Η προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου δεν αποτέλεσε απλώς ακόμη μία κοινοβουλευτική αντιπαράθεση. Λειτούργησε ως καθρέφτης μιας πολιτικής πραγματικότητας που έχει ήδη μετατοπιστεί σε προεκλογικούς ρυθμούς.
Η σύγκρουση μεταξύ του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας εφ’ όλης της ύλης πολιτικής αναμέτρησης.
Από τους υψηλούς τόνους και την αιχμηρή ρητορική μέχρι την προσήλωση σε κεντρικά πολιτικά αφηγήματα, Κυριάκος Μητσοτάκης και Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησαν πρωτίστως να απευθυνθούν στο εσωτερικό του πυρήνα του κόμματός τους και της εκλογικής τους βάσης και δευτερευόντως στη “δεξαμενή” των αναποφάσιστων.
Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή της σταθερότητας και της ανάγκης αποφυγής «επιστροφών στο παρελθόν».
Από την άλλη, η αντιπολίτευση επενδύει σε μια σκληρή κριτική περί θεσμικής εκτροπής και κρίσης του κράτους δικαίου, ανεβάζοντας αισθητά τους τόνους και προσωποποιώντας τις ευθύνες.
Η αντιπαράθεση δεν είναι απλώς πολιτική αλλά και εξόχως στρατηγική.
Μοιάζει να αποτελεί η συνεδρίαση της Πέμπτης μία αφετηρία προεκλογικής περιόδου όπου η πόλωση θα αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό και ο δημόσιος διάλογος θα κινείται ολοένα και περισσότερο στα όρια της σύγκρουσης.
