Η Πομπηία συνεχίζει να εκπλήσσει, όχι μόνο για το πόσο καλά διατηρήθηκε μετά την έκρηξη του Βεζούβιου, αλλά και για τις ιστορίες που εξακολουθεί να αποκαλύπτει αιώνες αργότερα. Αυτή τη φορά, όμως, το εύρημα δεν αφορά την καθημερινότητα των κατοίκων της, αλλά κάτι που μοιάζει σχεδόν βγαλμένο από πολύ πιο σύγχρονες εποχές.
Αρχαιολόγοι εντόπισαν στα τείχη της πόλης ίχνη που παραπέμπουν σε ένα όπλο ικανό να εκτοξεύει πολλαπλά βλήματα σε γρήγορη διαδοχή, θυμίζοντας εντυπωσιακά τον τρόπο λειτουργίας ενός σύγχρονου πολυβόλου. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μέχρι σήμερα η ύπαρξη αυτού του μηχανισμού θεωρούνταν περισσότερο θεωρητική παρά πραγματική.
Το όπλο που θεωρούνταν μύθος μέχρι σήμερα
Τα σημάδια εντοπίστηκαν στη βόρεια πλευρά των οχυρώσεων και συνδέονται με την πολιορκία της Πομπηίας το 89 π.Χ. από τα ρωμαϊκά στρατεύματα. Οι ερευνητές παρατήρησαν ομάδες από μικρές τετράγωνες κοιλότητες, τοποθετημένες σε σταθερά διαστήματα και με συγκεκριμένη καμπύλη πορεία, κάτι που δεν ταίριαζε με καμία γνωστή πολεμική πρακτική της εποχής.
Η ανάλυση έδειξε ότι τα ίχνη αυτά αντιστοιχούν σε βλήματα που εκτοξεύονταν από τον λεγόμενο polybolos, έναν μηχανισμό ελληνικής προέλευσης που μέχρι σήμερα ήταν γνωστός μόνο μέσα από αρχαία κείμενα και περιγραφές μηχανικών της εποχής.
Με άλλα λόγια, ένα όπλο που πολλοί θεωρούσαν σχεδόν θρύλο, φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε πραγματικά σε μάχη.
Πώς λειτουργούσε ο polybolos
Ο polybolos, που σημαίνει «πολλαπλός εκτοξευτής», αποτελούσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της αρχαίας μηχανικής. Χρησιμοποιούσε ένα σύστημα με γρανάζια και αλυσίδα που τοποθετούσε αυτόματα τα μεταλλικά βλήματα στη σωστή θέση, επιτρέποντας τη διαδοχική εκτόξευσή τους χωρίς διακοπή.
Η λειτουργία του θυμίζει σε μεγάλο βαθμό σύγχρονα όπλα με μηχανισμό τροφοδοσίας, κάτι που δείχνει πόσο μπροστά ήταν η τεχνολογία για την εποχή της. Δεν ήταν απλώς ένα ισχυρό όπλο, αλλά μια μορφή αυτοματοποιημένης πολεμικής μηχανής. Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ανακάλυψη ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Για να επιβεβαιώσουν τα ευρήματα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν σαρωτές λέιζερ και τεχνικές τρισδιάστατης απεικόνισης, δημιουργώντας λεπτομερή μοντέλα των σημείων πρόσκρουσης. Η αντιστοιχία ανάμεσα στα ίχνη και τα περιγραφόμενα βλήματα ήταν τόσο ακριβής που δεν άφησε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, κατάφεραν να προχωρήσουν και σε ψηφιακή ανακατασκευή του ίδιου του όπλου, δείχνοντας πώς ακριβώς λειτουργούσε και πώς χρησιμοποιήθηκε στη μάχη.
Έτσι, ένα κομμάτι της αρχαίας τεχνολογίας που μέχρι τώρα υπήρχε μόνο στα βιβλία, αποκτά πλέον και φυσική απόδειξη.
Πηγή: Gazzetta
