Ο Αντώνης, τα προαπαιτούμενα και ο…. Βλαδίμηρος

Αρκετές ιστορίες θυμήθηκε και διηγήθηκε κατά την ομιλία του στο Συνέδριο του Βήματος «Διάλογοι για την Αθήνα: από το μύθο στη σύγχρονη πόλη» .

Αρχικά, ο κ.Σαμαράς θυμήθηκε τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων όταν οι τρόικα επί πρωθυπουργίας του και με την απειλή της εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη έθεσαν στην κυβέρνηση 72 προαπαιτούμενα πιστεύοντας μάλιστα ότι δεν θα καταφέρουμε ποτέ να τα υλοποιήσουμε, με πρώτους τους Γερμανούς που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν παραπάνω ενόψει των ευρωεκλογών με τον Σαμαρά ωστόσο να έχει ξεκαθαρίσει στη Μέρκελ ότι μόνος δρόμος για την Ελλάδα είναι εντός του ευρώ.

«Η Μέρκελ μου πρότεινε να σκεφτώ την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ στο Βερολίνο, της το ξέκοψα, το ‘χω ξαναπεί, της είπα ότι η Ελλάδα θα πετύχει. Εάν δεν τα καταφέρναμε με τα προαπαιτούμενα, η Ελλάδα θα έχανε την κρίσιμη δόση των 52 δισεκατομμυρίων ευρώ. Θα πτωχεύαμε κανονικότατα, και πιστεύω να καταλαβαίνετε τι τραβήξαμε» είπε ο Σαμαράς περιγράφοντας έναν αγώνα δρόμου στο Μέγαρο Μαξίμου όταν και χρειάστηκε να ξυπνήσει έναν υπηρεσιακό υπάλληλο και να τον φέρει με συνοδεία στο Μαξίμου για μια και μόνο υπογραφή.

«Λίγες ώρες πριν εκπνεύσει η προθεσμία που είχαμε, βλέπω αργά το βράδυ, τα ξημερώματα, ότι μας έλειπε μια υπογραφή από ένα υπουργείο για ένα προαπαιτούμενο, απ’ τα 72. Η υπηρεσιακή υπογραφή. Ψάχνω να βρω και το βρίσκω το τηλέφωνο του αρμόδιου υπαλλήλου, δημοσίου υπαλλήλου. Του τηλεφωνώ γύρω στη μιάμιση το πρωί.

Τον ξύπνησα, τον χριστιανό. «Ναι», μου απαντά. «Καλησπέρα, είμαι ο Αντώνης Σαμαράς», του λέω. «Ναι», μου λέει, «κι εγώ είμαι ο Πούτιν» και μου το κλείνει. Τον ξαναπαίρνω. Του λέω: «Σας είπα, ο Αντώνης Σαμαράς είμαι, κι εγώ σου είπα Πούτιν είμαι» και μου το κλείνει. Καλώ την ασφάλεια φεύγει μια ομάδα από μοτοσικλέτες, και μου το φέρνουν τον άνθρωπο στο Μαξίμου σχεδόν με τις πιτζάμες του. «Σου είπα, Βλαδίμηρε, ο Αντώνης Σαμαράς είμαι». Προφανώς ο άνθρωπος είχε ασπρίσει, θα το θυμάται σε όλη του τη ζωή, υπέγραψε, κι έτσι τα κλείσαμε τα προαπαιτούμενα, έξι το πρωί έφευγε το αεροπλάνο του Στουρνάρα, για τις Βρυξέλλες».

Η δεύτερη προσωπική ιστορία είχε πρωταγωνιστές τον ίδιο και τον ιδρυτή της ΝΔ, Κωνσταντίνο Καραμανλή το μακρινό 1979, αναδεικνύοντας τον ρόλο που μπορεί να παίξει η τύχη στην πολιτική και στη ζωή. Όπως ανέφερε, είχε εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής τον Νοέμβριο του 1977. Το 1978, όταν ο Θανάσης Κανελλόπουλος ανέλαβε υπουργός Οικονομικών, κάλεσε τους οικονομολόγους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας για να τους αναθέσει την προετοιμασία του προϋπολογισμού. Ο Σαμαράς, απαντώντας σε ερώτησή του για τη «φορολογική ελαστικότητα», ανέλαβε την εισήγηση για το σκέλος των εσόδων.

Όταν έφτασε η ώρα της συζήτησης του προϋπολογισμού στη Βουλή, παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Κανελλόπουλος δεν βρισκόταν στην αίθουσα, καθώς, όπως αφηγήθηκε ο Σαμαράς, είχε χαλάσει το αυτοκίνητό του έξω από τη Ραφήνα. Τότε, ο πρόεδρος της Βουλής Παπασπύρου έδωσε τον λόγο στον «ειδικό αγορητή επί των εσόδων», τον νεαρό Αντώνη Σαμαρά.

Μετά την ομιλία του, ο Καραμανλής τον κάλεσε κοντά του και, όπως είπε ο Σαμαράς, τον ρώτησε με τη χαρακτηριστική σερραϊκή προφορά του: «Ήταν το ντεμπούτο σου;». Όταν εκείνος απάντησε καταφατικά, ο Καραμανλής του χτύπησε το χέρι και του είπε: «Τα πήγες πολύ καλά».

«Μεγάλη τιμή για έναν βουλευτή αυτές οι λέξεις, από έναν ηγέτη που σπάνια εκδηλωνόταν», σχολίασε ο κ. Σαμαράς, καταλήγοντας: «Κι όμως, δεν θα με είχε ακούσει εκεί ο Καραμανλής, αν δεν είχε χαλάσει το αυτοκίνητο του Κανελλόπουλου. Χρειάζεται λοιπόν και τύχη».