφο και το ντοκιμαντέρ. Τελικά, επέστρεψα έχοντας κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Γνώρισα μαθητές από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ουκρανία. Νέους ανθρώπους με κοινό ενδιαφέρον την τέχνη, αλλά με διαφορετικές εμπειρίες, ιδέες και όνειρα. Δημιουργήσαμε μαζί, συνεργαστήκαμε, γελάσαμε, χορέψαμε, ανταλλάξαμε απόψεις και αποκτήσαμε φιλίες που, εύχομαι, να κρατήσουν στον χρόνο.

Γνώρισα επίσης σπουδαίους ανθρώπους με γνώσεις, εμπειρία και κυρίως ήθος. Ανθρώπους που δεν μας έμαθαν μόνο πώς δημιουργείται μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ, αλλά πώς να παρατηρούμε τον κόσμο με ευαισθησία, να ακούμε τον άλλον και να αφηγούμαστε ιστορίες που αξίζουν να ακουστούν.

Αυτό όμως που θα κρατήσω περισσότερο είναι το κλίμα της συμπερίληψης. Εκεί δεν ένιωσα ότι κάποιος ξεχώριζε ή έμενε στο περιθώριο. Ο καθένας είχε χώρο να εκφραστεί, να δημιουργήσει και να νιώσει ότι ανήκει στην ομάδα. Εκεί κατάλαβα πως η τέχνη δεν κάνει διακρίσεις, αλλά αντίθετα ενώνει ανθρώπους.

Θέλω να εκφράσω τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στον κύριο Ματθαίο Φραντζεσκάκη καθώς και σε ολόκληρη την ομάδα του Chania Film Festival. Πίσω από κάθε δραστηριότητα φαινόταν η πολλή δουλειά, η αγάπη, η οργάνωση και η αφοσίωσή τους. Κυρίως όμως φαινόταν το πραγματικό ενδιαφέρον τους για εμάς, τους νέους ανθρώπους.

Σε μια εποχή που συχνά ακούμε ότι οι νέοι απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, το 5ο Θερινό Σχολείο Κινηματογράφου απέδειξε το αντίθετο. Δημιούργησε έναν χώρο όπου η συνεργασία, ο σεβασμός, η δημιουργικότητα και η συμπερίληψη δεν ήταν απλώς όμορφες λέξεις, αλλά καθημερινή πράξη.

Επιστρέφοντας στη Λαμία, δεν έφερα μαζί μου μόνο φωτογραφίες, ενθύμια και αναμνήσεις. Έφερα γνώσεις, εμπειρίες, νέες φιλίες και την πίστη ότι υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να επενδύουν στους νέους, στον πολιτισμό και στις αξίες.

Εύχομαι το Θερινό Σχολείο Κινηματογράφου να συνεχίσει για πολλά ακόμη χρόνια να εμπνέει παιδιά από κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο. Γιατί υπάρχουν εμπειρίες που δεν τελειώνουν όταν ολοκληρώνεται ένα πρόγραμμα. Συνεχίζουν να μας συνοδεύουν, να μας διαμορφώνουν και να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Από καρδιάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Μιχάλης Παπαδογιάννης
Μαθητής Λυκείου – Λαμία