Με αφορμή την παρουσία του Λιονέλ Μέσι σε ρόλο γλάστρας σε ένα ακόμα σόου χυδαιότητας του ανερμάτιστου, φριχτού Ντόναλντ Τραμπ, τα ελληνικά (μάλλον και τα παγκόσμια) σόσιαλ έβγαλαν το πόρισμα. Ο Μέσι είναι λίγος ως προσωπικότητα και φυσικά δεν φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι του Μαραντόνα.
Εκτιμώ πολύ τους αθλητές που έχουν την συγκρότηση και το έρμα να ξεφύγουν από τα στενά όρια του ρόλου τους και μπορούν να αρθρώνουν άποψη για σοβαρά κοινωνικά θέματα. Ακόμα περισσότερο εκείνους τους λίγους με καίρια σκέψη και πολιτικό λόγο. Ο Μέσι δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ τέτοιος. Ούτε φυσικά ο Κριστιάνο. Ξέρετε ποιος άλλος δεν ήταν τέτοιος? Ο Μαραντόνα. Όταν πέθανε ο Ντιέγκο είχα γράψει, μεταξύ άλλων αυτά: “Ο Μαραντόνα ως ποδοσφαιριστής είναι παντοτινός.
Μόνο που κάποια χρόνια μετά, ο Μαραντόνα έπαψε να είναι τέτοιος. Ποδοσφαιριστής δηλαδή. Κι εκεί ξεκίνησε η αληθινή τραγωδία. Διότι, δυστυχώς, ο Ντιέγκο, ήταν ως άνθρωπος λιγότερος από όσα επωμίστηκε. Ούτε επαναστάτης πραγματικά, ούτε αντισυστημικός, ούτε «Τσε». Αυτές ήταν ιδέες και αντιλήψεις που δεν διέθετε το υπόβαθρο, το έρμα και τελικά την ευφυία να υποστηρίξει.
Εκατομμύρια θαυμαστές προέβαλαν πάνω του όσα φαντασιωνόταν, όσα ήθελαν από αυτόν να γίνει. Ρομαντικοποίησαν την παρακμή του, έντυσαν ιδεολογικά τις παλαβομάρες του, είδαν περιεχόμενο στην κενότητά του. Και τον εγκλώβισαν σε μια αέναη ελεύθερη πτώση, σε μια λούπα με προδιαγεγραμμένη και μάλλον καθυστερημένη κατάληξη. Ο Ντιέγκο λένε και γράφουν, νικήθηκε από τους δαίμονές του. Μα αυτούς τους δαίμονες, πολλοί από όσους κλαίνε σήμερα, δεν ήθελαν να τους νικήσει. Και νομίζω το ίδιο και αυτός: Δεν ήθελε να έρθει αντιμέτωπος με τον βαρετό εαυτό του – έναν εαυτό χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς την δόξα που αποτέλεσε ίσως και την μεγαλύτερη και πιο ζημιογόνα εξάρτηση του. Δεν είδε ποτέ την άλλη δόξα, την κρυφή, που υπάρχει στην ήρεμη συνθηκολόγηση με το μέσα μας και τον χρόνο που περνάει – την απέρριψε μάλλον από τρόμο. Φοβήθηκε πάνω από όλα να απαντήσει στο ερώτημα: χωρίς όλα αυτά, ποιος είμαι; Ενδιαφέρω κάποιον; Λένε και γράφουν ότι έζησε χίλιες ζωές.
Εγώ πάλι λέω ότι εδώ και πολλά χρόνια φοβόταν να ζήσει αληθινά την μια και μοναδική που είχε και διακινδύνευσε πολλές φορές να τη χάσει”. Ήταν ένα κείμενο σεβασμού και αγάπης, δίχως αναφορές σε όλα όσα έκανε και έλεγε επί σειρά ετών και σήμερα προσπαθούμε μάλλον να τα ξεχάσουμε ή τα έχουμε ξεχάσει ήδη. Ξεχάσαμε τα επιπόλαια αγκαλιάσματα και φωτογραφικά ενσταντανέ με δικτάτορες και δικτατορίσκους, τις αρπαχτές σε όποια γωνιά του κόσμου του έδιναν λεφτά (δίχως το παραμικρό ηθικό ή άλλο κριτήριο στις επιλογές του), ξεχάσαμε τις πλάτες που έκανε στην Ρωσία του Πούτιν στο Μουντιάλ του 2018, τα φράγκα που πήρε από αυταρχικά καθεστώτα στην Μέση Ανατολή και θυμόμαστε μόνο τις προκάτ, βαρετές επαναστατικές προκλητικές δηλώσεις για την FIFA και τον Πελέ.
Τέλος πάντων, εντάξει, ο κόσμος χρειάζεται είδωλα έστω και κατασκευασμένα. Απλώς η σταθερή και εμμονική επίκληση στον Ντιέγκο, κυρίως για τα εκτός γηπέδου “επιτεύγματα” του παραμένει ζημιογόνα.
Δεν θέλω από τους σημερινούς κορυφαίους αθλητές να έχουν την προσωπικότητα του Μαραντόνα. Θέλω να είναι πολύ -πολύ καλύτεροι. Ειδάλλως μου αρκεί να κάνουν τη δουλειά τους στα γήπεδα. Και αν μπορούν να μην ξεφτιλίζονται εκτός γηπέδου, δεν θα ήταν και άσχημα.
