Στην Έρευνα Εργατικού Δυναμικού που δημοσιεύτηκε από την ΕΛΣΤΑΤ στις 29/01/2026, παρουσιάζεται ο πίνακας με την ανεργία στις ηλικιακές ομάδες των νέων ηλικίας 15-24 ετών και των υπόλοιπων ηλικιών 25-74 ετών.
Στον συγκεκριμένο Πίνακα παρουσιάζεται η εξέλιξη της ανεργίας των νέων ηλικίας 15-24 ετών στην Ελλάδα κατά την εξαετία 2020-2025, η οποία, όπως παρατηρείται, μειώθηκε από το 35,5% το 2020 στο 13% το 2025. Τούτων δοθέντων προκαλείται εντύπωση από το γεγονός ότι ενώ η ανεργία των νέων μειώθηκε σταδιακά κατά 13,2 ποσοστιαίες μονάδες κατά την 5-ετία 2020-2024, παρατηρείται μια σημαντική μείωση κατά 9,3 ποσοστιαίες μονάδες το 2025. Στις συνθήκες αυτές διερευνώντας πιο διεξοδικά τα στατιστικά στοιχεία και εξετάζοντας τα μηνιαία στοιχεία παρατηρείται ότι η σημαντική αυτή μείωση σημειώθηκε μόλις σε ένα τρίμηνο (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2025), όπως αποτυπώνεται στο Διάγραμμα 1.
Από αυτό αναδεικνύεται ότι η ανεργία των νέων (ηλικίες 15-24 σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση της ΕΛΣΤΑΤ) στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2024 ήταν 22,3%, δηλαδή κατά 50% υψηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρώπης και μόλις σε ένα χρόνο τον Δεκέμβριο του 2025 διαμορφώθηκε στο επίπεδο του 13%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη ήταν 14,7%. Δηλαδή, παρουσίασε μια μείωση της τάξης του 48% μόλις σε ένα χρόνο.
Η σημαντική αυτή μείωση συνέβη το τελευταίο τρίμηνο του 2025 (Διάγραμμα 1 ), όπου το πτωτικό επίπεδο της ανεργίας των νέων συντελείται με αλματώδη ρυθμό κάθε μήνα. Δηλαδή από 20,7% τον Σεπτέμβριο του 2025, σε 17,6% τον Οκτώβριο του 2025, σε 15,9% τον Νοέμβριο του 2025 και σε 13% τον Δεκέμβριο του 2025. Με άλλα λόγια, όση μείωση της ανεργίας των νέων στην Ελλάδα συνέβη σε 5 χρόνια και 9 μήνες, συνέβη το 2025 σε μόλις τρείς μήνες.
Οι εξελίξεις αυτές προκαλούν το ενδιαφέρον των αναλυτών, θέτοντας ερωτήματα για την στατιστική της ανεργίας των νέων στην χώρα μας, καθώς και για την ποιότητα και την αξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων που παρουσιάζονται γενικότερα για το επίπεδο της ανεργίας στην χώρα μας. Επιπλέον προκαλούνται ερωτηματικά για την μεθοδολογία και την ερμηνεία αυτών των εξελίξεων παρατηρώντας ότι κατά την περίοδο 2020-2025, όπως αποτυπώνεται η ανεργία στην Έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, η Ελλάδα παρουσιάζει την μεγαλύτερη μεταβλητότητα (7,9%) από μήνα σε μήνα (τυπική απόκλιση μηνιαίων τιμών περιόδου 2020-2025) με όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης πλην της Ισπανίας (5,2% και πάλι είναι 35% μικρότερη από την μεταβλητότητα της Ελλάδας) να έχουν σχεδόν την μισή μεταβλητότητα από τα αντίστοιχα μηνιαία στατιστικά στοιχεία της χώρας μας.
Μια επιπλέον παρατήρηση είναι ότι ενώ η ανεργία των νέων στην χώρα μας βρέθηκε χαμηλότερα από το μέσο όρο της Ευρώπης (Διάγραμμα 1), το ποσοστό απασχόλησης των νέων στην χώρα μας ήταν πολύ χαμηλότερο (20%) από το μέσο όρο της Ευρώπης (35%), διατυπώνοντας ερωτήματα τόσο για την μεθοδολογία καταγραφής του ποσοστού ανεργίας των νέων, όσο και για την ποιότητα των στατιστικών στοιχείων.
