Αγαπητοί μου φίλοι, είναι αλήθεια ότι πολλές φορές συμβαίνει να κυνηγάμε τα «πολλά», όμως η πραγματική ευλογία υπάρχει σε «αυτό το ένα». Αν το σκεφτούμε και το εξετάσουμε με απλοϊκό τρόπο και χωρίς να χαθούμε σε αναλύσεις επί αναλύσεων ή με τη χρήση μπερδεμένων αλγόριθμων που χρειάζεται να εξηγήσουμε και να διαβάσουμε, τότε θα καταλάβουμε το γιατί και το πώς.
Τα σημεία που μπορούν να προταθούν αποτυπώνουν και δηλώνουν ξεκάθαρα ότι «αυτό το ένα» είναι αρκετό για να καλύψει κάθε πτυχή της καθημερινής μας ζωής, αλλά και της πνευματικής ή θρησκευτικής μας κατάστασης.
Για παράδειγμα: ο άνθρωπος όταν γεννιέται στον κόσμο, εισέρχεται ως «ένα» άτομο. Θα ενταχθεί σε μια οικογένεια ως «ένα» μέλος του οικογενειακού συνόλου, ενώ θα περάσει από διάφορες ηλικιακές φάσεις και συνθήκες όπου πάντα θα είναι και θα παραμένει «ένα» άτομο που θα λειτουργεί ως πολύτιμο μέρος «ενός» συνόλου, μικρού ή μεγάλου. «Αυτό», ισχύει νομοτελειακά.
Η μάνα, όταν θηλάζει ως πράξη ύψιστης ουσιαστικής και συναισθηματικής σύνδεσης μεταξύ εκείνης και του μωρού της, μόνο «ένα» βρέφος μπορεί να κρατάει στην αγκαλιά της για να προσφέρει τη σωτήρια τροφή, μέσα από το θηλασμό. Δεν γίνεται να θηλάζει την ίδια στιγμή δύο και τρία βρέφη. Διαδοχικά ίσως, ταυτόχρονα όχι. Μένει στη δυνατότητα για «αυτό το ένα», δίνοντας όλη την στοργή και μητρική εγκαρδιότητα.
Στην ένωση με τα ιερά δεσμά του γάμου, ο κάθε άνθρωπος θα ενωθεί και θα λάβει ως ευλογία «ένα» πρόσωπο ως ταίρι, που θα είναι σύζυγος και σύντροφος στα εύκολα και τα δύσκολα. Δεν νυμφεύεται ταυτόχρονα πολλά πρόσωπα, μόνο «αυτό το ένα». Αργότερα, μπορεί να τελέσει και δεύτερο και τρίτο γάμο αν το θελήσει και αν κριθεί αναγκαίο, αλλά το μυστήριο και το πρόσωπο θα είναι «ένα» κάθε φορά και πάντα. Δεν γίνεται διαφορετικά και η κάθε παρέκκλιση από «αυτό», είναι ουσιωδώς αδύνατη και «παρά φύση».
Στην επαγγελματική του σταδιοδρομία, «ένα» θα είναι «αυτό» το έργο και το αντικείμενο που θα καθορίσει την ταυτότητα του και την εξέλιξη του. Μπορεί τα πτυχία, τα πεδία γνώσεων, τα προσόντα να είναι πολλά και ευρύτερα, όμως περιορίζονται σε συμπληρωματικό ρόλο και χαρακτήρα. Μονάχα «αυτό το ένα», θα επικρατεί και θα υπερισχύει πάντοτε κατά την άσκηση του επαγγέλματος ή του λειτουργήματος. Μονάχα «αυτό το ένα», θα τον ακολουθεί και θα τον προσδιορίζει ως ιδιότητα.
Επιπλέον, θα διαμένει σε «ένα» σπίτι ως κύρια κατοικία, θα γευματίσει σε «ένα» τραπέζι, θα απολαύσει «ένα» φαγητό, θα ξεκουραστεί σε «ένα» κρεβάτι, θα μετακινηθεί με «ένα» αυτοκίνητο ή «ένα» μηχανάκι, θα επιβιβαστεί σε «ένα» ταξί ή «ένα» λεωφορείο, θα ιππεύσει «ένα» άλογο, θα είναι ως θεατής στον κινηματογράφο ή στο θέατρο καθήμενος σε «ένα» κάθισμα. «Αυτό το ένα», θα ταυτιστεί με την καθημερινότητα του και την επιβίωση του. «Αυτό το ένα», θα γίνει και θα είναι η σωτηρία του.
