Είσαι το «Θαύμα» μου, ο δρόμος μου, η αγάπη… η Ανάσταση και η ζωή μου!
Αγαπητοί μου φίλοι, πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν και δίνουν τον αγώνα τους για τα πράγματα και τα πρόσωπα που αγαπούν. Επιθυμούν, εύχονται και ενεργούν ώστε να σταθούν άξιοι και να τύχουν αυτής της ιδιαίτερης και ξεχωριστής ευεργεσίας και ευλογίας.
Άνθρωποι που παλεύουν για να έρθει η εργασιακή τους αποκατάσταση στο αντικείμενο και στο πεδίο που πάντα ήθελαν και άνθρωποι που μάχονται για να γίνει αληθινό το όνειρο και το «θαύμα» τους, για το πρόσωπο προς το οποίο τρέφουν αισθήματα αγάπης και έρωτα.
Και εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, πως θα γίνει να ξεμπερδευτούν τα διάφορα θέματα, ώστε να φτάσεις να καταλάβεις ποια είναι τα αληθινά για σένα. Όμως, η απάντηση είναι απλή και δεν χρειάζεται τόσο μεγάλη ανάλυση και σκέψη. Αυτά τα οποία σου λείπουν (το κάθε λεπτό) και αυτά για τα οποία αγωνιάς και δακρύζεις… αυτά είναι ο προορισμός σου. Τα άλλα είναι μια πλάνη, αυταπάτη και βολικό ψέμα.
Η εγκαρδιότητα που αισθάνεσαι και η συναισθηματική πληρότητα στη σκέψη και μόνο αυτής της λαχτάρας είναι που δείχνουν το δρόμο. Αυτά για τα οποία νοιάζεσαι βαθύτερα είναι η πραγματικότητα σου. Σίγουρα, στο διαδίκτυο όπως και στην έξω καθημερινότητα θα συναντήσεις πολλές εικόνες και στοιχεία που μπορεί ασυναίσθητα, στιγμιαία και τυχαία να σε κάνουν να γύρεις το κεφάλι ή να σταθείς προς το μέρος τους με ενδιαφέρον. Το ερώτημα είναι, για πόσα από εκείνα δάκρυσες… για πόσα ένιωσες ταχυπαλμία και αγωνία… για πόσα έμεινες ξάγρυπνος… και ποια ονειρεύτηκες τη νύχτα, κάνοντας τον ύπνο σου όμορφο και γαλήνιο.
Ίσως, εξ ανάγκης – στη ζωή του – ο καθένας προβεί σε ορισμένες υποχωρήσεις και «εκπτώσεις», αλλά η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη. Αυτά που νιώθει και αναζητά το βαθύτερο μέσα του… αυτά είναι η μοναδική του αλήθεια. Τα άλλα και τα υπόλοιπα είναι επιφανειακά και ψεύτικα και οδηγούν στον εγκλωβισμό και τη δυστυχία. Τα άλλα και τα υπόλοιπα είναι ζωή κλεμμένη.
Και για τον λόγο αυτό, παραθέτω ένα ουσιαστικό και χρήσιμο παράδειγμα: «Υπήρξε κάποτε ένας νέος που ερωτεύτηκε και αγάπησε ταυτόχρονα. Ερωτεύτηκε με τα μάτια της οράσεως και αγάπησε με τα μάτια της ψυχής. Κατάλαβε από την πρώτη στιγμή ότι γεννήθηκε μόνο και μόνο για να συναντήσει αυτό το ένα και σημαντικό για εκείνον πρόσωπο. Έδωσε αγώνες μεγάλους γι’ αυτό το συναίσθημα.
Στην πορεία, υπήρξαν προτάσεις από πολλούς για να εγκαταλείψει αυτό το συναίσθημα και να αφεθεί σε άλλες περιπτώσεις. Όμως, η απόφαση ήταν προδιαγεγραμμένη. Η εντολή της καρδιάς είχε δοθεί και ήταν ισχυρή. Για εκείνον, δεν υπήρχε καμία άλλη (Χαρά, Μαρία, Ελένη, Άννα, Αναστασία και λοιπά τυχαία ονόματα), μόνο ένα πρόσωπο. Αυτό το πρόσωπο για το οποίο ένιωσε το υπέρτατο συναίσθημα, την μεγαλύτερη ανάγκη και θέληση για αφοσίωση και ολοκληρωτικό δόσιμο.