Επίσης η χώρα μας παρά το γεγονός ότι παρουσιάζει μια σημαντική μείωση της ανεργίας μέσα σε ένα χρόνο, από το 9,4% τον Δεκέμβριο του 2024 στο 7,5% τον Δεκέμβριο του 2025, έχοντας έτσι χαμηλότερο επίπεδο ανεργίας από χώρες, όπως η Γαλλία (7,7%), η Σουηδία (8,8%), η Νορβηγία (10,3%) και η Ισπανία (10%), διατηρεί το υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας (5,4%) το οποίο είναι υπερδιπλάσιο του μέσου όρου της Ευρώπης (1,9%) και υψηλότερο από τις προαναφερόμενες χώρες που έχουν υψηλότερη ανεργία.
Στις συνθήκες αυτές παρατηρείται ότι η πλειοψηφία των νέων ηλικίας 15-24 ετών κυρίως απασχολούνται εποχιακά στην εστίαση και τον τουρισμό κι΄αρκετοί απ΄αυτούς είτε είναι μακροχρόνια άνεργοι, είτε δεν ανταποκρίνονται σε απασχόληση χαμηλών αμοιβών, εξοντωτικών ωραρίων, εργασιακής έντασης, άγχους, κ.λ.π. και έχουν αποθαρρυνθεί, με αποτέλεσμα να παραιτούνται από την αναζήτηση εργασίας.
Παράλληλα η διατήρηση τους στατιστικά στο εργατικό δυναμικό έχει ως αποτέλεσμα την στατιστική μείωση της ανεργίας αυτών των ηλικιών, ενώ στην πραγματικότητα το επίπεδο της ανεργίας τους είναι υψηλότερο, γεγονός που αποδεικνύεται και από το χαμηλό ποσοστό (20%) απασχόλησης των νέων στην Ελλάδα. Οι ελλειμματικές και αντιφατικές αυτές εργασιακές συνθήκες στην χώρα μας που στατιστικά εκφράζονται με χαμηλή στατιστική ανεργία των νέων, χαμηλό επίπεδο απασχόλησης των νέων και αυξανόμενο σταδιακά αριθμό κενών θέσεων εργασίας στον τουρισμό, την εστίαση, τις κατασκευές και την αγροτική οικονομία, σε συνδυασμό και με την ρηχή τεχνολογικο-παραγωγική διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας συγκροτούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο εδράζεται το διαρθρωτικό πλέον φαινόμενο της έλλειψης προσωπικού που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική οικονομία.
Έτσι οι κενές θέσεις εργασίας στις προαναφερόμενες οικονομικές δραστηριότητες έχουν αυξηθεί στο επίπεδο κατ΄εκτίμηση των 200.000 (4,5% της συνολικής απασχόλησης-Δεκέμβριος 2025). Όμως, οι επισημάνσεις για την έλλειψη προσωπικού στην Ελλάδα στις προαναφερόμενες δραστηριότητες εφόσον εδράζονται στην μη ανάδειξη των αιτίων των ασκούμενων πολιτικών στην οικονομία, την αγορά εργασίας, το επίπεδο των αμοιβών και την ποιότητα των εργασιακών σχέσεων δεν συμβάλλουν επουδενί στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος.
Αυτό σημαίνει ότι η ουσιαστική και η αποτελεσματική επίλυση του δεν βρίσκεται σε βραχυχρόνιες ή εποχιακές επιλογές, για παράδειγμα των διακρατικών συμφωνιών που παρατείνουν τις αντιφάσεις και τις στρεβλώσεις στην οικονομία και την αγορά εργασίας αλλά στην θεσμική και ολοκληρωμένη αποκατάσταση τόσο του ποιοτικού προτύπου των αμοιβών και των εργασιακών σχέσεων, όσο και της τεχνολογικής αναβάθμισης και παραγωγικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας.
Πηγή: ot.gr
