ΕΛ.Α.Σ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς

Σε πρώτη φάση ο Αλέξης Τσίπρας σίγουρα πέτυχε αυτό που ήθελε.

Η ιδρυτική εκδήλωση του νέου κόμματος του έγινε viral μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κυρίως βέβαια λόγω του ονόματος του, «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» (ΕΛ.Α.Σ.) και -πολύ – λιγότερο λόγω των θέσεων και των απόψεων που ακούστηκαν.

Σε δεύτερη φάση μένει να δούμε τι μομέντουμ θα δημιουργήσει η ΕΛ.ΑΣ. και πόσο θα το διατηρήσει. Και βέβαια μένει να δούμε αν ο πρώην πρωθυπουργός άλλαξε σε κάτι ή αν απλώς θεωρεί ότι με τα ίδια πάνω – κάτω υλικά (έστω και με διαφορετικά πρόσωπα) μπορεί να δημιουργήσει ξανά το 2026, τις εκλογικές επιτυχίες  του 2015.

Πέρα από τον ίδιο και τους λόγους που τον οδήγησαν στην επιστροφή πάντως, το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεδομένα θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στα πολιτικά μελλούμενα, αποτελεί μια ηχηρή αποτυχία του συνολικού πολιτικού προσωπικού της χώρας και ειδικότερα της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Δέκα χρόνια μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και επτά χρόνια μετά την εκλογική ήττα του 2019, το πολιτικό σύστημα μοιάζει να επιστρέφει στο ίδιο σημείο εκκίνησης.

Για ποιο λόγο η εύλογη ανάγκη εύρεσης ενός πόλου που θα σταθεί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη οδηγεί ξανά σημαντικό μέρος της κεντροαριστερής βάσης στον άνθρωπο που ήδη δοκιμάστηκε, κυβέρνησε, συγκρούστηκε με την πραγματικότητα και τελικά  συνετρίβη πολιτικά;

Μα επειδή μετά από τόσα χρόνια κρίσεων, διασπάσεων, πολιτικής φθοράς και συνεχών ανακατατάξεων, ο χώρος της κεντροαριστεράς δεν κατάφερε να αναδείξει ούτε ένα νέο πρόσωπο, ούτε μία πραγματικά πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Το ΠΑΣΟΚ, παρά την σταθεροποίησή του στη δεύτερη θέση παραμένει εγκλωβισμένο σε χαμηλές πτήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ (με μεγάλη ευθύνη και του ίδιου του Τσίπρα) οδηγήθηκε σε αποσύνθεση και οι μικρότεροι σχηματισμοί αδυνατούν να αποκτήσουν κοινωνικό αποτύπωμα.

Μέσα σε αυτό το κενό, ο Τσίπρας επιστρέφει όχι βέβαια επειδή η κοινωνία τον ζητά με ενθουσιασμό, αλλά επειδή το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να παράξει κάτι διαφορετικό. Είναι “δώρο” για τον Αλέξη η κατάσταση που επικρατεί στην αριστερή  “πολυκατοικία” και επέσπευσε την επάνοδό του (φανταζόμαστε ότι το 2023 δεν του περνούσε από το μυαλό ότι το 2026 θα ιδρύει νέο κόμμα, αλλά πάλι, μπορεί και να του περνούσε…), μένει να αποδειχθεί αν θα είναι και “δηλητηριασμένο” – οποιαδήποτε αποτυχία από εδώ κι εμπρός θα συνιστά και το πολιτικό τέλος του.

Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. είναι επομένως κάτι περισσότερο από μια κομματική ανακοίνωση.

Είναι ο καθρέφτης της αδυναμίας της ελληνικής κεντροαριστεράς να ανανεωθεί ουσιαστικά. Και είναι πραγματικά ανησυχητικό ότι απέναντι στον Μητσοτάκη της φθοράς και των διαρκών σκανδάλων , επιχειρεί να λανσαριστεί μόνη λύση η επιστροφή ενός παλιού πρωταγωνιστή.