Διονύσης Χιώτης στο BOX OUT: H καλοπέραση στην Κρήτη, ο ΟΦΗ και η κουμπαριά με τον «ανοιχτόμυαλο» Χρήστο Κόντη

Χθες (Τετάρτη, 16/09) , στο παρθενικό BOX OUT της τέταρτης σεζόν της εκπομπής στην Τηλεόραση CRETA, ο Βασίλης Σκουντής φιλοξένησε τον Διονύση Χιώτη, προπονητή τερματοφυλάκων του ΟΦΗ.

Μια κουβέντα για τη μοναχική θέση κάτω από τα δοκάρια, τον ΟΦΗ, τις δύσκολες στιγμές, την ΑΕΚ, το ΑΠΟΕΛ, τον Ντέμη Νικολαΐδη, τον Φερνάντο Σάντος, τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και, φυσικά, τη νέα γενιά τερματοφυλάκων.

Για μοναξιά του τερματοφύλακα: «Όντως η θέση έχει μοναξιά. Έχει το κακό ότι ένα λάθος το πληρώνεις. Υπάρχει όμως και το καλό: μια απόκρουση, ένα πέναλτι να πιάσεις, γίνεσαι ήρωας. Είναι περισσότερες οι κακές στιγμές. Έχεις πολλά λάθη, κακές εμφανίσεις, κράξιμο, πολλά άσχημα. Αλλά στο τέλος αυτό που μένει, αυτό που θυμάσαι, είναι τα καλά».

Η οικογένεια που γέμισε… τερματοφύλακες: Και αν ο ίδιος έζησε μια ζωή κάτω από τα δοκάρια, το ίδιο μονοπάτι ακολούθησαν και οι δύο γιοι του.

«Εγώ δεν τους έσπρωξα. Από τη μάνα τους μόνο ξύλο δεν έφαγαν! Ξαφνικά μια μέρα έρχεται ο μεγάλος και λέει “θέλω να γίνω τερματοφύλακας”. Του λέω “γίνεται”. Μετά από λίγο καιρό έρχεται και ο μικρός και λέει “κι εγώ θέλω να γίνω τερματοφύλακας”. Έγινε! Είναι κάπου φυσιολογικό, γιατί αυτά που βλέπουν τόσα χρόνια, αυτές τις εικόνες έχουν. Αυτά θέλουν να κάνουν».

Ο ίδιος, πάντως, δεν είχε ξεκινήσει έχοντας μπροστά του τις οργανωμένες ακαδημίες που γνωρίζουμε σήμερα.

«Η μεγαλύτερη ακαδημία της εποχής μας ήταν ο δρόμος. Η αλάνα. Εκεί ήταν η ακαδημία μας. Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό να παίζω τέρμα και να πέφτω στο τσιμέντο, στην άσφαλτο κανονικά».

Κάπου στα δώδεκά του αποφάσισε ότι αυτή θα ήταν η θέση του.

Από τη Δάφνη Δαφνίου στην ΑΕΚ

Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία ήρθε μέσα από τη Δάφνη Δαφνίου. Προπονητής του ήταν ο Γιάννης Καραγιάννης, ο οποίος στη συνέχεια πήγε στην Ακαδημία της ΑΕΚ και του ζήτησε να περάσει από δοκιμαστικό. Εκεί συνάντησε τον Κριστέλιο Σεραφείδη.

«Πήγα και έκανα το δοκιμαστικό. Το έκανε ο Κριστέλιος Σεραφείδης. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου καθόταν στον πάγκο. Ο Κριστέλιος έκανε την προπόνηση με πολιτικά ρούχα. Τελείωσε και ένας άλλος κύριος ρώτησε “ποιος είναι το παιδί;”. Ξεκινάμε λοιπόν με τον Κριστέλιο, βγάζω το πουκάμισο και κάνω την προπόνηση. Του άρεσε ο μικρός και τελικά μου έδωσαν την έγκριση».

Η ΑΕΚ ζήτησε τότε να αποκτήσει τον νεαρό τερματοφύλακα από τη Δάφνη Δαφνίου. Το ποσό που ζητήθηκε, περίπου τέσσερα εκατομμύρια δραχμές, αρχικά έκανε τον πατέρα του να πιστέψει ότι η μεταγραφή δεν θα προχωρούσε.

«Τότε οι ερασιτέχνες της ΑΕΚ δεν είχαν καν τις συνθήκες που υπάρχουν σήμερα. Δεν είχαμε πού να κάνουμε προπόνηση. Πηγαίναμε μια στο ένα χώμα, μια στο άλλο. Αλλά για μένα ήταν τεράστιο βήμα».

Στις εξέδρες του Ολυμπιακού Σταδίου, ως πιτσιρικάς, είχε παρακολουθήσει και μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια της ΑΕΚ.

«Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι θα έφτανα να παίξω πρωταγωνιστικό ρόλο σε αγώνα Champions League. Το ονειρεύεσαι, αλλά δεν το θεωρείς πραγματικότητα».

Ο Σμάιχελ και η μεγάλη απόκρουση του Σαργκάνη

Το παιδικό του ίνδαλμα ήταν ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες της εποχής.

«Ο Σμάιχελ. Τον έβλεπα και τον είχα σαν ίνδαλμα».

Όπως κάθε παιδί που αγαπά το ποδόσφαιρο, είχε χαραγμένες στο μυαλό του και ορισμένες μεγάλες αποκρούσεις που παρακολουθούσε στην τηλεόραση. Μια από αυτές ήταν του Νίκου Σαργκάνη.

Και κάπως έτσι, οι εικόνες που έβλεπε μικρός έγιναν αργότερα δικές του παραστάσεις.

Οι δυσκολίες και η πίστη

Η διαδρομή μέχρι την καθιέρωση δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα.

«Πάρα πολλές δυσκολίες. Απορρίψεις, πράγματα υπόγεια, να βγει κάποιος άλλος μπροστά. Πολλά άσχημα. Πράγματα που αυτή τη στιγμή, σαν προπονητής, δεν θα τα κάνω ποτέ. Υπομονή και πίστη στον Θεό. Γιατί όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Ο Θεός έχει χαραγμένο τον δρόμο του καθενός. Απλά εμείς δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Όταν έρχεται η δυσκολία, λέμε “αμάν, τι έγινε;”. Αλλά όταν ο Θεός κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη».

Αυτή την άποψη, όπως λέει, την έζησε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο όταν έφυγε από την ΑΕΚ.

Από την ΑΕΚ στην Κέρκυρα και από εκεί στο ΑΠΟΕΛ

Ο Χιώτης είχε περάσει 13 χρόνια στην ΑΕΚ ως επαγγελματίας και ήθελε να τελειώσει εκεί την καριέρα του.

«Δεν ήθελα ποτέ να φύγω. Ήθελα να τελειώσω την καριέρα μου στην ΑΕΚ. Έτσι το σκεφτόμουν».

Τα πράγματα όμως άλλαξαν.«Κάποια στιγμή μπορεί να είχε κουραστεί ο κόσμος. Ό,τι γινόταν έφταιγε ο Χιώτης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιχνίδι που αποκλειστήκαμε στα πέναλτι και πάλι έφταιγε ο Χιώτης».

Η πρώτη φορά που έμεινε ελεύθερος τον βρήκε χωρίς ξεκάθαρη επόμενη ημέρα.

«Ήταν περισσότερο το άγνωστο. Δεν είχα ξαναμείνει ποτέ ελεύθερος. Και είναι αυτό το “τι γίνεται τώρα;”. Δεν έβρισκα ομάδα στη Super League, ίσως και επειδή ήταν μεγαλύτερο το κασέ τότε. Καταλήγω στην Κέρκυρα, όπου έζησα μία από τις χειρότερες σεζόν της καριέρας μου».

Και μετά ήρθε το ΑΠΟΕΛ.

«Από εκεί που έκλεισε μια πόρτα, άνοιξε μια μεγαλύτερη. Εκείνη τη στιγμή ήμουν στεναχωρημένος, αλλά μετά ήρθε το ΑΠΟΕΛ».

Η Κύπρος θα γινόταν τελικά ένα τεράστιο κεφάλαιο της καριέρας του.

Η καθιέρωση και ο Φερνάντο Σάντος

Στην ΑΕΚ βρήκε μπροστά του σπουδαίους τερματοφύλακες, μεταξύ των οποίων τον Ηλία Ατματσίδη, τον Βασίλη Καραγιάννη και τον Σπύρο Οικονομόπουλο.

Και έμαθε από ανθρώπους που σημάδεψαν την πορεία του.

«Αυτός που με καθιέρωσε και έμαθα πολλά πράγματα μαζί του ήταν ο Φερνάντο Σάντος».

«Ο Σάντος με έβαλε να παίξω βασικός. Την επόμενη χρονιά, που έφυγε ο Σάντος και ήρθε ο Μπάγεβιτς, εκεί καθιερώθηκα».

Η θέση του τερματοφύλακα, όμως, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για λάθη ή για rotation.

«Είναι πολύ δύσκολη θέση. Δεν έχεις πολλές ευκαιρίες. Μόλις σου έρθει η ευκαιρία πρέπει να την αρπάξεις. Πρέπει όμως να έχεις και μεγάλη υπομονή, γιατί μπορεί να έχεις έναν προπονητή που λειτουργεί διαφορετικά».

