Η D-DAY της Ελλάδας!

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να διαβεί σήμερα τον Ρουβίκωνα. Κάτι που επί της ουσίας έχει να το κάνει στο Αιγαίο, από το 1987, άντε και τις πρώτες μέρες της έντασης στα Ίμια. Στον Έβρο η αποτροπή αφορούσε το χερσαίο έδαφος της χώρας και ήταν διαφορετικές οι συνθήκες. Παρά τις αντιδράσεις και τις (χαλαρές τώρα) ενστάσεις της Τουρκίας η Αθήνα μοιάζει αποφασισμένη να πράξει το αυτονόητο. Να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στη θάλασσα, ακόμη και να διορθώσει λάθη του πρόσφατου , αλλά και του απώτερου παρελθόντος.

Έτσι, θα αποπλεύσει ,όπως όλα δείχνουν, σήμερα ή αύριο η… μελισσούλα από το λιμάνι του Ηρακλείου. Το ερευνητικό σκάφος Αbeille Marengo, που εδώ και μέρες βρίσκεται στο νησί, περίμενε τη NAVTEX και κατόπιν αυτής τον καιρό για να ξεκινήσει τις έρευνες βυθού για το ηλεκτρικό καλώδιο που θα συνδέσει την Κύπρο με το ευρωπαϊκό ενεργειακό σύστημα μέσω Κρήτης και Ελλάδας. Την προηγούμενη φορά που βγήκε ένα ιταλικό πλοίο για έρευνες στην Κάσο κάναμε πίσω. Δεν ήμασταν έτοιμοι, δεν ήμασταν σίγουροι , δεν είχαμε καμία αυτοπεποίθηση για την επόμενη μέρα και ξαναμπήκαμε στο καβούκι μας.

Τώρα τα πράγματα μοιάζουν διαφορετικά. Τι θα κάνει άραγε η Τουρκία και μέχρι που μπορεί να φτάσει η Ελλάδα; Το μόνο βέβαιο για τη δική μας πλευρά είναι ότι εδώ που φτάσαμε ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε πίσω. Εκτός κι αν κάποιοι έχουν ετοιμάσει …ελικόπτερα για να φύγουν από την πλατεία Συντάγματος.

Τα σενάρια είναι πολλά:

Το πρώτο και καλύτερο. Βγαίνει το Αbeille Marengo που φέρει , θυμίζω, γαλλική σημαία και οι Τούρκοι πέραν μιας διακοίνωσης δεν κάνουν κάτι προκλητικό. Όλα καλά. Γιατί αυτό σημαίνει ότι όλα έχουν λυθεί στο παρασκήνιο και πολύ πριν την σημερινή μέρα.

Το δεύτερο σενάριο είναι να στείλουν πλοία και αεροπλάνα να το παρακολουθούν. Αυτό σημαίνει ότι οι δικές μας δυνάμεις θα είναι εκεί και θα λειτουργούν αποτρεπτικά. Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος ατυχήματος όταν οι δυνάμεις είναι τόσο κοντά , επί τόσες εβδομάδες.

Το τρίτο σενάριο είναι να κινηθούν οι Τούρκοι αμέσως επιθετικά και να πρέπει οι ελληνικές δυνάμεις να εμπλακούν σε μια σύρραξη που κανένας δεν ξέρει πως μπορεί να σταματήσει. Στον πόλεμο δεν είναι σημαντικό το πως θα μπεις, αλλά το πως θα…βγεις.

Αυτή τη φορά και πάντα θεωρητικά μιλώντας το πιο πιθανό είναι ένα μέσο σενάριο. Θα κάνουν τι οι Τούρκοι; Θα βυθίσουν ένα γαλλικό πλοίο; Δύσκολο ακούγεται ειδικά όταν πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική δύναμη (και πυρηνική) στην Ευρώπη και από την οποία προσδοκούν όπλα και συμμαχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά με τους Τούρκους ποτέ δεν ξέρεις. Γι αυτό και η Ελλάδα φαίνεται ότι έχει πια ετοιμαστεί για εμπλοκή. Τα τελευταία χρόνια έχει εξοπλιστεί όσο ποτέ τα τελευταία 40 χρόνια («Si vis pacem, para bellum»- Αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο, έλεγε ο Βιργίλιος) . Με σύγχρονα αεροσκάφη και φρεγάτες νέου τύπου, με εγχώρια παραγωγή συστημάτων που δεν είχε ποτέ. Και βεβαίως ανήκει σε διεθνείς οργανισμούς, που θεωρητικά πάλι ,είναι δικοί μας σύμμαχοι κι όχι της Τουρκίας. Συν τοις άλλοις δεν είμαστε οικονομικά όπως ήμασταν πριν 10-15 χρόνια…

Φυσικά απέναντι της η Ελλάδα έχει μια περιφερειακή δύναμη και δεν πρέπει να υποτιμούμε τους Τούρκους. Αλλά έχουν προβλήματα, έχουν αδυναμίες. Κι εκεί πρέπει να χτυπήσουμε. Κι αν όχι τώρα, πότε; Θα μπορούσε η σημερινή μέρα να είναι η D-DAY της Ελλάδας. Και να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή το τοπίο. Φυσικά είναι… ζαριά ο πόλεμος και μπορεί να μας φέρει από κάτω- κι αυτό το “κάτω” για μας είναι να συρθούμε στο τραπέζι του διαλόγου για να δεχθούμε τετελεσμένα. Αυτό είναι και το απευκταίο σενάριο.