Ας μην νιώθουμε τύψεις και για τα Μουντιάλ!

Οφείλω να παραδεχθώ ότι το Μουντιάλ, εντός αγωνιστικού χώρου, μου άρεσε. Πολλά αμφίρροπα ματς, πολλές ωραίες ιστορίες, πολλοί μεγάλοι πρωταγωνιστές, ο μεγαλύτερος όλων σε ένα καταπληκτικό Last Dance και τελικά η καλύτερη ομάδα να το σηκώνει απολύτως δίκαια.

Εκτός αγωνιστικού χώρου υπήρχαν πάρα πολλοί λόγοι να το σιχαθείς και να κλείσεις την τηλεόραση .
Τα hydration breaks και το half time show π.χ., ήταν και κατά την δική μου γνώμη εκνευριστικές και ανούσιες προσπάθειες να έρθει το παιχνίδι πιο κοντά στα αμερικάνικα αθλητικά πρότυπα, αλλά μου φάνηκε και κάπως υπερβολική η συζήτηση και η γκρίνια γύρω από αυτά.

Το βασικότερο πρόβλημα στα δικά μου μάτια υπήρξε ευθύς – εξαρχής, ο ανεκδιήγητος πορτοκαλί τύπος που τον είδαμε και το βράδυ της Κυριακής να τρώει μια πολύ ωραία γιούχα από τον κόσμο και να στριμώχνεται στην εξέδρα των θριαμβευτών για να βγει φωτογραφία μαζί με τον Ρόδρι, μέχρι που ο έτερος ανεκδιήγητος τύπος, ο Ινφαντίνο, ευτυχώς, τον πήρε μακριά.

Και συνολικά, διάφορα εξωαγωνιστικά περιστατικά, τα οποία φανέρωσαν την σημερινή, εξαιρετικά προβληματική κατάσταση τις ΗΠΑ, πραγματικά θα μπορούσαν να αμαυρώσουν την διοργάνωση.Πλην όμως, δεν το έκαναν. Όπως συμβαίνει συνήθως, τα γύρω – γύρω θα ξεχαστούν.

Ξέρετε, πολλά άλλα Παγκόσμια Κύπελλα του παρελθόντος πραγματοποιήθηκαν μέσα σε δύσκολες, πολιτικές συνθήκες, από ορισμένες εκ των χειρότερων δικτατοριών του περασμένου αιώνα και παρ’ όλα αυτά πλέον τα θυμόμαστε με νοσταλγία.

Το Μουντιάλ αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά εμπορικά προϊόντα στην ιστορία του κόσμου και προφανώς οι πιο διεφθαρμένες και απολυταρχικές πολιτικές εξουσίες δεν θα έχαναν την ευκαιρία να το αξιοποιήσουν για ξέπλυμα , ειδικά από την στιγμή που η FIFA διαχρονικά δεν έχει ούτε αρχές, ούτε ήθος, ούτε – η σημερινή ηγεσία της – καν σπονδυλική στήλη.

Κι ωστόσο είναι τέτοια η δύναμη αυτής ειδικά της διοργάνωσης που όταν ξεκινά μας κάνει, αν όχι να ξεχάσουμε, σίγουρα να παραμερίσουμε τις ενστάσεις και τις αντιρρήσεις μας. Ή ακόμα και να ανακαλύπτουμε άλλοθι για να συνεχίσουμε να την βλέπουμε – επειδή θέλουμε η Αργεντινή να ταπεινώσει τους Άγγλους, επειδή θέλουμε η Γαλλία των παιδιών των μεταναστών να ταπεινώσει την Λεπέν, επειδή θέλουμε η Ισπανία να ταπεινώσει τον Τραμπ για όσα είπε πρόσφατα στο ΝΑΤΟ.

Στην πραγματικότητα το βλέπουμε επειδή αγαπάμε την μπάλα. Και ξέρετε κάτι; Δεν πειράζει ρε παιδιά. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο μποϊκοτάροντας μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Υπάρχουν πολλοί, ουσιαστικότεροι τρόποι “αντίστασης” αν όντως θέλουμε να αντισταθούμε σε όσα φριχτά συμβαίνουν γύρω μας. Όπως – μάλλον – υπάρχουν και ουσιαστικότεροι λόγοι για να νιώθουμε τύψεις ή ενοχές για την καθημερινή συμπεριφορά μας ή για την στάση μας απέναντι σε διάφορα πράγματα.

Το να απολαύσουμε την τελευταία παράσταση του μεγαλύτερου όλων των εποχών Μέσι, την κορυφαίο αθλητικό πανεπιστήμιο της τελευταίας 20ετίας, την Ισπανία, να βγάζει άλλη μια άριστη φουρνιά “τελειόφοιτων”, τον Εμπαπέ να γράφει ιστορία μπροστά στα μάτια μας, την Αγγλία να εφευρίσκει μια ακόμα βερσιόν αποτυχίας, δεν μας κάνει υποστηρικτές του Τραμπ, ακροδεξιούς , ρατσιστές.
Ό, τι ακριβώς ήμασταν προ Μουντιάλ, είμαστε και σήμερα . Ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι.

Μόνο λίγο μεγαλύτεροι, ειδικά όσοι μετράμε την ηλικία μας με Παγκόσμια Κύπελλα…