«Έπαιζε ο Ατματσίδης. Τραυματίστηκε, μπήκα εγώ. Τραυματίστηκα εγώ, ξαναμπήκε ο Ατματσίδης. Ήταν αυτή η νοοτροπία του προπονητή. Ήμουν τυχερός που βρήκα τον Σάντος και καθιερώθηκα».

Το λάθος με τον Ολυμπιακό και η λύτρωση μία εβδομάδα μετά

Υπάρχουν στιγμές που ένας τερματοφύλακας θέλει να ξεχάσει. Και υπάρχει μία που ο Χιώτης δεν διστάζει να χαρακτηρίσει ως το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του.

«Για μένα το μεγαλύτερο λάθος ήταν η έξοδος στη φάση με τον Πατσατζόγλου. Δεν είναι θέμα συνεννόησης με τον Φερουζέμ. Του φωνάζω, δεν με ακούει, λόγω της έντασης. Αλλά το μεγαλύτερο λάθος ήταν η έξοδος».

Η ΑΕΚ είχε χάσει από τον Ολυμπιακό σε ένα μοιραίο παιχνίδι.

«Έρχομαι από ένα κακό παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, που χάνουμε και τον τίτλο. Είναι μοιραίο ματς. Σε στοιχειώνει αυτό».

Μία εβδομάδα αργότερα, στον τελικό του Κυπέλλου, ο Χιώτης γίνεται ο ήρωας της ΑΕΚ, αποκρούει πέναλτι και αναδεικνύεται MVP.

«Ευτυχώς για καλή μου τύχη ήρθε γρήγορα το ματς. Η λύτρωση. Και δεν στιγματίστηκα περισσότερο».

Από την απογοήτευση στην αποθέωση μέσα σε επτά ημέρες.

Οι ευρωπαϊκές νύχτες

Όταν τον ρώτησε ο Βασίλης Σκουντής να ξεχωρίσει τις μεγάλες στιγμές της καριέρας του, η απάντηση ήταν αυθόρμητη.

«Ο τελικός του Κυπέλλου, προφανώς. Η Ρεάλ, η Ρόμα. Γενικά όλα τα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Κάναμε ισοπαλία με την Ίντερ, την οποία δυσκολέψαμε πάρα πολύ. Μετά είχαμε τα παιχνίδια με τη Ρεάλ. Υπήρχαν πολλές καλές στιγμές».

Και φυσικά, οι νίκες στα ντέρμπι.«Οι νίκες στα ντέρμπι είναι κάτι ξεχωριστό» όπως είπε.

Από τον παίκτη στον προπονητή

Σήμερα, ο Χιώτης βρίσκεται στην άλλη πλευρά. Είναι προπονητής τερματοφυλάκων στον ΟΦΗ και πλέον καλείται να προετοιμάσει όχι τον εαυτό του, αλλά τον άνθρωπο που θα σταθεί κάτω από τα δοκάρια.

«Είναι άλλο πράγμα να πρέπει να φτιάξεις τον Χιώτη και άλλο να πρέπει να φτιάξεις τον Χριστογιώργο».

«Όταν παίζεις εσύ, είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής. Ξέρεις τι γίνεται σε σένα. Όταν έχεις τον τερματοφύλακά σου που παίζει, δεν γνωρίζεις ακριβώς πώς αισθάνεται. Μπορείς να του δώσεις τρεις-τέσσερις συμβουλές, αλλά δεν το γνωρίζεις».

Εδώ, όμως, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: τις δικές του παραστάσεις.

«Είμαι τυχερός σαν προπονητής, γιατί έχω τις εμπειρίες και γνωρίζω πώς αισθανόμουν εγώ. Είναι παραστάσεις που τις έχω ζήσει και έτσι μπορώ να καταλάβω εύκολα πότε ο τερματοφύλακας έχει άγχος, πότε είναι λίγο παραπάνω πιεσμένος, πότε είναι πιο χαλαρός».

Ένας χρόνος στην Κρήτη

Στην Κρήτη, ο Χιώτης και το επιτελείο του ΟΦΗ συμπληρώνουν περίπου έναν χρόνο.

Και η πρώτη αποτίμηση είναι κάτι παραπάνω από θετική: «Φαίνεται ότι καλοπερνάμε! Από τι θα το έχουμε; Πέντε-έξι κιλάκια τα έχουμε, οπότε καλοπερνάμε. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο».

Η Κρήτη, όπως λέει χαμογελώντας, έχει γίνει «καταστροφή» για την οικογένειά του από γαστρονομικής άποψης. Πέρα όμως από το φαγητό, υπάρχει κάτι σημαντικότερο.

