Μπιάγκης: «Ναι στη θεσμική κατοχύρωση της περιφερειακής τηλεόρασης,  αλλά με ρυθμίσεις που στηρίζουν την πολυφωνία και τη διαφάνεια»

Ο Γραμματέας της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής και Βουλευτής Κέρκυρας, Δημήτρης Μπιάγκης τοποθετήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής, επί του σχεδίου νόμου για την αδειοδότηση των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών.

Όπως επισήμανε, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής συμμετείχε στη συζήτηση από την πρώτη στιγμή με εποικοδομητική στάση, αναγνωρίζοντας την ανάγκη να μπει τέλος σε ένα καθεστώς δεκαετιών με προσωρινότητα, ασάφειες και ελλιπή εποπτεία. Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι το κρίσιμο ερώτημα είναι τι είδους αδειοδότηση θεσπίζεται και αν αυτή προστατεύει πραγματικά την περιφερειακή ενημέρωση, τη διαφάνεια και τη δημοκρατική πολυφωνία.

Στην ομιλία του ο βουλευτής ανέδειξε τις τεχνικές και θεσμικές ασάφειες του νομοσχεδίου, ιδίως ως προς τον αριθμό των αδειών ανά Περιφερειακή Ζώνη, τη μετάβαση στο νέο ψηφιακό πρότυπο τηλεοπτικής εκπομπής, την επικαιροποίηση του Χάρτη Συχνοτήτων και το κόστος τεχνολογικής προσαρμογής. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής για μεταβατική περίοδο συμμόρφωσης των μικρότερων περιφερειακών σταθμών, ώστε η προστασία της εργασίας να μη μετατραπεί σε πρόσχημα για το κλείσιμό τους. Παράλληλα, ζήτησε πραγματική ενίσχυση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, διαφάνεια στην κρατική διαφήμιση, καθώς και την εφαρμογή της νομοθεσίας για τον έλεγχο της αξιοπιστίας των δημοσκοπήσεων που προβάλλονται από τα τηλεοπτικά μέσα. Ειδική αναφορά έκανε και στην ανάγκη ενίσχυσης της προσβασιμότητας στην ενημέρωση των πολιτών με προβλήματα ακοής, τονίζοντας ότι αυτή δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά δικαίωμα.

Ο Δημήτρης Μπιάγκης τόνισε ότι η αναγκαία ρύθμιση του τοπίου των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια τυπική διευθέτηση μιας χρόνιας εκκρεμότητας, αλλά θα έπρεπε να αποτελέσει ευκαιρία για ουσιαστική θωράκιση της τοπικής ενημέρωση, η οποία, όπως σημείωσε, είναι θεσμός δημοκρατίας, που δίνει βήμα στις νησιωτικές, ακριτικές και περιφερειακές κοινωνίες, αναδεικνύει τις ανάγκες τους και διασφαλίζει ότι η φωνή τους φτάνει στα κέντρα λήψης αποφάσεων.