Λ. Αυγενάκης για Προσωπικό Βοηθό: «Ανάγκη επανεξέτασης του ηλικιακού ορίου για τα άτομα με βαριά και μόνιμη αναπηρία»

Με Κοινοβουλευτική Ερώτησή του προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου, ο Λευτέρης Αυγενάκης ζητά να εξεταστεί ειδική εξαίρεση ή εξατομικευμένη αξιολόγηση για τα άτομα άνω των 67 ετών, των οποίων η αναπηρία προϋπήρχε του συγκεκριμένου ηλικιακού ορίου.

Την ανάγκη επανεξέτασης του ανώτατου ηλικιακού ορίου στο Πρόγραμμα «Προσωπικός Βοηθός για Άτομα με Αναπηρία» αναδεικνύει με Κοινοβουλευτική Ερώτησή του ο πρ. Υπουργός και Βουλευτής Ηρακλείου Λευτέρης Αυγενάκης.

Η Ερώτηση κατατέθηκε προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας κα Δόμνα Μιχαηλίδου και αφορά τα άτομα με βαριά και μόνιμη αναπηρία, τα οποία έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας τους και, κατά κανόνα, δεν μπορούν να ενταχθούν ως νέοι δικαιούχοι στο Πρόγραμμα.

Ο θεσμός του Προσωπικού Βοηθού αποτελεί μία ιδιαίτερα σημαντική κοινωνική παρέμβαση, καθώς ενισχύει την αυτονομία, την ανεξάρτητη διαβίωση και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική και οικονομική ζωή, περιορίζοντας παράλληλα την εξάρτησή τους από το οικογενειακό περιβάλλον.

Η ανάγκη υποστήριξης δεν σταματά στα 67

Στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο προβλέπεται ως βασική προϋπόθεση επιλεξιμότητας το ηλικιακό όριο των 67 ετών. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη δημιουργεί εύλογο προβληματισμό για τα άτομα με βαριά, μόνιμη ή εφ’ όρου ζωής αναπηρία, η οποία προϋπήρχε επί σειρά ετών ή ακόμη και από νεαρή ηλικία.

Στις περιπτώσεις αυτές, η αναπηρία δεν αποτελεί συνέπεια της γήρανσης, αλλά μία κατάσταση που συνοδεύει τον άνθρωπο για χρόνια ή και δεκαετίες, προκαλώντας σοβαρούς λειτουργικούς περιορισμούς και διαρκή ανάγκη καθημερινής υποστήριξης.

Η συμπλήρωση ενός ηλικιακού ορίου δεν μεταβάλλει τη φύση ή τη βαρύτητα της αναπηρίας, ούτε συνεπάγεται ότι παύει η ανάγκη για προσωπική βοήθεια. Αντιθέτως, η αύξηση της ηλικίας είναι δυνατόν να περιορίσει ακόμη περισσότερο τη λειτουργικότητα και τις δυνατότητες αυτοεξυπηρέτησης του ατόμου.

Μεγάλο βάρος για τις οικογένειες

Το ζήτημα έχει ιδιαίτερα σημαντική κοινωνική διάσταση και για τις οικογένειες των ατόμων με βαριά αναπηρία. Σε πολλές περιπτώσεις, την καθημερινή φροντίδα αναλαμβάνουν ο ή η σύζυγος και άλλα μέλη της οικογένειας, τα οποία συχνά βρίσκονται και τα ίδια σε προχωρημένη ηλικία. Καλούνται, έτσι, να ανταποκριθούν σε αυξημένες και διαρκείς ανάγκες, χωρίς να διαθέτουν πάντοτε τη σωματική αντοχή ή την οικονομική δυνατότητα που απαιτείται.

Η ανάγκη για προσωπική βοήθεια συνδέεται πρωτίστως με τη βαρύτητα και τη μονιμότητα της αναπηρίας, τη λειτουργικότητα, τον βαθμό αυτονομίας και τις πραγματικές συνθήκες καθημερινής διαβίωσης κάθε ανθρώπου.

Υπό αυτό το πρίσμα, ένα οριζόντιο ηλικιακό όριο δεν θα πρέπει να αποτελεί το μοναδικό και καθοριστικό κριτήριο αποκλεισμού από μία τόσο σημαντική υπηρεσία κοινωνικής υποστήριξης.

Τα δύο ερωτήματα προς την Υπουργό

Με την Κοινοβουλευτική του Ερώτηση, ο Λευτέρης Αυγενάκης ζητά από την αρμόδια Υπουργό να διευκρινίσει:

εάν προτίθεται να επανεξετάσει το ανώτατο ηλικιακό όριο των 67 ετών, ιδίως για πρόσωπα με βαριά, μόνιμη ή εφ’ όρου ζωής αναπηρία που προϋπήρχε της συμπλήρωσης του συγκεκριμένου ορίου, εξετάζοντας τη δυνατότητα ειδικής εξαίρεσης ή εξατομικευμένης αξιολόγησης με βάση τη λειτουργικότητα και την πραγματική ανάγκη καθημερινής υποστήριξης,
ποια μέτρα σχεδιάζεται να ληφθούν για τη διασφάλιση επαρκούς και συνεχούς υποστήριξης των ατόμων με βαριά αναπηρία άνω των 67 ετών, τα οποία δεν μπορούν να ενταχθούν στο Πρόγραμμα, ιδιαίτερα όταν το οικογενειακό τους περιβάλλον αδυνατεί αντικειμενικά να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες φροντίδας.
Στόχος της κοινοβουλευτικής παρέμβασης είναι να εξεταστεί ένα περισσότερο ευέλικτο και εξατομικευμένο πλαίσιο, το οποίο θα λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές ανάγκες κάθε προσώπου και δεν θα αποκλείει ανθρώπους με βαριά και προϋπάρχουσα αναπηρία αποκλειστικά λόγω ηλικίας.

Η προστασία της αυτονομίας και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία δεν μπορεί να σταματά με τη συμπλήρωση του 67ου έτους. Η αναγκαία υποστήριξη πρέπει να καθορίζεται από τις πραγματικές ανάγκες, τη λειτουργικότητα και τον βαθμό αυτονομίας κάθε ανθρώπου.