Πολλές φορές συμβαίνει άτομα που αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες που αφορούν το προσωπικό, εργασιακό περιβάλλον ή οποιεσδήποτε κοινωνικές ελλείψεις και στερήσεις να αισθάνονται ολοσχερώς ανήμποροι να διαχειριστούν και να αντιμετωπίσουν αυτού του είδους τις καταστάσεις.
Έτσι, βλέπουμε ανθρώπους να «πέφτουν» στο ποτό και στις (ναρκωτικές) ουσίες θεωρώντας λανθασμένα ότι με αυτή την επιλογή θα αντέξουν ώστε να ανταποκριθούν ή ότι θα ξεφύγουν τρόπον τινά από τα προβλήματα και το αδιέξοδο στη δίνη των οποίων έχουν περιέλθει. Δηλαδή, απαγκιστρώνονται από μια πλάνη κι ένα βαθύ ψέμα και νομίζουν ή ακόμα χειρότερα πιστεύουν ότι βρήκαν τη σωτηρία που αναζητούσαν μέσα στη συμφορά και τη σύγχυση τους.
Στην πραγματικότητα, εισέρχονται σε έναν κόσμο όχι μόνο επικίνδυνο αλλά με ισχυρές πιθανότητες – αντί να σωθούν – να εγκλωβιστούν σε ένα σύνολο εθιστικών συμπεριφορών και εξαρτήσεων που τους οδηγεί (με μαθηματική ακρίβεια) σε χειρότερα αδιέξοδα από εκείνα που ήθελαν αρχικά να λυτρωθούν… περπατώντας πλέον έναν δρόμο σκοτεινό και ενίοτε χωρίς επιστροφή ή με τεράστιο αγώνα και σθένος για επαναφορά και επιστροφή.
Βεβαίως, είμαστε άνθρωποι και όλοι λυγίζουμε κάποτε για τους δικούς μας λόγους και αναφορές ο καθένας. Ούτε από ατσάλι είμαστε φτιαγμένοι και ούτε από σίδερο, για να στεκόμαστε παντοδύναμοι. Όμως, προτού πιστέψουμε στην «παραμύθα» όπως ονομάζουν κάποιοι τις σκληρές ναρκωτικές ουσίες ή στην προσωρινή λήθη και την αναισθησία ή την ψευδαίσθηση που προσφέρει το αλκοόλ… ας συναισθανθούμε την προσωπική ευθύνη και την προσπάθεια.
Η αλήθεια είναι ότι το κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας όσο κι αν φαντάζει ανυπέρβλητο δεν γίνεται να μην είναι αντιμετωπίσιμο, έστω σε ένα βαθμό. Ίσως, να μην μπορεί στο σύνολο του να αποδυναμωθεί… αλλά με τη λήψη στοχευμένων αποφάσεων, την εξέλιξη δράσης και σημαντικής προσπάθειας κάτι θα καταφέρουμε και σίγουρα ένα αποτέλεσμα θα υπάρξει. Αυτό το κάτι και αυτό το ένα αποτέλεσμα αποτελούν σημαντικότατα και πολύτιμα στοιχεία. Ναι, πιθανότατα να μην λύνεται εντελώς το πρόβλημα ή να μην εξαφανίζεται με μαγικό τρόπο (από τη μια στιγμή στην άλλη) αλλά προκύπτει περιορισμός και εξομάλυνση της κρίσης.
Αντιθέτως, αν αντί της προσπάθειας και της θέλησης επιλεγεί ο άλλος δρόμος, που εικονικά μοιάζει να διευκολύνει, τότε το αρχικό πρόβλημα όχι μόνο δεν θα επιλυθεί ή θα μειωθεί αλλά θα διογκωθεί και κατ’ ουσίαν θα έχουμε πολλαπλασιασμό των δυσκολιών και τη δημιουργία και γέννηση νέων προβλημάτων σε συνεχή (ακατάπαυστη) εμφάνιση και αυξημένο επιπολασμό και φόρτο νοσηρότητας, όπως θα έλεγαν στην επιστήμη της επιδημιολογίας.
Ως γνωστόν, μάχη χαμένη είναι μόνο η μάχη που δεν δόθηκε. Μην λειτουργούμε λοιπόν με αίσθημα ηττοπάθειας αλλά με γενναιότητα. Μην καταθέτουμε τα όπλα σε οτιδήποτε κληθούμε να απαντήσουμε, μην δειλιάσουμε (ούτε λεπτό) και μην σταθούμε ως ριψάσπιδες. Πάμε παλικαρίσια (ο καθείς με την ψυχούλα και τη δυνατότητα του) και ό,τι καταφέρουμε, κι ας μην φτάσουμε στην τελειότητα. Με θέληση, επιμονή και αγώνα για τη διαμόρφωση υγιών και θετικών συνθηκών και προϋποθέσεων. Με αγώνα ζωής, για τη ζωή.
Επίσης, στην περίπτωση που δούμε ότι δεν τα καταφέρνουμε (μόνοι μας) είτε στη απόκριση μιας δυσκολίας μη έχοντας ψυχικά αποθέματα και εμφανίζοντας ψυχική εξάντληση είτε στις περιπτώσεις που εμπλακούμε σε μονοπάτια εξαρτήσεων όπως αυτές που περιγράφηκαν, μη διστάσουμε να απευθυνθούμε σε εδικούς επιστήμονες ή σε αρμόδια κέντρα, που δεν θα μας καθοδηγήσουν ή θα εφεύρουν λύσεις εν μία νυκτί… αλλά θα βοηθήσουν ώστε να ξεμπερδέψουμε (κάπως) το μπέρδεμα, να κινηθούμε βήμα με βήμα, να ξετυλίξουμε το κουβάρι και κυρίως να δεχτούμε το θέμα που μας απασχολεί όχι ως μεγεθυμένη και τρομακτική εικόνα αλλά ως κομμάτι με κομμάτι.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και με διαφορετικό τρόπο θα αντιληφθεί και θα ερμηνεύσει το οτιδήποτε συμβαίνει γύρω του. Όμως, αυτό που είναι κοινό σε όλους και αδιαπραγμάτευτης αλήθειας αφορά στο ότι τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Άρα, ας δουλέψουμε (όσο γίνεται) το σημείο της οπτικής: πως θα εκλάβουμε, πως θα σκεφτούμε, πως θα εξετάσουμε και τελικώς πως θα αποφασίσουμε και θα ενεργήσουμε. Διότι, το κάθε πρόβλημα λαμβάνει τις διαστάσεις που του δίνουν τα μάτια μας. Κι αν αλλάξουμε τρόπο παρατήρησης ή αν προσαρμόσουμε την άποψη μας στην εικόνα και το θέαμα του οπτικού πεδίου, τότε ίσως ανακαλύψουμε και τον καταλληλότερο τρόπο προσέγγισης.
Ας ανοίξουμε λοιπόν τα μάτια μας στην πραγματικότητα και ας αφήσουμε το πινέλο της αλήθειας (αρεστής ή μη) να εμφανίσει μπροστά μας την ίδια τη ζωή.
