Αγαπητοί μου φίλοι, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που η μοίρα, η ζωή ή αν θέλετε και ο Θεός ο ίδιος ήθελε τους δρόμους τους να διασταυρωθούν, τα βλέμματα τους να ανταμωθούν και οι καρδιές τους να χτυπήσουν ταυτόχρονα και δυνατά στον ίδιο ρυθμό. Να νιώσουν αυτό το κάτι, το ξεχωριστό και ανεξήγητο της βαθύτερης έλξης και ένωσης και εν ολίγοις, να ανάψει στο μέσα τους η σπίθα του έρωτα… που από μια μικρή σπίθα, γίνεται – σε λίγα μόλις λεπτά – πυρκαγιά ολόκληρη. Μια πυρκαγιά, που δεν σε σκοτώνει αλλά σε ενεργοποιεί και κρατά αναμμένη και ζωντανή (ζωηρή) αυτή τη ξεχωριστή εγκαρδιότητα.
Από την πρώτη στιγμή, καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει άλλη και ότι δεν υπάρχει άλλος. Το αισθάνονται από την αρχή, ότι γεννήθηκαν για αυτή τη συνάντηση και ότι αξίζει όχι μόνο να προσπαθήσουν γι’ αυτό το μαζί… αλλά να ζήσουν αυτό το μαζί, σαν να μην υπάρχει αύριο και σαν ο κόσμος όλος να φτιάχτηκε για εκείνους και για να υποδεχτεί και να φιλοξενήσει αυτό το μοναδικό τους ταίριασμα.
Έτσι, θα κάνουν το καθετί για έρθουν κοντά και για να επιτευχθεί και να εξελιχθεί αυτή η εξαίσια ένωση που όμοια της είναι αδύνατον να ξανασυναντήσεις. Θα επιμείνουν μέχρι τέλους, δεν το βάζουν κάτω… γιατί η ψυχή και καρδιά τους, το μέσα τους ολόκληρο… αυτή τη συνθήκη αναζητά και αυτό το χρέος επιτάσσει. Δεν μπορεί ο ένας χώρια από τον άλλον. Είναι λες και αγαπήθηκαν προτού καν να γνωριστούν ή ζούσαν μόνο και μόνο για να αγαπηθούν. Πλέον, δεν είναι δυο πρόσωπα αλλά ένα πρόσωπο με τον ίδιο καημό, την ίδια επιθυμία… το ίδιο συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα, που δεν μπορεί κανείς και τίποτα να συγκριθεί μαζί του ή να υπερβεί τη λάμψη και το νόημα του.
Και το ξέρουν, το πιστεύουν και το νιώθουν. Μονάχα, το δικό τους αντάμωμα μετρά. Αυτό αποδέχονται και αυτό θέλουν να ζήσουν. Οτιδήποτε άλλο, είναι για εκείνους ξένο και δυστυχία… είναι ενάντια στη μοίρα που τους ένωσε (το γνωρίζουν καλά).
Και ναι, θα δώσουν τον δίκαιο και έντιμο αγώνα για τον αγνό, ρομαντικό, ήρεμο και ταυτόχρονα έντονο έρωτα… υψώνοντας ανάστημα σε ό,τι άδικο στέκεται απέναντι και εμποδίζει αυτή την ένωση. Δεν θα λογαριάσουν κανένα εμπόδιο, όχι κάνοντας κακό σε κάποιον ή δημιουργώντας μίσος και έχθρα, αλλά αποκαλύπτοντας τη μόνη αλήθεια και τη μόνη δύναμη… αυτή της πραγματικής αγάπης. Παλεύουν, όχι για τη σωτηρία ή την επιβίωση τους. Παλεύουν, γι’ αυτό το μαζί… παλεύουν για να ζήσουν τη ζωή που θέλουν να ζήσουν και τη ζωή που ονειρεύτηκαν.
Όμως, κάθε μάχη και κάθε αγώνας φέρνει ένα αποτέλεσμα και μια έκβαση. Τα πρόσωπα αυτά, μπορεί να καταφέρουν να ενωθούν και να ζήσουν (τελικά) αυτό το μαζί ή μπορεί λόγω ανυπέρβλητων δυσκολιών και συνθηκών να βρεθούν σε απόσταση. Βέβαια, η απόσταση αυτή θα είναι μόνο φυσική και χιλιομετρική… γιατί συναισθηματική απόσταση δεν τίθεται να υπάρξει μεταξύ τους. Το υποσχέθηκαν και το ορκίστηκαν ισοβίως… στον εαυτό τους, στο συναίσθημα τους, στην αλήθεια τους, στη δικαιοσύνη της αγάπης και της ζωής.
Αγαπητοί μου αναγνώστες, αυτή είναι η υπόσταση του αμοιβαίου και ειλικρινούς συναισθήματος. Το ομολόγησαν, το ένιωσαν, το διεκδίκησαν και εύχονται να δουν πραγματικότητα αυτό το οποίο ζήτησαν (μυστικά, εσωτερικά και αθόρυβα) ο ένας από τον άλλον: Γίνε το φως σε κάθε σκοτάδι, γίνε η ανάσα σε κάθε ασφυξία, γίνε ο δρόμος σε κάθε αδιέξοδο, γίνε η αλήθεια σε κάθε ψέμα, γίνε το δίκαιο σε κάθε άδικο, γίνε το σωστό σε κάθε λάθος, γίνε ο ήλιος σε κάθε συννεφιά, γίνε η βροχή σε κάθε αναβροχιά και ξηρασία. Δώσε μου την αγάπη σου… για να μπορώ να ζήσω.