«Περνάμε πολύ καλά. Η φιλοξενία που έχουμε ζήσει εδώ στην Κρήτη είναι πρωτόγνωρη. Ξέχωρα από τα αποτελέσματα, την επιτυχία, τα Κύπελλα. Ο κόσμος εδώ είναι φιλόξενος και το έχουμε ζήσει αυτό».

Η ΑΕΚ, ο Ντέμης και η επιστροφή στο σπίτι

Ο Χιώτης έζησε και την εποχή της ΑΕΚ του Ντέμη Νικολαΐδη, όταν η ομάδα προσπαθούσε να αναγεννηθεί.

«Στην αρχή ξεκίνησε ονειρικά. Αυτό που ζούσαμε τότε στην ΑΕΚ, από την απόλυτη καταστροφή ξαφνικά ζούσαμε απίστευτες στιγμές. Πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ με 45.000 κόσμο. Τέτοια πράγματα δεν τα ξεχνάς».

Η συνέχεια, ωστόσο, δεν ήταν ανάλογη.

«Το πρωτάθλημα ξεκίνησε πολύ καλά. Υπήρχε ένα project με μικρούς, με Έλληνες, να το φτιάξουμε. Κάπου κάθε χρόνο όμως άλλαζε λίγο. Πάμε να φέρουμε ξένους, πάμε να φέρουμε ακριβούς παίκτες. Ίσως κάπου εκεί χάλασε η συνταγή. Ίσως να επηρέασε και ο Ντέμης και ο Φερέρ, δεν ξέρω. Ήταν πολύ κοντά τότε».

Και από την κουβέντα δεν θα μπορούσε να λείψει η Νέα Φιλαδέλφεια.

Ο Χιώτης ήταν ο τελευταίος τερματοφύλακας της ΑΕΚ που υπερασπίστηκε την εστία της στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο ιστορικό 4-0 επί του Άρη στις 3 Μαΐου 2003.

«Τις επόμενες ημέρες που ξεκίνησε το γκρέμισμα, περνούσα απ’ έξω από το γήπεδο και μελαγχολούσα. Ίσως επειδή είχα και το προαίσθημα ότι δεν πρόκειται να ξαναγίνει το γήπεδο εκεί».

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, πολλές έδρες και μια δύσκολη περίοδος μέχρι η ΑΕΚ να επιστρέψει στο σπίτι της.

«Είναι κατάντια για μια μεγάλη ομάδα να πηγαίνει από το ένα γήπεδο στο άλλο για να παίξει έδρα. Ευτυχώς πέρασαν όλα αυτά. Επιτέλους η ΑΕΚ ξαναπαίζει στο σπίτι της».

Για την γνωριμία με τον Χρήστο Κόντη

«Ο Χρήστος έχει βαφτίσει τον μικρό μου γιο, τον Γιώργο. Με τον Χρήστο πολύ παρέα ξεκινήσαμε να κάνουμε όταν ήρθα στην ΑΕΚ, το 2004. Είχε γεννηθεί η κόρη του Χρήστου και ο γιος μου ο μεγάλος, οπότε ξεκινήσαμε στα παιδικά πάρτι. Κάναμε λίγο παρέα και δέσαμε, από το 2005. Μόνο στον Παναθηναϊκό δεν είμασταν μαζί.»

Τι καλό έχει ο Κόντης, που κάνει ανθρώπους να τον εμπιστεύονται;

Πολλές φορές οι συνεργάτες είναι πιο απαιτητικοί από ό,τι είναι οι εργοδότες. Εκτός ότι είναι πολύ καλός με τους συνεργάτες του, είναι ανοιχτόμυαλος.Όχι, μαθαίνει από εμάς. Δηλαδή είναι… Αν του πεις κάτι και είναι σωστό, το υιοθετεί. Σου δίνει πάρα πολύ χώρο να κάνεις πολλά πράγματα»

Για τον ΟΦΗ;

«Όταν κατεβήκαμε κάτω, σίγουρα δεν περιμέναμε πού θα φτάναμε, σε αυτό το επίπεδο που είμαστε τώρα. Αυτό όμως που περιμέναμε, αυτό που πιστεύαμε μάλλον, και αυτό φαίνεται να είναι η πρώτη δήλωση του Χρήστου, είναι ότι πάμε για το 5-8. Ήμασταν τρίτοι από το τέλος μόλις ήρθαμε. Το πρώτο μας παιχνίδι πέσαμε πρώτοι ελεύθεροι και πιστεύαμε ότι θα πάμε 5-8, γιατί εκτός του ότι πιστεύουμε στη δουλειά μας, πρέπει να σου το πω, είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που κάνουμε. Και αυτό μάλιστα, το πιο σημαντικό, είναι να πεις στους άλλους ότι ξέρεις κάτι, εμπιστεύσου με.»

Δείτε όλη την συνέντευξη