Το ιατρείο στην οδό Κορνεάδου του Κολωνακίου

Η υπόθεση του δημοφιλή τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη έγινε αφορμή να έρθει στη δημοσιότητα σωρεία αποκαλύψεων όχι μόνο για το περιβόητο ιατρείο στο Κολωνάκι, αλλά σε πολλά άλλα παρόμοια ιατρεία που λειτουργούσαν στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.

Τώρα όλοι γνωρίζουν, όλοι ασχολούνται με το θέμα καθημερινά σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, διασταυρώνονται οι πληροφορίες για πρόσωπα, εντοπίζονται παραβάσεις, δυσλειτουργίες, παρανομίες, όλους τους αφορά και αναζητούν αγωνιωδώς τα αίτια του κακού. Φταίνε οι Ιατρικοί Σύλλογοι, φταίει η κατάργηση των << ράμπo >> της υγείας, τα social media, η Αρχή Διαφάνειας, ή η ματαιοδοξία αυτού του κόσμου;

Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε γιατί στην Ελλάδα για ολόκληρες δεκαετίες ήμασταν ένα ξέφραγο αμπέλι. Ήταν μια κατάσταση που όταν μας βόλευε την ονομάζαμε πρόοδο, ευημερία και εκσυγχρονισμό και όταν αυτή η ασυδοσία δεν μας βόλευε την αποκαλούσαμε ανεξέλεγκτη και ανυπαρξία του κράτους…

Όλοι θυμόμαστε αυτά τα χρόνια τη συμπεριφορά της κοινωνίας ακόμη και σήμερα όταν γίνονταν ένα σκάνδαλο που έβγαινε στα κανάλια και στις εφημερίδες, κατηγορούσαμε ότι σε αυτό το κράτος δεν υπάρχει έλεγχος. Όταν εμείς κάναμε το ίδιο ανεξάρτητα αν αφορούσε φοροδιαφυγή, διαγραφή μιας κλήσης, διορισμό ενός δικού μας με πολιτική πίεση ή άλλη μεγαλύτερης σημασίας παράβαση, τότε ήμασταν άνετοι, ισχυροί, δικτυωμένοι με προσβάσεις και κύρος στην κοινωνία.

Όταν στην καθημερινότητα των πολιτών γινόταν ένα σοβαρό ατύχημα ή τροχαίο λόγω υπερβολικής ταχύτητας, ή επειδή ο οδηγός ήταν μεθυσμένος, αμέσως κατηγορούσαμε την Αστυνομία γιατί δεν κάνει ελέγχους, λέγοντας πως τίποτα δεν γίνεται σωστό σε αυτή τη χώρα. Όταν η Αστυνομία στήνει μπλόκα για ελέγχους και αλκοτέστ, κατηγορούμε το κράτος για εισπρακτική πολιτική με παραβάσεις και κυρώσεις.

Από την άλλη πλευρά είναι αλήθεια ότι στη χώρα μας οι έλεγχοι συνήθως δεν λειτουργούσαν προληπτικά, γινόταν όταν προέκυπτε ένα ατύχημα ή ένα μεγάλο σκάνδαλο έβγαινε στη φόρα. Τα περασμένα χρόνια οι διορισμοί σε όλους τους τομείς γινόταν χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, οι γιατροί συνταγογραφούσαν ανεξέλεγκτα, οι επιδοτήσεις δίδονταν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και πολλοί ακόμη πιστεύουν ότι μπορεί να λειτουργούν αφού έτσι είχαν συνηθίσει ανεξέλεγκτα.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια πραγματικού ψηφιακού εκσυγχρονισμού του κράτους και το τοπίο άρχισε να αλλάζει. Διασταυρώνονται τα στοιχεία, πρόσωπα, πληροφορίες, εντοπίζονται παραβάσεις, φοροδιαφυγή, παρανομίες, δυσλειτουργίες.

Ελέγχονται τελικά όλα και όλοι; Όχι φυσικά δεν ελέγχονται ξεκάθαρα, γιατί η λαμογιά και η διαφθορά είναι μέσα στο αίμα του Έλληνα.
Τα πολιτικά γραφεία εξακολουθούν να τροφοδοτούν αυτή την νοοτροπία, αφού η ψηφοθηρία θεωρείται το μεγαλύτερο ατού, που ακόμη χρησιμοποιούν οι πολίτες για να λύσουν τα προβλήματά τους.

Συχνά οι πολίτες συζητούν και απαιτούν λέγοντας:
Έχεις μήπως καμιά άκρη σε αυτή την υπηρεσία για να προωθηθεί το αίτημά μου και τις περισσότερες φορές το θέμα που ζητά για να λυθεί δεν δικαιούται αφού είναι παράνομο.

Ένα συνηθισμένο φαινόμενο δυσαρέσκειας μεταξύ των πολιτών είναι τελευταία η προσπάθεια της κυβέρνησης κατά της φοροδιαφυγής και των παράνομων επιδοτήσεων. Δυσαρεστημένοι πολλοί επαγγελματίες με το τεκμαρτό εισόδημα, ενώ πολλοί εξ αυτών δήλωναν εισόδημα τόσο χαμηλό, που δεν δικαιολογούσε να πληρωθεί ούτε το ρεύμα, το τηλέφωνο και το νερό της επιχείρησής τους. Μεταξύ αυτών εκείνοι που θεωρούσαν την καταβολή ενισχύσεων παράνομα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για κανέναν, όλοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και προπάντων η κυβέρνηση που κυβερνά τον τόπο. Έλεγχοι παντού, σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος της προόδου, της αξιοκρατίας και της Δημοκρατίας, που η κυβέρνηση οφείλει να οδηγήσει τη χώρα, χωρίς να λογαριάσει κανένα πολιτικό κόστος.