Και λέει ο τάδε, άσε κάνω συνεχώς αρνητικές σκέψεις και μου φαίνονται «όλα μαύρα». Η αλήθεια είναι ότι δεν λέει ψέματα όποιος προβεί σε τέτοια δήλωση και ομολογία. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει τύχει σε κάποια περίοδο της ζωής του να ταλαιπωρηθεί από άσχημες σκέψεις ή να νιώσει τρόπον τινά πιεσμένος από τις συνθήκες που βιώνει. Ανθρώπινο είναι και όχι αφύσικο ή παράλογο (εκτός αν δηλώνει ότι βλέπει φαντάσματα ή ότι ακούει φωνές μέσα στο κεφάλι του, ως υποβολείς).
Ίσως, τα αρνητικά ή άσχημα συναισθήματα να προκύψουν από την διακοπή μιας ερωτικής σχέσης ή ένα διαζύγιο μεταξύ συζύγων, τη βίωση του πένθους από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, την αδυναμία εύρεσης εργασίας ή την απόλυση από μια εργασιακή συνθήκη, τα γενικότερα προβλήματα και τις προκλήσεις στο οικογενειακό ή εργασιακό περιβάλλον.
Αυτό το άτομο, υπάρχουν χίλιοι δύο τρόποι να υποστηριχθεί και να βοηθηθεί… ανάλογα πάντα το βαθμό και τον χαρακτήρα των συναισθημάτων που βιώνει, καθώς και την αιτιολογία. Πέρα από τη στήριξη του φιλικού κύκλου και των οικείων ή όταν χρειαστεί και ειδικών επιστημόνων (ψυχολόγων, ψυχιάτρων)… ένας χρήσιμος και απλός τρόπος ή τεχνική, αποτελεί η αντικατάσταση των αρνητικών σκέψεων με τροφοδότηση όμορφων και αισιόδοξων σκέψεων. Όπως και η αντικατάσταση του «όλα τα βλέπω μαύρα» με το «τελικά, ορισμένα τα βλέπω γκρι», κι αναφέρω το γκρι επειδή είναι ένας ενδιάμεσος χρωματισμός και διότι δεν γίνεται από το μαύρο να υπερπηδήσουμε απότομα στο άσπρο, αλλά σταδιακά και ομαλά.
Για παράδειγμα, όταν αρχίζει να σε κυριεύει ο αρνητισμός και η όποια απαισιοδοξία φέρε στο νου κάτι το μοναδικό και πανέμορφο που έχεις βιώσει στη ζωή σου και το οποίο σε έκανε να αισθάνεσαι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος τη στιγμή που έλαβε χώρα. Σκέψου και ζήσε ξανά το πρώτο αντάμωμα με τη γυναίκα και τον έρωτα της ζωής σου, το γάμο σου, τη γέννηση του παιδιού σου, την αποφοίτηση σου και την ανακήρυξη σου ως πτυχιούχος, το διορισμό σου, επαγγελματικές επιτυχίες ή ευχάριστες οικογενειακές στιγμές.
Αν το κάνεις, αμέσως θα νιώσεις να μεταφέρεσαι σε διαφορετικό περιβάλλον που επιδρά ευεργετικά στο συναίσθημα και μάλιστα βοηθά ως ένα βαθμό στην αλλαγή του συναισθήματος και στην αποφόρτιση. Θα καταφέρεις – χωρίς να το καταλάβεις – η αρνητική και άσχημη σκέψη (ξαφνικά) να πολιορκείται από τη θετική και όμορφη. Το μυαλό μας έχει την ικανότητα να κάνει αναδρομή στο παρελθόν ή να οραματίζεται το μέλλον… και ανάλογα τις προσλαμβάνουσες επηρεάζει και το συναίσθημα. Άρα, αν χρησιμοποιήσουμε και εκμεταλλευτούμε αυτή την (σούπερ) ικανότητα του μυαλού, μπορούμε ανά πάσα ώρα και στιγμή να απομακρύνουμε (όσο γίνεται) τα αρνητικά στοιχεία και να δώσουμε χώρο ή να φέρουμε στο προσκήνιο ως εικόνα τα θετικά στοιχεία και γεγονότα.
