Το «Κόντης effect» και οι ήττες που πονάνε κι όταν «ψηλώνεις»

Ο ΟΦΗ μπορεί να αισθάνεται ότι ψηλώνει μέσα από τέτοιες βραδιές. Δεδομένα δείχνει ότι μπορεί να κοιτάζει στα μάτια καλές ευρωπαϊκές ομάδες, να τις ανταγωνίζεται και να διεκδικεί απέναντί τους ένα αποτέλεσμα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε με τρελό όνειρο. Όμως, όσο μεγαλώνει η ομάδα και αλλάζουν οι στόχοι – φιλοδοξίες της, τόσο περισσότερο πονάνε και οι ήττες. Ακόμη κι όταν έρχονται στην Ευρώπη, απέναντι σε αντιπάλους με την ποιότητα της Ρεν.

Τα δύο γκολ που δέχθηκε ο ΟΦΗ στο τελευταίο τέταρτο διαμόρφωσαν ένα αποτέλεσμα που άφησε μεγάλη πικρία. Όχι τόσο για την ήττα αυτή καθαυτή, όσο για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε. Όλοι στο «ασπρόμαυρο» γκρουπ ήταν απογοητευμένοι, σχεδόν δεν μιλιόντουσαν μετά το τέλος του αγώνα. Κι αυτή η εικόνα είναι ίσως ο απόλυτος δείκτης του πώς βλέπει πλέον ο ΟΦΗ το Europa League και πόσο πραγματικά αισθάνεται μέρος αυτής της διοργάνωσης.

Δεν στάθηκε στο ιστορικό πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι του στον θεσμό. Δεν του αρκεί η αποθέωση που γνώρισε από τους εκατοντάδες Κρητικούς μετά την ήττα, οι οποίοι ταξίδεψαν μέχρι τη Γαλλία για να σταθούν στο πλευρό του, σε μια δύσκολη και απαιτητική αποστολή. Δεν αρκέστηκε στην εικόνα μιας ομάδας που κοίταξε στα μάτια έναν αντίπαλο με την καλύτερη επίθεση φέτος στη Ligue 1. Στάθηκε σε αυτό που έχασε. Στο αποτέλεσμα που κρατούσε μέχρι το τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης και τελικά δεν κατάφερε να υπερασπιστεί.

Και αυτό λέει πολλά.

Γιατί ο ΟΦΗ δεν ταξιδεύει πλέον στην Ευρώπη μόνο για τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις. Ταξιδεύει για να διεκδικήσει. Για να πιστέψει ότι μπορεί να φύγει με κάτι περισσότερο από το χειροκρότημα. Το γεγονός ότι μια τέτοια ήττα αφήνει τόσο έντονη απογοήτευση είναι και η απόδειξη ότι οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει. Ο ΟΦΗ μεγαλώνει, αλλά μαζί με το ύψος του μεγαλώνουν και οι προσδοκίες του.

Το «Κόντης effect», που λένε και στο χωριό μου. Η αυτοπεποίθηση, η πίστη στις δυνατότητες της ομάδας και η νοοτροπία ότι μπορεί να ανταγωνιστεί αντιπάλους αυτού του επιπέδου.

Ευχή και κατάρα το γκολ νωρίς

Το υπέροχο γκολ του ΟΦΗ μόλις στο 10ο λεπτό έμοιαζε να δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες. Έδωσε στην ομάδα το προβάδισμα, ενίσχυσε την πίστη της και της επέτρεψε να διαχειριστεί το παιχνίδι πάνω στη δική της προσέγγιση. Ταυτόχρονα, όμως, λειτούργησε και ως παγίδα.

Ο ΟΦΗ δεν άλλαξε το πλάνο του. Έπαιξε σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι που θα έπαιζε και στο 0-0, μόνο που πλέον είχε κάτι πολύτιμο να προστατεύσει. Όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο περισσότερο υποχωρούσε, τόσο πιο παθητικός γινόταν και τόσο περισσότερο επέτρεπε στη Ρεν να φέρνει το παιχνίδι στα μέτρα της.

