Όταν προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 ο Μπάμπης Τσετίνης και η Λίτσα Διαμάντη τραγούδησαν ένα εμβληματικό τραγούδι του Σπύρου Σκορδίλη κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα σημάδευε τόσο καταλυτικά μια εποχή με τον αισθαντικό και βαθύ στίχο του. Η Λένα Νταϊνά είχε εμπνευστεί και αποτυπώσει κάτι απλό μα τόσο έντονο: Είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια… Το ξέρουν και τα μικρά παιδιά, το γνωρίζουμε από την τρυφερή μας ηλικία, τότε που φτιάχναμε πύργους και παλάτια στην άμμο. Ένα φύσημα, ένα μικρό κύμα ήταν ικανό να τα κάνει όλα , μονομιάς… σκόνη και θρύψαλα.
Αλλά όπου και να κοιτάξεις το ίδιο ισχύει. Στην ζωή, την καθημερινότητα, την οικονομία, τον έρωτα, την πολιτική, τη διπλωματία. Μα παντού!
Σκεφτόμουν τους στίχους αυτούς βλέποντας τα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη Μέση Ανατολή, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Ντουμπάι. Εκεί που όλος ο καλός κόσμος συνέρρεε τα τελευταία χρόνια για να δει από κοντά πως είναι η χλιδάτη ζωή, να ζήσει το όνειρο των πλουσίων, να μείνει σε ξενοδοχεία παλάτια και να απολαύσει τα προνόμια των ολίγων.
Σε λιγότερο από 4 εβδομάδες κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος ο μύθος του Ντουμπάι. Το Burj Al Arab που φτιάχτηκε ως 7στερο ξενοδοχείο σε σχήμα καταρτιού ,πάνω σε ένα τεχνητό νησί , για να συμβολίζει τη δύναμη και το χρήμα μοιάζει πλέον με… ναυαγό σε ερημονήσι. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο με όσα επί 3-4 δεκαετίες έφτιαχναν στην περιοχή οι πετρελαιάδες. Άνθρωπος δεν κυκλοφορεί, κανένας δεν σκέφτεται να κάνει εκεί διακοπές και τα εκατομμύρια που κυκλοφορούσαν εξαφανίστηκαν.
Μάλιστα προχθές σαν μην έφτανε όλο αυτό το κακό που τους βρήκε με τον πόλεμο, ήρθαν και (σπάνιες) πλημμύρες που έπνιξαν το Εμιράτο και τις ελπίδες του για… ανάκαμψη. Δυστυχώς για εκείνους έφτιαξαν μια επίπλαστη εικόνα ανάπτυξης που στηριζόταν μόνο στον πλούτο, στην εύρωστη οικονομία και όχι στην πολιτική και κοινωνική σταθερότητα της περιοχής. Οικοδομήματα μέσα στην πολυτέλεια και τα χρυσάφια, αλλά χωρίς σταθερά θεμέλια!
«Είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια ,ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια…» ακούω πάλι τον Μπάμπη Τσετίνη να τραγουδάει. Αλλά σκέφτομαι ταυτοχρόνως και τους δικούς μας εδώ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πανηγυρίζουν -έστω συγκρατημένα- ότι με τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή στα… ανατολικά μας θα έχουμε πρόβλημα. Μου έλεγε κορυφαίος τουριστικός παράγων ότι με τα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας ο κόσμος, οι τουρίστες που πήγαιναν εκεί ή στην Τουρκία και την Κύπρο θα μετακινηθούν στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Κρήτη.
«Έχουμε να κερδίσουμε πολλά αν κινηθούμε σωστά και απορροφήσουμε όλο αυτό το κύμα τουριστών που δεν μπορεί να πάει σε εμπλεκόμενες χώρες» έλεγε.
Κι εντάξει έτσι είναι η αγορά, έτσι είναι η ζωή η ίδια. Κάποιοι χάνουν, κάποιοι κερδίζουν. Αλλά μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτό; Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα δεν είναι λύση. Γιατί εμείς δεν θα μπορέσουμε να θρέψουμε τη δικιά μας σε βάθος χρόνου. Είναι τόσο ευαίσθητος κλάδος ο τουρισμός που δεν μπορείς να στηρίζεσαι μόνο σε αυτό. Κι εμείς κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Έχουμε εξαφανίσει κάθε βαριά βιομηχανία που υπήρχε στην χώρα, δεν έχουμε καν συνδέσει τον πρωτογενή τομέα με τον τουρισμό , δεν καταφέραμε να συνδυάσουμε στον βαθμό που έπρεπε τους πυλώνες αυτούς. Κι αν προσθέσουμε σε αυτή την εξίσωση και την έλλειψη σοβαρών υποδομών για να υποδεχτούμε όλο αυτό τον κόσμο τότε ο κίνδυνος να φτιάξουμε και τα δικά μας… παλάτια στην άμμο είναι μεγάλος. Και πρέπει να το έχουμε κατά νου ,να μην αιθεροβατούμε. Και να θυμόμαστε πως το τραγούδι έχει κι άλλο στίχο:
«…Ό, τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο
Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο…»