Ο εν λόγω νέος, πόνεσε πολύ και έπεσε στα πατώματα, δίνοντας τη δική του πολυετή μάχη σε διάφορα επίπεδα… έχοντας ως μοναδικό συνοδοιπόρο αυτό το συναίσθημα και την ελπίδα και προσμονή να γίνει πραγματικότητα. Έδωσε τον αγώνα του, ώστε να καμφθούν όλα τα εμπόδια που τον χώριζαν από τη δική του γη της Επαγγελίας. Μέσα του ευχήθηκε και προσευχήθηκε βαθιά, αδιάκοπα κι αληθινά.
Ώσπου ένα βράδυ, ήρθε στον ύπνο του ένα όνειρο με υψηλούς συμβολισμούς και έντονα πνευματικά στοιχεία: Στο σημείο που ήταν καθισμένος, τον πλησίασε ένα μικρό παιδί – φορώντας Αρχιερατικά άμφια και κρατώντας ανοιχτό το Ευαγγέλιο. Ζήτησε από τον νέο να γείρει το κεφάλι και τοποθετώντας το χέρι πάνω του, είπε… Μόνο η τάδε γυναίκα – η γυναίκα που αγαπάς να μείνει μαζί σου. Όλοι οι υπόλοιποι να έχουν απομακρυνθεί από σένα, μέχρι την πρώτη Ανάσταση. Αυτό είναι το θέλημα μου. Στη συνέχεια, με αυστηρό ύφος… κατονόμασε τρία πρόσωπα του οικείου και ευρύτερου περιβάλλοντος του νέου, λέγοντας ότι μέσα από την αδικία που του έκαναν, έχουν αμαρτήσει και χρειάζεται να μετανοήσουν. Βάσει του νοήματος και των συμβολισμών του ονείρου αυτού, το Θείο θέλημα εναρμονίστηκε και ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με την επιθυμία της ψυχής του νέου. Δεν προτάθηκε καμία επιλογή, αλλά δόθηκε ο μόνος δρόμος και προορισμός και ανακοινώθηκε η μόνη απόφαση, μέσα από τη συγκλονιστική φράση «Αυτό είναι το θέλημα μου».
Ο νέος, μέχρι τώρα στη ζωή του είχε κάνει πολλές και μεγάλες υποχωρήσεις στα θέλω του και τις ανάγκες του… είτε λόγω συνθηκών είτε για να μη στεναχωρήσει άλλους. Ζούσε μια ζωή δυστυχισμένη. Όμως, αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένος να μην οπισθοχωρήσει, γιατί δεν ήταν μόνο ένα «θαύμα» στο οποίο πίστευε… ήταν η εντολή και η απόφαση του μέσα εαυτού, εδώ και καιρό. Αν το άφηνε και το εγκατέλειπε, δεν θα πρόδιδε απλά τον εαυτό του… θα πρόδιδε την ίδια τη ζωή και το λόγο που γεννήθηκε, που ήταν το αντάμωμα και η ένωση με αυτό το ένα και μοναδικό πρόσωπο της αγάπης και του έρωτα. Πλέον, αυτό το πρόσωπο με το αιώνιο βλέμμα… δεν ήταν μόνο μέσα του – ήταν το ίδιο το μέσα του».
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, αυτό που θέλω να αναδείξω με το παραπάνω χαρακτηριστικό παράδειγμα αλλά και γενικότερα με το παρόν κείμενο, αφορά στο ότι χρειάζεται και είναι αναγκαίο να μην καταθέτουμε τα όπλα απέναντι σε όποιες δυσκολίες και εμπόδια, αλλά να δίνουμε τον αγώνα μας με πίστη και δύναμη για την πραγματική αλήθεια και το φως της ζωής και όχι να υποκλινόμαστε και να στεκόμαστε συγκαταβατικά σε μια αλήθεια βουτηγμένη μες το ψέμα. Η ζωή είναι γεμάτη από χαρές, αλλά και γεμάτη με πόνο… πολύ πόνο. Όμως, μετά το δρόμο για το Γολγοθά θα ξεπροβάλλει το ξέφωτο της Σωτηρίας, μετά τη Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση. Και μετά την Ανάσταση… η λύτρωση, η δικαίωση και η πραγματική ζωή.
