Αν μπαίνετε κάτω από την είδηση για τον θάνατο 15 ανθρώπων στην Χίο και σχολιάζετε με χαιρεκακία, σε στιλ “καλά να πάθουν”, “ας καθόταν σπίτι τους” ή με σχόλια ακόμα πιο εμετικά που δεν θέλω να αναπαραγάγω, είστε φριχτοί και απαίσιοι άνθρωποι.
Αν χαίρεστε, χαμογελάτε ή απλώς βγάζετε θυμό και οργή για κάποιους που δεν ξέρετε και βρήκαν τραγικό θάνατο στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή, είστε φριχτοί και απαίσιοι άνθρωποι.
Δεν χρειάζεται να στεναχωρηθείτε. Δεν σας ζητάμε αυτό. Θα μπορούσατε απλώς να προσπεράσετε το θέμα. Όμως απαιτείται ένα ιδιαίτερο είδος εσωτερικής ασχήμιας και αρρώστιας για να χαίρεστε κιόλας, κάποιοι φωναχτά και δημόσια, πάνω από τα τα πτώματα μιας ακόμα τραγωδίας. Κατά τούτο είστε φριχτοί και απαίσιοι άνθρωποι. Δεν μπορεί να τεθεί αλλιώς παρά μονάχα ανοιχτά και ξεκάθαρα.
Και κακώς ασχολούμαι μαζί σας. Δεν θα έπρεπε, πρωτίστως διότι χάνω τον χρόνο μου: τίποτα δεν θα αλλάξει στον θλιβερό, μίζερο και εντελώς βλακώδη τρόπο που σκέφτεστε. Απλώς, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα με τον αριθμό των μισαλλόδοξων σχολίων. Όχι σε τίποτα ακροδεξιές σελίδες, όχι στο Truth Social του Ντόναλντ Τραμπ, μα στα συμβατικά σόσιαλ, σε κανονικά σάιτ, σε κοινή θέα.
Το περίμενα μεν, όχι σε τόσο μεγάλα νούμερα δε. Η συντριπτική πλειονότητα των σχολίων ήταν αυτής της λογικής. Ακόμα κι αν δεχτώ ότι οι ακραίοι κάνουν πάντα περισσότερη φασαρία, η φωτογραφία της στιγμής παραμένει τρομακτική. Και νιώθω πώς είναι και ενδεικτική μιας κοινωνικής τάσης που δεν είναι κυρίαρχη μεν, εκφράζει όλο και πιο πολλούς δε.
Το τελευταίο διάστημα τη βλέπουμε να εκφράζεται με διάφορες αφορμές. Κάποιες ελαφριές και φαινομενικά ανώδυνες: από την αποθέωση του ανιστόρητου κινηματογραφικού “Καποδίστρια” και κυρίως τις επιθέσεις σε όσους τολμούν να πουν ότι δεν τους άρεσε (σα δε ντρέπονται οι “αντιπατριώτες”) μέχρι τον καυγά για την μαύρη Ωραία Ελένη (!).
Και κάποιες πιο βαριές και σοβαρές όπως η τραγωδία στη Χίο.
Βοηθούμενη και από την διεθνή συγκυρία, η ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι ζωντανή και με διάφορες παραλλαγές καταφέρνει να φτάσει σε κοινωνικά στρώματα όπου κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει πρόσβαση. Χρειάζεται μεγάλη μάχη από όσους διαισθάνονται τον κίνδυνο για να αποφευχθεί η περαιτέρω ενδυνάμωσή της, σε βαθμό που πολιτικά και κοινωνικά θα είναι καταστροφικός.
Και γνωρίζω ότι δεν πρέπει να χαριστεί ούτε ένας άνθρωπος στην φαιά πλευρά της ιστορίας, όχι χωρίς αγώνα.
Όμως κάποιες μέρες, περισσότερο από άλλες, βρίσκεσαι μπροστά σε μια αλήθεια τόσο ισχυρή και αναντίρρητη που καμία διπλωματία ή πολιτική ορθότητα δεν μπορεί να καμουφλάρει.
Και η αλήθεια εν προκειμένω, για όσους επιχαίρεστε με τον θάνατο 15 ανθρώπων, είναι δυστυχώς απλή: είστε φριχτοί και απαίσιοι άνθρωποι.