Κάτι τέτοιο, δεν σημαίνει ότι θα αλλάξουμε την πραγματικότητα και την δύσκολη συνθήκη με μαγικό ραβδί, αλλά (σίγουρα) θα ενισχύσει και θα ενδυναμώσει την εσωτερική μας κατάσταση μέσω του θετικού συναισθήματος που προήλθε από τη σκέψη της όποιας όμορφης εικόνας και γεγονότος, με αποτέλεσμα να απαντήσουμε και να αποκριθούμε διαφορετικά στη δύσκολη συνθήκη και την πρόκληση. Κατά έναν τρόπο, θα «ντοπάρουμε» τη διάθεση μας χωρίς καμία ουσία, αλλά με όμορφους και ευχάριστους λογισμούς… με αυτή την εξαίσια εσωτερική διεργασία, μεταξύ σκέψης – συναισθήματος – θετικών εικόνων και βιωμάτων, νωπών ή μακρινών χαρμόσυνων αναμνήσεων.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, στη ζωή ούτε όλα είναι μαύρα ούτε όλα είναι άσπρα. Σαν τον καιρό ένα πράγμα, τη μία μέρα ή στιγμή θα έχουμε ηλιοφάνεια και ηλιόλουστο ουρανό και την επόμενη μέρα ή στιγμή συννεφιά και καταιγίδα. Έτσι ακριβώς και οι σκέψεις και τα συναισθήματα εναλλάσσονται και είναι φυσιολογικό που εναλλάσσονται (ανάλογα τις συνθήκες). Δεν γίνεται να είμαστε μόνο χαρούμενοι ή μόνο λυπημένοι. Αν καταφέρουμε όμως ακόμα και τις μέρες που είμαστε λυπημένοι να τις μετριάσουμε κάνοντας επίκληση στις χαρούμενες και όμορφες στιγμές, τότε θα έχουμε προσφέρει στον εαυτό μας τη μέγιστη βοήθεια έστω και με κάτι τόσο (φαινομενικά) απλό. Θα έχουμε επιτύχει στην καταιγίδα του μέσα μας να υψώσουμε υπέρλαμπρο και φωτεινό το ουράνιο τόξο και στην τρικυμία της ψυχής να επικρατήσει η ομορφιά της γαλήνης.
Σίγουρα, θα υπάρξουν φορές που θα στεναχωρηθούμε, θα κλάψουμε, θα πονέσουμε και θα πέσουμε ακόμα και στα πατώματα. Δεν είμαστε άτρωτοι ή μηχανές. Όμως, αν τα βάλουμε στη «ζυγαριά» θα αντιληφθούμε ότι η ομορφιά της ζωής είναι μεγαλύτερη από τη θλίψη της ζωής. Δεν λέει κανείς να απαρνηθούμε την πραγματικότητα ή να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την όποια δυσκολία τυγχάνει να βιώνουμε και να σφυρίζουμε αδιάφορα… αλλά ότι οφείλουμε να προσπαθήσουμε με κάθε πρόσφορο και δυναμικό τρόπο να αντικρούσουμε την πίκρα και τη θλίψη, να μην εγκλωβιστούμε στα αρνητικά συναισθήματα. Να επανέλθουμε και να επιστρέψουμε στην πίστη και την ελπίδα.
Γι’ αυτό, κάθε που πέφτουμε: ας βρούμε καταφύγιο και κουράγιο σε στιγμές μοναδικές για εμάς, σε πρόσωπα που μας συγκίνησαν, σε γεγονότα ανεπανάληπτα. Σε όσα ζήσαμε και μας συγκλόνισαν ευχάριστα αλλά και σε όσα επιθυμούμε να ζήσουμε ή να ξαναζήσουμε. Ο καθένας κρύβει το δικό του «Απρίλη» μέσα του, τη δική του «Ανάσταση»… αρκεί να θελήσει το αντάμωμα μαζί τους, για να ελαφρύνει και να γλυκάνει τη ψυχούλα του, για να νιώσει ξανά ζωντανός.
