Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Στη γενικότερη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το κλείσιμο των πάρκινγκ περιμετρικά των Ενετικών Τειχών, τίθεται το ζήτημα της έλλειψης σχεδιασμού εκ μέρους του Δήμου Ηρακλείου για την κατάθεση εναλλακτικών προτάσεων. Και η αλήθεια είναι ότι παρότι το πρόβλημα “έσκασε” στην σημερινή δημοτική αρχή, η επίκληση του αιφνιδιασμού δεν στέκει – ήταν πάντα μια πολύ σοβαρή πιθανότητα και στην Λότζια όφειλαν να το γνωρίζουν.
Ασφαλώς δεν κυκλοφορούν μαγικές λύσεις εκεί έξω, ούτε δίδονται οικόπεδα με τη σέσουλα ώστε ο Δήμος να τα μετατρέψει άμεσα σε χώρους στάθμευσης.
Ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται λίγη περισσότερη σκέψη και δημιουργικότητα που εν προκειμένω δεν φαίνεται να περισσεύουν.
Το παράδειγμα των mini bus είναι χαρακτηριστικό. Κατά την προηγούμενη και όταν ξεκινούσαν οι εργασίες ανάπλασης του Σταυρού, η τότε δημοτική αρχή του Βασίλη Λαμπρινού είχε αναζητήσει τον τρόπο με τον οποίοι οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της πόλης θα μπορούσαν να προσεγγίσουν το κέντρο χωρίς Ι.Χ. Και κάπως έτσι προέκυψε, σε συνεργασία με το Αστικό ΚΤΕΛ, η ιδέα των mini bus. Δυο γραμμές μικρών λεωφορείων με αφετηρία από το λιμάνι και το Παγκρήτιο αρχικά, οι οποίες προσέφεραν δωρεάν πάρκινγκ και δωρεάν μεταφορά στους χρήστες από και προς κεντρικά σημεία του Ηρακλείου.
Το μέτρο αγκαλιάστηκε μαζικά από χιλιάδες Ηρακλειώτες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί και τρίτη γραμμή, με αφετηρία κάτω από την γέφυρα στην λ. Κνωσσού. Ενδεικτικό της επιτυχίας του, πέραν των επίσημων στοιχείων (με βάση τα οποία οι τρεις γραμμές εξυπηρετούν περισσότερους από 850.000 επιβάτες ετησίως) είναι και η αντίδραση που προκαλείται κάθε φορά που η συχνότητα των δρομολογίων (για διάφορους λόγους) αραιώνει: κανονικός χαμός από διαμαρτυρίες.
Κι ωστόσο, για μην ξεχνιόμαστε, στο ξεκίνημα της εφαρμογής του, αρκετά στελέχη της τότε αντιπολίτευσης (σήμερα ορισμένοι είναι στην συμπολίτευση ή στο πλευρό του Δημάρχου) το πολέμησαν με πάθος, το καταψήφισαν, προσέφυγαν σε διάφορα όργανα για να ακυρωθεί – δίχως να δικαιωθούν. Φανταστείτε τώρα, στην τρέχουσα κατάσταση, να τα είχαν καταφέρει και να έλειπαν εκτός από τα πάρκινγκ στα Ενετικά Τείχη και τα mini bus! Θα ήταν μάλλον εφιαλτικό.
Αποτελεί η συγκεκριμένη πρόταση πανάκεια για το κυκλοφοριακό ή για το πρόβλημα της στάθμευσης; Όχι βέβαια. Αποτελεί πάντως (πέραν πάσης αμφιβολίας πια) μια καλή ιδέα που βοήθησε στην -μερική έστω- βελτίωση των πραγμάτων. Μια σκέψη έξω από το κουτί, του είδους που απαιτείται για την άμβλυνση χρόνιων προβλημάτων, ειδικά εκείνων που μοιάζουν από μπετόν. Προς το παρόν, δεν έχουμε δει τέτοιες στην σημερινή δημοτική αρχή. Αντιθέτως, η πιθανότητα της δημιουργίας μιας νέας γραμμής mini bus που είχε πέσει στο τραπέζι κάποια στιγμή, προς το παρόν έχει σταματήσει να ακούγεται καν.
Μπορεί η πίεση του κλεισίματος των πάρκιννγκ στα Ενετικά Τείχη να ξεμπλοκάρει άλλες ιδέες που δεν έχουν ακόμα ακουστεί; Θα δείξει. Αν όχι, μάλλον θα αρκεστούμε σε εξαγγελίες για υπόγεια πάρκινγκ στο Πάρκο Γεωργιάδη – ωραίες να τις ακούς και να τις ονειρεύεσαι, αλλά όχι όταν ψάχνεις με τις ώρες να παρκάρεις…