Απέναντι σε μια ομάδα με αθλητικότητα, ένταση και ενέργεια, αυτή η συνθήκη είναι επικίνδυνη. Όσο περισσότερο πιέζει ο αντίπαλος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να κρατήσεις την απόσταση από την περιοχή σου, να κερδίσεις δεύτερες μπάλες και να βρεις τις στιγμές που θα σου επιτρέψουν να πάρεις ανάσα. Το 0-1, από πλεονέκτημα, μετατράπηκε στο β’ μέρος σταδιακά σε μια κατάσταση διαρκούς πίεσης. Χωρίς τις πολλές και μεγάλες ευκαιρίες για τον αντίπαλο, αλλά αυτό στις σύγχρονες καταγραφές στατιστικών δεν λέει πολλά. Ο ΟΦΗ σε αρκετά σημεία του αγώνα στο φινάλε ήταν κλεισμένος στην περιοχή του και δεν μπορούσε να κρατήσει μπάλα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΟΦΗ έπρεπε να εγκαταλείψει την προσέγγισή του ή να κυνηγήσει ένα δεύτερο γκολ χωρίς μέτρο. Σημαίνει, όμως, ότι χρειαζόταν περισσότερη ικανότητα να κρατήσει την μπάλα, να βγει με καθαρότητα από την πίεση και να μεταφέρει το παιχνίδι μακριά από την περιοχή του. Σε τέτοιες έδρες, το να αμύνεσαι καλά δεν αρκεί πάντα. Πρέπει να ξέρεις και πότε να επιτεθείς, πώς να κερδίσεις μέτρα και πώς να αναγκάσεις τον αντίπαλο να σε υπολογίζει μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Ο ΟΦΗ είχε ποδοσφαιριστές σε εξαιρετική ημέρα. Ο Φούντας, ο Νους, ο Χριστογεώργος, ο Ντίκμαν και ο Αθανασίου έδωσαν πράγματα στην ομάδα, ενώ ελάχιστοι ήταν εκείνοι που υστέρησαν αισθητά. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική προσπάθεια δεν απέφερε το αποτέλεσμα που ήθελε το γκρουπ. Οι αλλαγές δεν έδωσαν την απαιτούμενη ώθηση, ενώ η φάση με τον Αϊτόρ, λίγο πριν από την ισοφάριση, αποδείχθηκε καθοριστική. Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, οι λεπτομέρειες δεν είναι απλώς λεπτομέρειες. Είναι εκείνες που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ιστορία του.

Στο τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης, ο ΟΦΗ στερήθηκε την ενέργεια και το καθαρό μυαλό που απαιτούνται για να αντέξεις την πίεση μιας τέτοιας ομάδας. Του έλειψε και η εμπειρία στη διαχείριση των τελευταίων λεπτών ενός εκτός έδρας ευρωπαϊκού αγώνα, όταν κάθε απόφαση, κάθε απομάκρυνση και κάθε κατοχή αποκτούν διαφορετική βαρύτητα.

Θα το μάθει και αυτό, από αγώνα σε αγώνα. Άλλωστε, το να στέκεσαι ανταγωνιστικά απέναντι σε μια καλή ευρωπαϊκή ομάδα είναι ένα σημαντικό βήμα, αλλά το επόμενο είναι να μάθεις να διαχειρίζεσαι τις στιγμές που κρίνουν τα παιχνίδια. Δεν συμφωνώ με τα διθυραμβικά σχόλια ανεξαρτήτου αποτελέσματος.

Ο ΟΦΗ ψηλώνει. Αυτό φαίνεται στον τρόπο που αγωνίζεται, στην πίστη του, στις απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό του.

Η ήττα στη Ρεν είναι ένα τέτοιο μάθημα. Ένα μάθημα σκληρό, αλλά χρήσιμο για μια ομάδα που μεγαλώνει και θέλει να συνεχίσει να διεκδικεί προκρίσεις και τρόπαια.

Γιατί οι ήττες πονάνε στα ομαδικά αθλήματα, δεν ”χρυσώνονται”. Και όσο ψηλώνεις, τόσο περισσότερο πονάει όταν καταλαβαίνεις πόσο κοντά έφτασες σε κάτι μεγάλο.