Ο πρόεδρος στο πλευρό του Ψαραντώνη!

Μια συνάντηση με πολύ συναίσθημα έγινε στο Γάζι χθες. Ο Μανόλης Βεληβασάκης που διέπρεψε στην Αμερική ως μηχανικός, διετέλεσε και πρόεδρος της Παγκρητικής Αμερικής, επισκέφτηκε τον φίλο του Αντώνη Ξυλούρη (Ψαραντώνης) που εδώ και καιρό είναι κλινήρης στο σπίτι.

«Απόψε θυμηθήκαμε πολλά.

Γυρίσαμε νοερά στη Νέα Υόρκη και σ’ εκείνο το αξέχαστο ταξίδι του με τους μουσικούς συντρόφους του και τους Χαΐνηδες. Θυμηθήκαμε τη μεγάλη συναυλία στο Μανχάταν, όπου περισσότεροι από δύο χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να ακούσουν μια μουσική που ερχόταν από τα βάθη των αιώνων και για λίγες ώρες, έκανε τη Νέα Υόρκη να μοιάζει λίγο με Ψηλορείτη.

Και ύστερα ήρθε εκείνη η άλλη, διαφορετική βραδιά στον Σύλλογο Κρητών. Μια πραγματική ολονυχτία ιεροτελεστία με τον Ψαραντώνη. Χωρίς τα σημερινά τεράστια ηχητικά συστήματα, χωρίς υπερβολές και θόρυβο. Μόνο ο άνθρωπος, η λύρα του, η φωνή του και η παρέα.

Κι ίσως εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του.» ανέφερε ο πρόεδρος. Και συνέχισε:

«Ο Ψαραντώνης δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας δεξιοτέχνης της λύρας. Είναι ένας από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν παίζουν απλώς την παράδοση· την κουβαλούν μέσα τους. Στο παίξιμό του ακούς τον δροσερό αέρα του Ψηλορείτη, τις πανάρχαιες μελωδίες του Δια, τον πόνο και την περηφάνια της Κρήτης, αλλά και εκείνη την ανυπότακτη ελευθερία που χαρακτηρίζει τον τόπο μας.

Γι’ αυτό και η μουσική του μπόρεσε να ταξιδέψει στον κόσμο. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι Κρητικός για να αισθανθεί τον Ψαραντώνη. Γιατί πίσω από τη λύρα υπάρχει κάτι βαθύτερο και πανανθρώπινο: η ανάγκη του ανθρώπου να θυμάται τις ρίζες του και ταυτόχρονα να σηκώνει το βλέμμα ψηλά.

Απόψε, όμως, δεν πήγα με άδεια χέρια. Του κρατούσα ένα δώρο που είχε για μένα ιδιαίτερη σημασία: το βιβλίο μου, «Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου».

Το δέχτηκε με χαρά. Το πήρε στα χέρια του, το ξεφύλλισε και το εξέτασε με προσοχή. Μου είπε τα καλά του λόγια και ύστερα, με εκείνη την απλότητα και την αυθεντικότητα που τον χαρακτηρίζουν, μου είπε πως θα το διαβάσει, με τη βοήθεια της αγαπημένης του Ψαραντώναινας, σελίδα προς σελίδα.

Η στιγμή αυτή με συγκίνησε ιδιαίτερα. Γιατί σκέφτηκα πως το βιβλίο αυτό μιλά για μια ζωή γεμάτη ταξίδια, ανθρώπους, έργα και κορυφές. Και τώρα βρισκόταν στα χέρια ενός ανθρώπου που είχε σκαρφαλώσει κι εκείνος στις δικές του κορυφές — όχι με σχέδια, υπολογισμούς, ατσάλι και μπετόν, αλλά με μια λύρα, ένα δοξάρι και μια φωνή.

Απόψε, λοιπόν, δεν επισκέφθηκα μόνο τον θρυλικό καλλιτέχνη.

Επισκέφθηκα τον φίλο μου τον Αντώνη.

Και καθώς καθόμασταν και ξετυλίγαμε τριάντα και πλέον χρόνια αναμνήσεων, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πως τελικά αυτά είναι τα πραγματικά κέρδη της ζωής. Οι φιλίες που άντεξαν στον χρόνο. Οι δυο ρακές γύρω από ένα τραπέζι. Ένα πείραγμα που επαναλαμβάνεται για δεκαετίες. Μια λύρα που κάποτε έπαιξε για να καλωσορίσει έναν φίλο. Κι ένα βιβλίο που σήμερα πέρασε από τα χέρια του ενός στα χέρια του άλλου, σαν μικρό ενθύμιο μιας κοινής πορείας πολλών χρόνων.»