«Πού ’ναι τα χρόνια» – Οι μελωδίες του Σταύρου Κουγιουμτζή ξαναζωντανεύουν με δύο υπέροχες συναυλίες

Όταν στη Θεσσαλονίκη του ’40 ένας δεκαπεντάχρονος νεαρός συναντήθηκε για πρώτη φορά με το άκουσμα ενός πιάνου πίσω από τα κλειστά παντζούρια κάποιου σπιτιού, ένας μεγάλος συνθέτης γεννήθηκε: o Σταύρος Κουγιουμτζής. «Μισός λόγιος, μισός λαϊκός», όπως ο ίδιος αυτοχαρακτηρίστηκε, ο ευαίσθητος αυτός συνθέτης με τη λιτή, ευγενική φιγούρα, μπόλιασε στη μουσική του τα παιδικά του βιώματα στην προσφυγική συνοικία με τον ήχο του γραμμοφώνου στα αυτιά του, με την κλασική μουσική του παιδεία και τον λιτό, αυθεντικό του βίο της ανένδοτης ηθικής και του αναχωρητισμού.

Η μουσική του Σταύρου Κουγιουτζή άφησε χνάρι βαθύ στην ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού, μα κυρίως στην καρδιά μας. Μια μόνο μελωδία ή ένας στίχος του είναι ικανά να «τραντάξουν» συθέμελα τον ακροατή του, ο οποίος «συγκλονίζεται» από τη βαθιά ψυχή του δημιουργού του «Κάπου νυχτώνει», «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», « Είσαι ωραία σαν αμαρτία», «Κόκκινο Φουστάνι» ή του «Ένας κόμπος η χαρά μου».

”Ο σεμνός, ηθικός και εύθραυστος αυτός συνθέτης και στιχουργός, που έμελλε να αφήσει χνάρι βαθύ στην ελληνική μουσική κληρονομιά μας, περιπλανήθηκε για λίγο ως πιανίστας στη νυχτερινή Αθήνα, μα ο δρόμος αυτός δεν τον κράτησε για πολύ. Έχοντας -μοίρα καλή!- την προτροπή και το πρότυπο ιερών τεράτων όπως ο Θεοδωράκης ή ο Γκάτσος, “πειραματίστηκε” και σύντομα επιδόθηκε στη σύνθεση των δικών του τραγουδιών.
Τα τραγούδια -όπως ο ίδιος αφηγιόταν- έμαθε να τα αγαπά, μα κυρίως να τα ζει στο πετσί του, όπως τα ζούσε το μελίσσι των βασανισμένων ανθρώπων της παιδικής του πατρίδας-ηλικίας. Χωρίς φιλολογία. Άμεσα.
Αυτή η αμεσότητα είναι -με σιγουριά- ένα κύριο συστατικό από τα μαγικά συστατικά του σύμπαντος των τραγουδιών του, που με χαρακτηριστική ευκολία και καταπληκτική ταχύτητα, σε σημαδεύουν και σε διαπερνούν κεντρικά στην καρδιά, με στίχους και μουσικές όπως το “Πού ‘ναι τα χρόνια ωραία χρόνια που είχες λουλούδια μες στην καρδιά”, “Μη μου θυμώνεις μάτια μου που φεύγω για τα ξένα”, Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει,, χάνεται ο δρόμος και πού να σε βρω”, “Οι ελεύθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές, μες στα τείχη που έχει χτίσει ο καθένας για να ζήσει τις μεγάλες του στιγμές¨ κι άλλοτε πάλι “Είσαι ωραία σαν αμαρτία κι εγώ παιδάκι της γειτονιάς”, “Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα ‘ρθεις στάλα στάλα θα στη δώσω για να δροσιστείς” ή “Δίψασα στην πόρτα σου γι’ αγάπη κι έγειρα γλυκά να κοιμηθώ” …

Την Κυριακή 23 Αυγούστου στην Κεντρική Πλατεία της Σητείας και τη Δευτέρα 24 Αυγούστου στο Μικρό Κηποθέατρο ¨Μάνος Χατζηδάκις” στο Ηράκλειο, με τη στήριξη της Περιφέρειας Κρήτης, θα πραγματοποιήσουμε με τους συνεργάτες μου δύο συναυλίες αφιέρωμα στον μεγάλο αυτό δημιουργό με τίτλο “Πού ‘ναι τα χρόνια”, ανέφερε με ανάρτηση της η Αμαλία Ασκορδαλάκη, η οποία μαζί με τον Πάνο Τσίτσικα θα ερμηνεύσουν τραγούδια που έγραψαν ιστορία.

Τις συναυλίες στηρίζει επικοινωνιακά το CRETA24, η Τηλεόραση CRETA και το ΣΚΑΪ Κρήτης.