Όπως ήταν αναμενόμενο η φημολογία για την πιθανότητα δημιουργίας δομής προσωρινής φιλοξενίας μεταναστών στις Μαλάδες προκάλεσε αντιδράσεις από κατοίκους και καταστηματάρχες. Αν επιβεβαιωθούν οι σχετικές πληροφορίες, τότε η αντίδραση θα πάρει και επίσημη μορφή με προσφυγές και βέβαια με κινητοποιήσεις. Στην σχετική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 18 Μαρτίου, ακούστηκαν επιχειρήματα περί κυκλοφοριακού φόρτου ενώ εγείρονται και ζητήματα πολιτικής προστασίας.
Είναι δεδομένο ότι όπου και να χωροθετηθεί η δομή, σε όποια γειτονιά και σε όποια πόλη, θα υπάρξουν αντίστοιχες αντιδράσεις. Συνήθως δε, όλη αυτή η ένταση, η άρνηση και ο θυμός, “ντύνονται” με ανάλογη ή παραπλήσια επιχειρηματολογία. Οι κάτοικοι προτιμούν τα προσχήματα από το να πουν την αλήθεια. Έτσι αισθάνονται κάπως καλύτερα με τον εαυτό τους.
Η αλήθεια όμως είναι ξεκάθαρη: ουδείς θέλει ένα κέντρο μεταναστών στη γειτονιά του για λόγους κατά βάση ρατσιστικούς. Μπορεί να πρόκειται για τον καθημερινό, casual και όχι τον επιθετικό ρατσισμό που φοράει κουκούλα Κου – Κλουξ – Κλαν και μπορεί επίσης να πρόκειται για ένα συναίσθημα που για διάφορους λόγους που υφέρπει μέσα στους περισσότερους από εμάς, αλλά σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ρατσισμό.
Οι κάτοικοι φοβούνται. Δεν νιώθουν άνετα να ξέρουν ότι βρίσκονται μετανάστες και πρόσφυγες κάπου δίπλα στα σπίτια τους, δίπλα στους ίδιους, δίπλα στα παιδιά τους; Εντάξει, δικαίωμά τους. Απλώς δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε από τις λέξεις. Και η λέξη εδώ είναι ρατσισμός.
Ασφαλώς υπάρχει μεγάλη ευθύνη της πολιτείας – η κωλυσιεργία στην συγκεκριμένη υπόθεση καθώς και η έλλειψη αποφασιστικότητάς και καθαρών εξηγήσεων, έχουν ανοίξει την πόρτα σε τέτοιες συμπεριφορές. Οι οποίες ωστόσο, όσο κι αν το αμπαλάρουμε με “γλυκόλογα” έχουν ρατσιστική χροιά.
Σκεφτείτε το ως εξής: αν οι ίδιοι κάτοικοι μάθαιναν ότι στη γειτονιά τους θα φτιαχνόταν μια δομή με βορειοευρωπαίους που προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και θα φιλοξενούνταν στην Κρήτη μέχρι να βρουν δουλειά ή μέχρι να προωθηθούν σε άλλο σημείο της Ελλάδος, θα αντιδρούσαν άραγε; Η απάντηση στο θεωρητικό αυτό ερώτημα, απαντά και αρχικό και – καθόλου θεωρητικό – αν οι υπαρκτές αντιδράσεις έχουν ρατσιστικό υπόβαθρο.
Για να μην το κουράζουμε: ο φόβος και η άρνηση για μια δομή μεταναστών, με όποια λογικοφανή εξήγηση κι αν μεταμφιεστεί , δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τα ρατσιστικά στερεότυπα που υπάρχουν βαθιά ριζωμένα μέσα μας και βρίσκουν αφορμή να εκφραστούν. Αφού δεν είμαστε τόσο “φιλόξενοι” όσο νομίζουμε ή θέλουμε να δείχνουμε, ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς.
