Του Κώστα Α. Μπογδανίδη
Από το «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» του Πιραντέλο φτάσαμε στο «τέλος καλό, όλα καλά;» για την Εκκλησία της Κρήτης, που θα έλεγε και ο Σέξπιρ. Η πολύμηνη αυτή κρίση μεταξύ Κρήτης – Πατριαρχείου και κυβέρνησης μοιάζει να κλείνει με τον καλύτερο τρόπο καθώς η εκλογή των δύο νέων μητροπολιτών -και μάλιστα ομόφωνα επί της ουσίας- σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την εκκλησία της Κρήτης καθώς αλλάζει πλέον εντυπωσιακά τόσο η σύνθεση της Συνόδου όσο και η… φιλοσοφία της. Και δεν είναι το ηλικιακό το ουσιώδες, που παραμένει βασικό και κυρίαρχο -καθώς ο μεγαλύτερος ιεράρχης δεν έχει καν κλείσει τα 70 του χρόνια!- αλλά η αίσθηση ότι τα πράγματα αλλάζουν, εμποτίζεται με νέο αίμα και νοοτροπία η Σύνοδος. Αλλάζει σελίδα κι όλοι εύχονται αυτή η αλλαγή να είναι προς το καλό της Εκκλησίας και της τοπικής κοινωνίας.
Προφανώς αυτή η περίοδος άνοιξε πληγές, έφερε γκρίνια, προκάλεσε αναταράξεις και δημιούργησε κινδύνους ενώ η Κρήτη έφτασε στο παρά πέντε να χάσει ιστορικά δικαιώματα δεκαετιών! Αλλά έστω την ύστατη ώρα άλλαξαν τα δεδομένα, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.
Η εκλογή του Ιωακείμ και του Τίτου ανανεώνουν το αίμα και το Σώμα της Εκκλησίας. Διαμορφώνουν πλέον τις συνθήκες για καλύτερη συνεννόηση τόσο στο εσωτερικό όσο και στις σχέσεις με την κυβέρνηση και το Φανάρι. Σχέσεις που δοκιμάστηκαν καθώς υπήρξαν πείσματα, αλαζονικές συμπεριφορές που έφεραν νυχτερινές τροπολογίες, απειλές και τιμωρίες. Με πρώτη και κύρια την υποχρεωτική συνταξιοδότηση του Λάμπης Ειρηναίου που πρώτα και κύρια πλήρωσε (στο επίπεδο της αξιοπρέπειας) το μάρμαρο της έντασης. Δεν είναι ο μόνος χαμένος της υπόθεσης. Είναι και άλλοι. Που πραγματικά έχασαν. Είναι προφανώς χαμένοι και το γνωρίζουν. Είναι κι εκείνοι που δεν το ξέρουν. Θα το βρουν μπροστά τους το επόμενο διάστημα.
Όλα θα πάνε καλά με μία βασική προϋπόθεση: Οτι πλέον δεν έχει σημασία να γίνονται καταμετρήσεις. Εάν συνεχίσουν στον δρόμο της διχόνοιας και της διάσπασης, εάν εγκλωβιστούν στη λογική της παρέας και των «κουκιών» τότε έρχονται τα χειρότερα. Η κρίση των προηγούμενων μηνών δεν θα είναι τίποτα μπροστά στα μελλούμενα τα οποία τα έχει περιγράψει με τον πιο γλαφυρό τρόπο ο Πατριάρχης τον περασμένο Αύγουστο: «ἀπεφασίσθη ἡ ἔναρξις τῆς διαδικασίας πρός ἀναθεώρησιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας, κατά τόν προβλεπόμενον ὑπό τοῦ ἰσχύοντος τρόπον». Λέτε να το είπε τυχαία; Καθόλου!
Είναι λοιπόν επόμενο εάν δεν βάλουν μυαλό ορισμένοι ο Πατριάρχης να κάνει πράξη τα λόγια του. Λέγεται δε ότι δεν αποκλείεται να αξιοποιήσει κι άλλα όπλα που έχει στη διάθεση του– το έδειξε με τον Λάμπης.
Είναι ευκαιρία να μιλήσουν όλοι με όλους. Να μιλήσουν ανοιχτά και να αντιληφθούν ότι το κοινό συμφέρον και αυτό της Κρήτης είναι μονόδρομος. Και είναι η ενότητα.
Αν διάλεγε κάποιος μια εικόνα για το μέλλον της Εκκλησίας της Κρήτης σε αυτή τη φάση θα ήταν η στιγμή που οι εψηφισμένοι μητροπολίτες, ο Τίτος και ο Ιωακείμ μεταφέρουν το «μικρό μήνυμα» στη Σύνοδο δίπλα τους είναι δύο «χαμένοι», ο επίσκοπος Κνωσού Μεθόδιος και ο πρωτοσύγκελος Βαρθολομαίος που χειροκροτούν και φωνάζουν άξιος! Δεν κρύφτηκαν, δεν γκρίνιαξαν, αντίθετα έβαλαν το καλό της Εκκλησίας πάνω από τον εαυτό τους και τις θεμιτές και δίκαιες φιλοδοξίες τους.