Ακόμα, το φαναράκι με το Άγιο Φως, το Άγιο Δισκοπότηρο, το Ευαγγέλιο, η Θεία Μετάληψη με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, το Αντίδωρο… είναι σπουδαία και θαυμαστά αποδεικτικά παραδείγματα της θρησκείας και της Εκκλησίας μας, που φανερώνουν και μαρτυρούν την παντοδυναμία και την ευλογία που υφίστανται σε «αυτό το ένα».
Προσωπικά, ασπάζομαι τη δύναμη και την απόλυτη κυριαρχία της ταπεινότητας που χαρακτηρίζει και διακρίνει «αυτό το ένα» και κρίνω ότι «αυτό το ένα» μπορεί να μας καλύπτει σε όλα τα επίπεδα (ατομικά, εργασιακά, κοινωνικά) και σημαίνει ζωή πραγματική και ευτυχισμένη, ενώ τα περισσότερα και τα υπερβολικά – κατά κάποιον τρόπο – ενισχύουν τη δυστυχία και τη ματαιότητα. Τι να τα κάνεις τα αμέτρητα… θα έρθει η ώρα που θα χάσεις το λογαριασμό και τον υπολογισμό. Στην πορεία, αντί να ελαφρύνουν το όποιο βάρος από μέσα σου, θα προσθέτουν όλο και περισσότερο βάρος. Θα σε εξαντλήσουν και θα σε κουράσουν.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, η στόχευση του εν λόγω κειμένου είναι διπλή: Πρώτον, να αναδείξει ότι στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να αναλωνόμαστε στην αναζήτηση των «πολλών» και να επιθυμούμε συνεχώς παραπανήσια, από συνήθεια ή απληστία… διότι οι βασικές μας ανάγκες είναι δυνατόν να καλύπτονται από σημαντικά στοιχεία και πρόσωπα που δεν είναι πολυάριθμα ή υπεράριθμα. Δεύτερον, να αποδείξει περίτρανα ότι η χρησιμότητα, η αξία, η σπουδαιότητα και το μεγαλείο ή ο πλούτος δεν αφορά – τελικά – την ποσότητα και δεν αντιστοιχεί σε διψήφιους ή τριψήφιους αριθμούς και υπερμεγέθη. Μπορεί και το «ένα», να κάνει τα δικά του «θαύματα».
Σαφέστατα, «αυτό το ένα» γεμίζει ολοκληρωτικά το μέσα και τον έξω εαυτό και είναι ικανό να φέρει την ευτυχία, την ισορροπία, την πληρότητα και τη γαλήνη στη ζωή μας. Κατ’ ουσίαν, ο μόνος δρόμος για να είμαστε σε θέση να λάβουμε την ευεργεσία ώστε να φτάσουμε σε «αυτά» τα σημαντικά, είναι μόνο μέσα από «αυτό το ένα» σημαντικό. Αξίζει να πιστέψουμε σε «αυτό», γιατί «αυτό» είναι η αλήθεια μας. Η δική μου και η δική σας. Ας το αναγνωρίσουμε, ας το ομολογήσουμε, ας το αναζητήσουμε, ας το αγαπήσουμε και ας το ευχηθούμε ξανά και ξανά και ξανά: «Αυτό… Αυτό… Αυτό!». Εγώ πάντως, το εύχομαι… με όλη τη δύναμη του μέσα μικρού εαυτού μου.
Καλό Πάσχα σε όλους! Το Άγιο Φως να σκορπίσει στην οικουμένη και να φωτίσει κάθε σκοτάδι, να απομακρύνει κάθε πλάνη και να ευλογήσει με το θαύμα της Ανάστασης… όσους αγωνίστηκαν, όσους ταπεινώθηκαν, όσους μαρτύρησαν στο όνομα της πραγματικής αγάπης, κρατώντας τη ψυχή τους καθαρή.
